Niebezpieczeństwo pęknięć zmęczeniowych

Niebezpieczeństwo pęknięć zmęczeniowych przy ściskaniu występuje tylko w elementach, w których rozciągające naprężenia własne mają znaczną wartość. Obciążenia przemienne łagodzą koncentrację naprężeń własnych rozciągających i dlatego zależności mogą być wykorzystywane również w tych przypadkach (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wytrzymałości zmęczeniowe śrub przenoszących obciążenia przez ścinanie i docisk Należy przestrzegać, aby nośność śrub w połączeniach narażonych na zmęczenie była większa niż nośność części łączonych. Podane wyżej zasady projektowania połączeń powinny być stosowane również w przypadku obciążeń udarowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W połączeniach obciążonych dynamicznie może następować w miarę upływu czasu rozluźnienie się styków, odkręcanie się nakrętek i owalizacja otworów. Z tego względu zalecane jest stosowanie zamiast połączeń pasowanych połączeń ciernych, które w tych przypadkach wykazują większą trwałość niż połączenia nitowe. Śruby w połączeniach pasowanych, obciążonych dynamicznie, muszą mieć nakrętki zabezpieczone przed odkręcaniem się. Mimo, że wytrzymałość zmęczeniowa połączeń śrubowych zwykłych niewiele różni się od wytrzymałości zmęczeniowej połączeń pasowanych, ze względu na niebezpieczeństwo rozluźniania się styków połączenia zwykłe nie powinny być stosowane przy obciążeniach dynamicznych lub przemiennych (uprawnienia budowlane).

Połączenie powinno być zdolne do przenoszenia sił zewnętrznych działających w elemencie (w miejscu styku) oraz momentów zginających wynikających z ewentualnego mimośrodu siły i niewspółosiowości połączenia. Zdolność taką określają dla łączników i części łączonych warunki stanu granicznego nośności, zestawione dla różnego rodzaju obciążeń. Nośność przekroju nakładek w połączeniach rozciąganych lub ścinanych nie powinna być mniejsza niż nośność łączonych elementów.
W połączeniach słupów ściskanych osiowo, których przekroje przylegają do siebie dokładnie (końce słupów frezowane), łączniki i nakładki mogą być obliczane na 1/4 osiowej siły ściskającej. Zaleca się wówczas sprawdzenie połączenia, zależnie od smukłości słupa i usytuowania styku, na obciążenie momentem i siłą osiową (program egzamin ustny).

Śruby i nity

W przypadku elementów obciążonych dynamicznie, nie narażonych na zmęczenie, obliczenia połączeń wykonuje się tak jak w przypadku połączeń obciążonych statycznie, lecz z uwzględnieniem współczynnika dynamicznego.
Połączenia na sworznie nie powinny przenosić obciążeń mimośrodowych w płaszczyźnie styku oraz obciążeń prostopadłych do tej płaszczyzny (opinie o programie).

W przypadkach spodziewanych znacznych odchyłek montażowych wykonywane są niekiedy dla d ^ 16 mm otwory okrągłe powiększone oraz otwory owalne krótkie i długie (wg tabl. 4-5). O ile stosowanie otworów okrągłych powiększonych jest ograniczone wielkościami możliwych wzajemnych przemieszczeń łączonych elementów, o tyle zastosowanie otworów owalnych zmniejsza nośność połączenia (segregator aktów prawnych). Otwory owalne w połączeniach zwykłych powinny być usytuowane osią podłużną prostopadle do kierunku obciążenia. Zarówno przy otworach okrągłych powiększonych, jak i otworach owalnych powinny być stosowane podkładki nie tylko pod nakrętką, lecz również pod łbem śruby.

W połączeniach pasowanych otwory na śruby wykonywane są warsztatowo, najczęściej o średnicy równej nominalnej średnicy gwintu śruby, a następnie rozwiercane do średnicy większej o 0,2-0,3 mm od średnicy trzpienia śruby.
Średnice otworów na nity powinny być z reguły większe o 1 mm od średnicy nitów.
W połączeniach na sworznie stosowane są otwory o średnicy nie większej niż 1 mm od średnicy trzpienia  (promocja 3 w 1).

Śruby i nity powinny być w miarę możności rozmieszczane symetrycznie w stosunku do linii działania obciążenia. Zostały zestawione najmniejsze, największe oraz zalecane odległości między otworami i otworów od krawędzi. Jako wartość g należy przyjmować grubość najcieńszego z łączonych elementów.