Odporność cementów na działanie siarczanów

Powstawanie dużej ilości uwodnionych krzemianów w badanych cementach zapewnia jednak większą wytrzymałość próbek w późniejszych okresach twardnienia, ponieważ uwodnione krzemiany wykazują większą wytrzymałość mechaniczną niż portlandyt.
Skład mineralny trzech badanych cementów, biorąc pod uwagę wartość glinianu trójwapniowego, spełnia wymagania GOST 10178-62 dotyczące odporności na działanie siarczanów, jednak zawartość krzemianu trójwapniowego w cemencie z zestawu 3 jest nieco za wysoka (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tym niemniej, badania odporności na działanie siarczanów przeprowadzono dla wszystkich trzech cementów.
Badania próbek cementów o różnym składzie mineralnym, przechowywanych w roztworach agresywnych, wykazały pewne różnice w ich stopniu odporności. Cement 1 miał dużą odporność na agresję magnezowo-siarczanową. Odporność próbek we wszystkich roztworach przewyższała lub równała się odporności próbek twardniejących w wodzie. Tylko po rocznym przechowywaniu w roztworach Na2S04 i CaS04 nastąpiło nieznaczne obniżenie odporności. Współczynnik odporności dla tego cementu we wszystkich okresach jego przechowywania w środowisku agresywnym - znacznie przewyższa 0,9 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dużą odporność wykazał cement z zestawu 2. Po miesiącu dojrzewania próbek tego cementu w środowisku agresywnym odporność jego zwiększa się, a po dłuższym dojrzewaniu nieco zmniejsza się, ale współczynnik odporności pozostaje zawsze większy od 0,9 (uprawnienia budowlane).

Cement 3 wykazał również odporność na agresję magnezowo-siarczanową. Współczynnik odporności po 6 miesiącach przechowywania w środowisku agresywnym przewyższa 0,8. Cement ten można zatem stosować do budowli w warunkach gruntów mało przesiąkliwych.
Tak więc, uzyskane dane świadczą o możliwości stosowania omawianych tu cementów jako spoiwa odpornego na działanie siarczanów (program egzamin ustny).

Odporność cementów na zamrażanie

Przy hydratacji cementów wydziela się ciepło, które może prowadzić do przegrzania wnętrza masywu betonowego, co staje się przyczyną powstawania pęknięć i przedwczesnego zniszczenia budowli. W związku z tym w budownictwie hydrotechnicznym pożądane jest stosowanie cementów o małym cieple twardnienia lub cementów o umiarkowanym cieple twardnienia (opinie o programie).

Ciepło twardnienia omawianych tu cementów 7, 2 i 3 określano po 3, 7, 28 i 90 dniach metodą pomiaru ciepła rozpuszczania. Analizując dane tej tablicy, można zauważyć, że ciepło twardnienia cementów zawiera się w dość szerokich granicach i zależy od ich składu mineralnego. Wartości ciepła twardnienia dla cementu belitowego I są mniejsze od wartości dla tzw. cementu portlandzkiego o małym cieple twardnienia dla wszystkich okresów hydratacji. Ze wzrostem zawartości alitu w cemencie 2 zwiększa się jednocześnie ciepło twardnienia, ale pozostaje mniejsze niż dla tzw. cementu portlandzkiego o umiarkowanym cieple twardnienia. Cement alitowy 3 ma ciepło twardnienia typowe dla klasycznego cementu portlandzkiego (segregator aktów prawnych).

Tak więc, właściwe dla cementów o zwiększonej zawartości glinożelazianów wapnia i belitu zmniejszone ciepło twardnienia pozwala na uzyskanie cementu niskolalorycznego i cementu o umiarkowanym cieple twardnienia przy zawartości alitu do 50%, co odpowiada wymaganiom GOST 10178-62.
Zmniejszone ciepło twardnienia cementów 1 i 2, pozwalające na zaliczenie ich do spoiw o małym cieple twardnienia lub umiarkowanym cieple twardnienia, w połączeniu z odpornością na działanie roztworów siarczanowych wskazuje na możliwość wykorzystania tych cementów w budownictwie hydrotechnicznym.

Praktyka budownictwa radzieckiego i zagranicznego wykazała, że odporność na działanie mrozu jest główną właściwością determinującą trwałość budowli narażonych na wspólne działanie wody i mrozu (promocja 3 w 1).

Odporność na zamrażanie określono na próbkach przygotowanych według GOST 310-60 z cementów 7, 2 i 3 oraz z cementu porównawczego, stosowanego do wyrobów azbestowych marki 40, po 28-dniowym twardnieniu w wodzie. Po 100 i 200 cyklach zamrażania i rozmrażania próbki badano na zginanie i ściskanie, i obliczano dla nich wskaźnik odporności.