Odchylenia wymiarów projektowych

Wymiary form, zwłaszcza form o dużej wielokrotności użycia, powinny pozwalać na dużą swobodę kształtowania funkcji i konstrukcji budynku, a tym samym na możliwie maksymalną uniwersalność ich zastosowania. W praktyce jednak występują pewne ograniczenia tej swobody (a zatem i uniwersalności) w postaci konieczności dostosowania poszczególnych rodzajów form do pewnych uprzywilejowanych wymiarów ścian i stropów w ramach przyjętej koordynacji wymiarowej. Odchylenia wymiarów projektowych elementów konstrukcji od uprzywilejowanych pociągają za sobą komplikacje technologiczne i organizacyjne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Potrzeba korelacji wymiarów form z wymiarami budynku o zróżnicowanej funkcji i konstrukcji sprawiła, że w praktyce stosowane są różne rodzaje form. Zgodnie z przyjętą tradycją rodzaj form utożsamiany jest niekiedy z „systemem budownictwa” (np. SBM-75, Allbetong, Tracoba). Nie jest to zasada w pełni ścisła, gdyż przez pojęcie systemu rozumie się nie tylko kształtowanie geometryczne konstrukcji, lecz również całokształt procesów technologie zno- -organizacyjnych realizacji budynków. W tym sensie różne systemy budownictwa monolitycznego mogą być realizowane za pomocą różnych form (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W zależności od stosowanego rodzaju form wystąpić mogą pewne szczególne uwarunkowania technologiczne oddziaływające na rozwiązanie konstrukcyjne, w szczególności na układ zbrojenia w połączeniach oraz na warunki pasowania (uprawnienia budowlane).

Warunek uniwersalności zastosowania, jaki stawia się formom, wymaga przestrzegania dyscypliny wymiarowej przy projektowaniu budynków. Zasady takiej dyscypliny podawane są zwykle w opisach technicznych wytwórni form łącznie z instrukcjami eksploatacji (program egzamin ustny).

Uniwersalność form ślizgowych

Za formę najbardziej uniwersalną uważa się formę składaną z małych elementów pozwalającą na większe zróżnicowanie wymiarów projektowych elementów. Stopień uniwersalności jest bardziej istotny w przypadku budynków o zróżnicowanej funkcji i wymiarach. Z tych względów formy z małych elementów najbardziej są przydatne w budownictwie ogólnym, formy zaś z elementów wielkowymiarowych i formy tunelowe w budownictwie mieszkaniowym (opinie o programie).

Uniwersalność form ślizgowych można sklasyfikować podobnie jak uniwersalność form przestawnych z małych elementów. Ciągłość i powtarzalność operacji roboczych wymaga, aby budynek mógł być podzielony na określoną liczbę powtarzalnych segmentów. Pozwala to na pełniejsze wykorzystanie będących do dyspozycji elementów form, a tym samymi na szybszą ich amortyzację.

Zasada jednorodności technologicznej preferuje takie rozwiązania konstrukcyjne, które zapewniają ciągłość wykorzystania maszyn i urządzeń, ciągłość zatrudnienia brygad roboczych oraz skrócenie cyklu budowy. Ponieważ podstawowym materiałem, z którego kształtuje się konstrukcję, jest beton, zasadzie tej najbardziej odpowiada konstrukcja całkowicie monolityczna (segregator aktów prawnych).

Często jednak obok elementów monolitycznych celowe jest stosowanie elementów prefabrykowanych, w szczególności ścian zewnętrznych, klatek schodowych, przewodów wentylacyjnych, stropów itp. W efekcie uzyskać można przyspieszenie cyklu budowy (np. przez ograniczenie długości przerwy technologicznej z uwagi na wymagany przyrost wytrzymałości betonu w stropach) oraz zmniejszenie nakładów pracy (np. przy wykonywaniu ścian zewnętrznych, przewodów itp.).

Jak już wspomniano na wstępie, podstawowym wymaganiem z punktu widzenia racjonalnej i bezpiecznej realizacji stanu surowego konstrukcji monolitycznej jest dostosowanie szybkości postępu robót do niezbędnego przyrostu wytrzymałości betonu. Przyrost taki warunkuje rozformowanie ścian i stropów wykonywanych w formach przestawnych lub kontynuację robót w przypadku wykonywania ścian w formach ślizgowych. W tym zakresie projekt konstrukcyjny wymaga dostosowania do przewidywanych warunków technologicznych wykonania robót (promocja 3 w 1).