Oddziaływanie wibracji

Oddziaływanie wibracji nasila się, jeśli towarzyszy jej znaczny hałas, powstający przy pracy wibrujących mechanizmów i wzmagający się przy ich złym stanie. Według norm sanitarno-technicznych dopuszczalne graniczne wielkości amplitudy drgań na stanowiskach przy ogólnej wibracji wynoszą 0,003-0,007 mm, a przy lokalnej - od 0,03 do 0,15 mm. Specjalnie dla wytwórni wyrobów żelbetowych opracowane są zabiegi techniczne, które mają na celu usunięcie wibracji (wychodzącej poza granice ustalone w normach) stanowisk związanych z wibrującymi mechanizmami (program uprawnienia budowlane na komputer).

Sterowanie wibroformującymi maszynami i wibracyjnymi rozdzielaczami mieszanki betonowej jest obecnie zdalne. Gdy jest to niemożliwe do wykonania, rozmieszcza się stanowiska pracy w ten sposób, aby robotnicy nie stawali na wibrujących mechanizmach i mogli wykonać wszystkie czynności, znajdując się na podestach dobrze izolowanych przed wibracją (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dla zmniejszenia hałasu należy odizolować drgające układy od pozostałych części mechanizmów i konstrukcji, systematycznie wymieniać rozluźnione i brzęczące części, we właściwym czasie zmieniać łożyska, zamocować pewnie formy z mieszanką betonową do stołu wibracyjnego itp.

Robotnicy obsługujący mechanizmy wibrujące powinni być regularnie poddawani badaniom lekarskim i przestrzegać wymagań profilkatyki leczniczej. Zabiegi, które mają na celu ochronę przed wibracją i hałasami, opisano w podręczniku B. J. Filippowa „Ochrona pracy przy eksploatacji maszyn budowlanych” („Wyższa szkoła”, 1971). Przyspieszenie twardnienia betonu umożliwia szybsze otrzymywanie wyrobu o wytrzymałości fabrycznej, zwiększenie szybkości obiegu form i innego sprzętu, jak również sprawniejsze wykorzystanie placu produkcyjnego (uprawnienia budowlane).

Intensyfikacja technologii produkcji

Podstawową metodą przyspieszenia twardnienia betonu jest obróbka cieplna. Pozwala ona w potrzebnym czasie otrzymać wytrzymałość wyrobów umożliwiającą ich transport na budowę, montaż w budynkach i budowlach, jak również przejęcie działających obciążeń. Dlatego taka obróbka, nie bacząc na dodatkowe nakłady, zwiększone zużycie cementu i czasami pewne obniżenie wytrzymałości betonu, jest niezbędnym warunkiem ich produkcji fabrycznej. Szczególnie jest ona potrzebna do betonów na spoiwach wapienno-piaskowych, jak również na mieszanych i żużlowych, ponieważ bez obróbki cieplnej betony takie nie mogą w praktycznie przyjętym czasie uzyskać niezbędnej wytrzymałości (program egzamin ustny).

Do obróbki cieplnej zalicza się naparzanie pod ciśnieniem atmosferycznym lub zwiększonym, nagrzewanie elektryczne i ogrzewanie promieniami, dojrzewanie w nagrzewanym środowisku powietrznym itd. Najbardziej rozpowszechnione jest naparzanie. Jest ono jednak mało korzystne do wyrobów o grubości ponad 30 cm, z betonów lekkich niskich marek i o małym współczynniku przewodności cieplnej. W tych przypadkach często jest celowa obróbka cieplna za pomocą energii elektrycznej lub gazu naturalnego (opinie o programie).

Przy obróbce cieplnej, w przypadku gdy nośnik ciepła styka się bezpośrednio z betonem wyrobu, jako czynnik cieplny służy mieszanka paro- powietrzna lub para nasycona, a przy nagrzewaniu wyrobów w formach ogrzewanych przez koszulki cieplne można wykorzystać inny dowolny czynnik cieplny, zapewniający równomierność nagrzewu powierzchni formy stykającej się z betonem (segregator aktów prawnych).

Intensyfikacja technologii produkcji wyrobów żelbetowych zależy głównie od zwiększenia szybkości obiegu form i urządzeń formujących, co osiąga się przede wszystkim przez skrócenie czasu trwania obróbki cieplnej wyrobów. Obróbka cieplna zajmuje przy technologii agregatowo-potokowej i taśmowej do 80%, a przy bateryjno-stendowej do 60°/o ogólnego czasu obiegu formy. Dlatego wskazane jest dowolne, nawet stosunkowo niewielkie skrócenie czasu obróbki cieplnej. Stosowane czasami w tym celu zwiększenie ilości cementu nie daje efektu; czas obróbki cieplnej należy skracać sposobami technologicznymi (promocja 3 w 1).