Obciążenie jednostkowe gruntu

Obciążenie jednostkowe gruntu, które powoduje powyżej opisane zjawisko, nosi nazwę obciążenia granicznego (albo wytrzymałości granicznej) gruntu (program uprawnienia budowlane na komputer)
Jednostkowe obciążenie podstawy fundamentu, a przy obciążeniu mimo- środowym 0,75 większego naprężenia skrajnego, musi być mniejsze od obciążenia granicznego.

Współczynnik bezpieczeństwa F przyjmuje się w tym wypadku za Terzaghim równy 2, gdy budowla jest związana z innymi i nie może się sama przechylić, zaś równy 3, gdy bwtowia w kierunku poprzecznym nie jest związana z innymi i w wypadku wypchnięcia gruntu spod fundamentu może się przechylić. W odniesieniu do budowli morskich z reguły występuje ten drugi wypadek i współczynnik bezpieczeństwa należy przyjmować równy 3 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Analiza zagadnienia przeprowadzona przez wielu badaczy w ostatnich latach pozwoliła stwierdzić, że na przebieg zjawiska wypierania gruntu ma wpływ nie tylko wartość pionowej składowej siły działającej na podstawę fundamentu, ale także i jej składowa pozioma.
Stwierdzono, że już nieznaczne, np. rzędu kilku stopni, odchylenie wypadkowej od pionu ma duże znaczenie i poważnie obniża graniczne obciążenie, przy którym należy się liczyć z wyparciem gruntu (uprawnienia budowlane).

Ponieważ takie budowle morskie, jak falochrony i nabrzeża oporowe, z reguły obciążone są nie tylko siłami pionowymi, ale i poziomymi dlatego przy sprawdzaniu ich stateczności omówioną sprawę należy mieć na uwadze.
Ogólnie, wyniki wszelkich dociekań teoretycznych, jak i badań doświadczalnych w tej dziedzinie można przedstawić w postaci wzoru o budowie zbliżonej do wzoru Terzaghiego (3.32) na wartość obciążenia granicznego (program egzamin ustny).

Wartość ukośnej siły

Mianowicie wartość ukośnej siły granicznej W„r, która może już spowodować wyparcie gruntu spod fundamentu, określa się, podobnie jak i w wypadku obciążenia pionowego, jako funkcję trzech wielkości: spójności gruntu c, głębokości t poziomu posadowienia poniżej naziomu oraz którymi można posługiwać się przy wyznaczaniu wytrzymałości granicznej gruntu, np. wzory Froehlicha, Maaga, Terzaghiego-Mohra i wiele innych (opinie o programie).
Czynnikiem zmniejszającym stateczność budowli bywa często podmycie falochronu przez fale. Jeżeli będzie ono wystarczająco duże i wystarczająco bliskie falochronowi, to wówczas stanie się możliwy poślizg falochronu ku wymytej w gruncie niecce i w konsekwencji jego katastrofa.

Niekonieczne jest zresztą podmycie o charakterze trwałego ubytku gruntu. Bywają przypadki, gdy grunt przed falochronem ulega wskutek chwili awarii nie stwierdzono żadnych niepokojących objawów ani poważniejszych uszkodzeń falochronu, poza pewnym lokalnym osiadaniem dochodzącym w jednym miejscu do 1 m. W pewnej chwili nad parapetem falochronu ukazała się ogromna fala, która spłynęła do basenu na całej 600 m długości końcowego odcinka falochronu (segregator aktów prawnych). Gdy się „cofała”, falochron zachwiał się, po czym zwalił w stronę morza, tak jakby cofająca się fala wessała go za sobą. W dolinie następnej fali ukazał się jeszcze na chwilę wierzch falochronu, po czym znikł pod wodą.

Powstała szczerba miała długość początkowo ok. 300 m, po czym dalsze fale poszerzyły ją do ok. 400 m, pozostałe odcinki uległy potężnym deformacjom i tylko na niewielkich długościach można je było potem przy odbudowie wyzyskać.
Gdy sztorm po kilku dniach ucichł, zabrano się do dokładnych pomiarów dna w miejscu powstałej wyrwy w falochronie, połączonych z oględzinami nurkowymi oraz z wierceniami gruntu (promocja 3 w 1).

Wyniki badań i położenie resztek falochronu po sztormie. Dzięki stężeniu bloki przeważnie nie rozpadały się, lecz cały mur podwodny
budowli runął ku przodowi. Kamienie podsypki znajdowano w odległości do 49 m od lica falochronu i na głębokości do 10 m poniżej powierzchni dna, na stropie warstwy skał podścielającej piaszczyste podłoże falochronu.