Dobór wyrobów śrubowych

Powierzchnie cierne powinny być tak przygotowane, aby uzyskać największą odporność na pełzanie (program uprawnienia budowlane na komputer). Istnieją również konstrukcje, w których pełzanie połączeń pod wpływem długotrwałych obciążeń wielokrotnie zmiennych może spowodować utratę zdolności użytkowej tych konstrukcji. Celowe jest w takich przypadkach zastosowanie dodatkowych środków ostrożności w postaci śrub pasowanych lub odpowiedniego współczynnika konsekwencji zniszczenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rozróżnia się kategorie B i C połączeń ciernych:
- do kategorii B zalicza się połączenia, w których poślizg nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji i nie uniemożliwia jej dalszego użytkowania,
- do kategorii C zalicza się połączenia, w których zaistnienie poślizgu uniemożliwia dalszą ekspoloatację konstrukcji, oraz połączenia obciążone w sposób wielokrotnie zmienny (uprawnienia budowlane).

Doboru śrub i nakrętek o wysokiej wytrzymałości oraz podkładek dla połączeń sprężanych można dokonywać. Ze względu na wartości sił sprężających wskazane jest stosowanie w połączeniach ciernych śrub klasy 10.9 o średnicy nie mniejszej od M20. Powinien być przy tym spełniony warunek /. = I g < 8d. Część gwintowana trzpienia śruby może się znajdować w długości zaciskowej /. tylko w przypadkach, gdy nie zachodzi obawa poślizgu części łączonych podczas użytkowania konstrukcji. Z pewnością dotyczy to połączeń kategorii C, obciążonych statycznie. W połączeniach kategorii B, jak i w obciążonych dynamicznie połączeniach kategorii C decyzję w tej sprawie powinien podejmować projektant, oceniając prawdopodobieństwo zaistnienia poślizgu lub pełzania oraz ich ewentualne skutki (program egzamin ustny). W przypadku gdy zachodzi obawa pełzania połączenia obciążonego w sposób wielokrotnie zmienny zaleca się stosować śruby pasowane o wysokiej wytrzymałości.

Otwory powiększone

W połączeniach obciążonych statycznie podkładki przy otworach określanych jako zwykłe powinny być układane pod tą częścią śruby i nakrętki, która obraca się podczas sprężania (podkładka pod nakrętką lub pod łbem śruby). Przy otworach okrągłych powiększonych lub owalnych, albo też w przypadku obciążeń dynamicznych konieczne są podkładki zarówno pod łbem, jak i pod nakrętką. Wymagana twardość HV podkładek w połączeniach ciernych wynosi 315-370 (opinie o programie).
Wielkości otworów na śruby i ich rozmieszczanie.

W połączeniach ciernych, obciążonych statycznie, stosowane są z reguły, w zależności od dokładności wykonania elementów, otwory okrągłe określone w tabl. 4-5 jako zwykłe lub otwory okrągłe o średnicy o 1 mm większej od średnicy otworów zwykłych. Przy doborze wielkości otworów dla połączeń kategorii B należy brać pod uwagę wielkość przemieszczeń łączonych części w przypadku zaistnienia poślizgu (segregator aktów prawnych).
Otwory powiększone lub owalne są dopuszczalne tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzebami konstrukcyjnymi. Nie należy ich jednak stosować przy obciążeniach dynamicznych. Wielkości otworów dla śrub pasowanych. Zaleca się stosowanie otworów wierconych, aby uniknąć skutków ewentualnych deformacji powierzchni przy brzegach otworów.

Odległości otworów od krawędzi oraz pomiędzy otworami powinny być przyjmowane jak w połączeniach śrubowych zwykłych. W połączeniach kategorii C zaleca się nieprzekraczanie największych odległości określonych w tabl. 4-6 dla konstrukcji narażonych na działanie korozji (promocja 3 w 1).

Projektowanie sposobu przygotowania powierzchni ciernych powinno odpowiadać przewidywanym warunkom wykonania, transportu, składowania i montażu konstrukcji. Sposób ten oraz wymagany współczynnik tarcia i wielkość siły wstępnego sprężenia należy podawać na rysunkach konstrukcji. Dane dotyczące przygotowania powierzchni.