Obciążenie pionowe

Żebra w tym wypadku albo wymiaruje się na obciążenie pionowe pochodzące od ciężaru własnego i od płyt (gdy te obliczone są jako zbrojone krzyżowo), albo też daje się im wymiary i zbrojenie wyznaczone na drodze reguł empirycznych (gdy płyty uważa się za rozpięte tylko między dźwigarami głównymi); dźwigary główne zaś obciąża się siłami rozłożonymi pochodzącymi od ciężaru własnego i od płyty oraz skupionymi od żeber (program uprawnienia budowlane na komputer). Obliczenie tu jest proste i nie wymaga dodatkowych objaśnień.

Przyjęcie takie jednak, gdy rozpiętości przęseł są większe niż kilka metrów prowadzi do nieekonomicznych wymiarów tak samego belkowania, jak i zbrojenia. Bardziej racjonalne, lecz o wiele trudniejsze jest obliczanie przęsła jako dźwigara powierzchniowego (rusztu przestrzennego), w którym istnieje ścisła współpraca w przenoszeniu obciążeń przez wszystkie elementy rusztu równocześnie, niezależnie od przyjętego położenia obciążenia ruchomego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Ze względu na trudności, jakie nastręcza obliczenie takiego rusztu, coraz częściej praktykowane jest stosowanie badań modelowych dla wyznaczenia naprężeń w poszczególnych przekrojach rusztu i jego zbrojenia.

Warto zwrócić uwagę na to, że i płyta stanowi integralną część takiego rusztu i wpływ jej, a szczególnie tzw. szerokości jej współdziałania z belkami nie są obojętne dla wytrzymałości konstrukcji, niezależnie od jej własnej nośności w polach między belkami (uprawnienia budowlane).
Na pewne uproszczenie obliczeń pozwala przyjęcie wysokości żeber takiej samej co wysokość belek głównych. Wtedy krótkie żebra poprzeczne są znacznie sztywniejsze od belek głównych, tak że można je uważać za bezwzględnie sztywne i rozkładające obciążenia na dźwigary główne według linii prostej. Żebra stanowią wtedy sztywne belki na sprężystych podporach i występujące w nich momenty zginające można obliczać w sposób’ statycznie wyznaczalny, jeżeli się pominie wpływ sąsiednich żeber.
e. Obliczanie łożysk przęseł
Powszechnie do niedawna stosowane w mostownictwie łożyska ze stali lanej lub kutej wychodzą dziś z użycia i zastępowane są przez łożyska nowoczesne o większych wartościach technicznych (program egzamin ustny).

Łożyska gumowe

W pomostach, ze względu na małe rozpiętości przęseł, większe wartości techniczne nowych rozwiązań nie dają tak dużych korzyści jak w mostach, dlatego też nadal tu stosowane bywają łożyska stalowe płaskie, bądź styczno-przesuwne albo przegubowo-przesuwne (np. soczewkowe) czy przegubowo-nieprzesuwne. Niekiedy też znajdują zastosowanie łożyska jedno wałkowe (opinie o programie).

Z rozwiązań nowoczesnych znalazły dość rozległe zastosowanie łożyska gumowe, z tzw. neoprenu. Badania takich łożysk prowadzono w Katedrze Budowy Mostów Politechniki Warszawskiej na elementach wyprodukowanych w Zakładzie Technologii Kauczuków i Gumy Politechniki Gdańskiej (zob. m. in. Potocki, Dudek, Brandt, Wasiutyński).
Relację ze wspomnianych wyżej doświadczeń, a także obszerny opis różnych rodzajów łożysk i przegubów mostowych tak przestarzałych, jak i nowoczesnych, wytyczne ich wymiarowania zawiera praca Z. Wasiutyńskiego, skąd pochodzą też poniżej podane zasady przybliżonego wymiarowania łożysk gumowych (segregator aktów prawnych).

„Średnie naprężenie ściskające wywołane jedynie obciążeniem osiowym P, bez uwzględnienia momentów pochodzących od pochyleń powierzchni łożyska, nie powinno przekraczać 100 kG/cm2.
Tangens kąta poślizgu łożyska nie powinien przekraczać wartości 0,7 przy przesunięciach wywołanych zmianami temperatury, pełzaniem, skurczem i sprężeniem oraz — wartości 0,9, przy uwzględnieniu oprócz tych przesunięć odkształceń wywołanych obciążeniami, siłami hamowania i parciem wiatru.

Stosunek poziomych do pionowych oddziaływań na łożysko nie powinien przekraczać współczynnika tarcia między powierzchnią łożyska i dociskającymi na nie powierzchniami.
W wypadku pośrednich naprężeń o wartości li należy wyznaczać interpolując liniowo (promocja 3 w 1).