Niższe nakłady

Z literatury przedmiotu, tak polskiej, jak i rosyjskiej, wynikają poza tym dwie istotne dla praktyki wskazówki. Pierwsza polega na twierdzeniu, że bez względu na teoretyczne wyliczenia, parametr okresu użytkowania w rachunku efektywności kompleksowego remontu z modernizacją nie powinien być szacowany wyżej jak na 40 lat. Drugą wskazówką jest, iż jeśli stwierdzone zużycie ścian nośnych zbliża się do 50%, to budynek nadaje się z reguły jedynie do likwidacji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Potrzeba ponoszenia wyższych nakładów eksploatacyjnych w budynkach starych, również po kompleksowym ich odremontowaniu, jest prawidłowością powszechnie uznawaną. Wiąże się to nie tylko ze stopniową intesyfikacją zużycia, ale wynika także, przy porównaniach z nowymi budynkami ze zmian w materiałach i formach konstrukcyjnych jakie następowały zwłaszcza w ostatnich latach, o czym już była mowa w rozdziale III.B.l (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jednakże trudno jest uogólnić wielkość występujących zróżnicowań na podstawie ponoszonych kosztów, wobec płynności pojęcia starego budynku, a również dlatego, że w badaniach statystycznych, z których próbuje się wnioskować, występują z różnych powodów nakłady przeważnie niższe od faktycznie potrzebnych (uprawnienia budowlane).

Jeszcze większe różnice wynikały z danych radzieckich i amerykańskich, przy czym charakterystyczne dla raportu USA było stwierdzenie występowania wyższych kosztów tylko w odniesieniu do większych budynków starych (program egzamin ustny).

Rozbieżność między potrzebnymi nakładami wynikającymi z konstrukcji i wyposażenia budynku, przy prawidłowej gospodarce remontowej, a nakładami faktycznie ponoszonymi, występuje również w naszych warunkach. W rachunkach efektywności, rozważanych w tej pracy, przyszłe koszty trzeba szacować w wysokości jaka wynika z potrzeb, w warunkach prawidłowej eksploatacji (opinie o programie).

Kosztorys budowy

Toteż dla określenia różnicy między przyszłymi kosztami starego i nowego budynku posłużono się teoretycznymi kosztorysami budowy i wydatków na sukcesywne techniczne utrzymanie, dla trzech istniejących konkretnie budynków, z okresów budowy: 1905, 1930 i I960. W kosztorysach tych przeprowadzono korektę odpowiadającą założeniu wprowadzenia do budynków starych tych samych instalacji jakie występują w budynku z 1960 r. i polegającą na uwzględnieniu kosztownego efektu tych zmian, tak po stronie inwestycyjnej, jak i eksploatacyjnej (segregator aktów prawnych).

Przez porównanie inwestycyjnej wartości obiektu z teoretycznymi wydatkami na jego utrzymanie w wymienionych trzech budynkach otrzymano następujące wysokości średniej rocznej stopy remontowej:

• budynek z roku budowy 1905 - 1,97%,
• budynek z roku budowy 1930 - 1,62%,
• budynek z roku budowy 1960 - 1,56%.

Poziom stopy jest we wszystkich przypadkach wyższy od przeciętnych, jakie są na ogół w użyciu, przy określaniu potrzeb remontowych w dużych skalach. Jednakże wobec wspomnianego już braku precyzji w ustalaniu stóp remontowych rzeczywiście właściwych dla poszczególnych grup zasobów, w podziałach według wieku budynku, trzeba jak się wydaje dążyć do oszacowania tylko rozmiarów różnicy między stopami dla budynków starych i nowych zakładając, że przez budynki stare rozumie się wszystkie wybudowane przed ostatnią wojną. Nie usuwa to oczywiście konieczności operowania niepewnymi podstawami wyliczenia, ale ogranicza skutki ewentualnych nieścisłości. Dla wypełnienia odpowiedniej części formuły obliczeniowej 6), względnie 7), jest to wystarczające (promocja 3 w 1).

Opierając się na zestawionych poprzednio liczbach, można szacunkowo określić, że różnica w przyszłych kosztach starego i nowego budynku kształtuje się w granicach 20-25%. Nadając tej różnicy formę relacji procentowej do wartości inwestycyjnej, czyli postać dostosowaną do układu przyjętej formuły 6) względnie 7), przyjmuje się, że wyraz (S-Sj) = 0,25% = 0,0025.