Odbojnice pływające

Odbojnice pływające mogą być również pneumatyczne obrotowe, złożone z kilku (np. 5) kół opatrzonych oponami na wspólnej poziomej osi. Zbudowane według analogicznych zasad co obrotowe odbojnice stałe stanowią skuteczne zabezpieczenie w czasie dobijania i postoju statków przy nabrzeżu oraz między statkami stojącymi obok siebie, np. w czasie przeładunku „burta-burta”. Szkic układu odbojnic pływających cumowanych do nabrzeży (do zwykłych pachołów) według katalogu firmy Firestone-Burleigh, produkującej tego rodzaju urządzenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ruchome urządzenia przeładunkowe poruszają się najczęściej na szynach, które osadzane są na specjalnych fundamentach. Jeżeli fundamenty te znajdują się w obrębie nabrzeża, wówczas łączą się z nim w jedną całość, tworząc np. poszerzenie muru nadwodnego lub drugi mur, równoległy do nadwodnego i posadowiony na płycie nabrzeża (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Odwodna szyna poddźwignicowa leży zwykle w odległości 1,50 do 2,00 m od krawędzi nabrzeża. Wynika to z konieczności niezabudowywania nadwodnego pasa korony nabrzeża, a to dla umożliwienia utworzenia tzw. ścieżki cumowniczej i umieszczenia tam pachołów cumowniczych. Czasem także i inne względy decydują o przesunięciu odwodnej szyny poddźwignicowej w głąb lądu, zwykle jednak sytuuje się ją nad murem nadwodnym nabrzeża. Dlatego też, jak wspomniano, belkę, do której umocowana jest szyna jezdna, włącza się do konstrukcji nadbudowy nabrzeża, z którą tworzy monolityczną całość. Naciski kół dźwignicy przenoszą się tu na konstrukcję nośną nabrzeża (uprawnienia budowlane).

Odlądowa szyna poddźwignicowa zależnie od rozpiętości mostu czy bramy dźwignicy znajdować się może w odległości od kilku do kilkudziesięciu metrów od linii cumowniczej i wymaga zwykle specjalnego fundamentowania. Wzdłuż fundamentu odlądowego przewiduje się ponadto zwykle zasilanie dźwignicy w energię elektryczną. Odbywa się to bądź za pomocą pantografu ślizgającego się po przewodach usytuowanych w kanale ślizgowym, bądź za pomocą podłączeń kablowych do gniazd wtykowych.

Przekrój poprzeczny fundamentu

W pierwszym wypadku wzdłuż belki fundamentowej konieczna jest budowa kanału o wymiarach w przekroju ok. 50×70-H 70×70 cm, przykrywanego płytami z blachy wyciskanej; kanał ten musi mieć odpowiednie odwodnienie (program egzamin ustny). Ponadto, w odpowiednich miejscach należy w jego ścianach zabetonować klocki drewniane, służące do umocowania stalowych wsporników do zawieszania przewodów zasilających.
W razie zastosowania gniazd wtykowych należy w fundamencie pod- dźwignicowym wykonać co ok. 20 m wnękę, w której do drewnianych klocków umocowuje się gniazda wtykowe (opinie o programie).

Ostatnio coraz bardziej wchodzą w użycie wodoszczelne gniazda wtykowe z mocnymi pokrywami, umożliwiającymi przejazd po nich samochodów. Urządzenia te się tak konstruuje, że przy wyjęciu wtyczki automatycznie wyłącza się prąd w gnieździe, co zapobiega nieszczęśliwym wypadkom.
Schemat nabrzeża płytowego na palach wraz z posadowioną na nim odwodną szyną poddźwignicową oraz odlądowego fundamentu poddźwignicowego pokazano na rysunku 5.164. Ponieważ po fundamencie odlądowym biegną wózki kołowe napędzane, na szynę poddźwignicową oddziałują nie tylko pionowe naciski kół dźwignicy, ale i siły poziome boczne. Dlatego zmusza to, w razie konieczności fundamentowania szyny poddźwignicowej na palach, do stosowania pali ukośnych (kozłowych) (segregator aktów prawnych).

Fundamenty poddźwignicowe wykonuje się prawie wyłącznie z żelbetu. Przykład przekrojów fundamentów na palach. Co 7,0 m wbite są 4 pale żelbetowe prefabrykowane w odstępie 1,5 m. Na głowicach pali utworzony jest blok w kształcie ściętego ostrosłupa o wymiarach podstawy 2,2 x 2,2 m. Na omawianych blokach spoczywa belka żelbetowa o przekroju 0,80×1,40 m, z umocowaną do niej szyną poddźwignicową. Przekrój poprzeczny fundamentu poddźwignicowego z kanałem ślizgowym, przenoszącego także i siły poziome (promocja 3 w 1).