Opór poślizgu

Ujednolicone krzywe tych dwóch badań są bardzo podobne co do kształtu i wielkości, jednakże należy zwrócić uwagę na następujące cechy:

1. w miarę wzrostu a_v0 wartość maksymalna naprężenia zmodyfikowanego nieznacznie maleje; daje się również zauważyć nieznaczne powiększenie odkształcenia w miejscu wartości maksymalnej (program uprawnienia budowlane na komputer),
2. naprężenie zmodyfikowane podczas trzeciego stadium (końcowego) jest w zasadzie niezależne od a_v0,
3. zwiększenie objętości jest mniejsze w przypadku badania przy większym naprężeniu uniemożliwiającym rozszerzalność boczną. Efekty te można wyjaśnić opierając się na następującym rozumowaniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Po pierwsze, w gruntach ziarnistych występuje tarcie. Opór poślizgu w każdym styku jest proporcjonalny do siły normalnej występującej w tym styku i stąd wartość całkowita oporu rośnie w miarę wzrostu wartości naprężenia uniemożliwiającego rozszerzalność boczną (uprawnienia budowlane). Po drugie, wzajemne zazębienie ziaren również wpływa na całkowitą wartość oporu. Charakter i znaczenie zazębienia omówiono w rozdz. 10. Wzajemne zazębienie ziaren maleje w miarę wzrostu naprężenia uniemożliwiającego rozszerzalność boczną, ponieważ ziarna doznają spłaszczeń w miejscach styków, ostre naroża zostają skruszone i występuje pękanie ziaren. I chociaż te zjawiska powodują zagęszczenie próbki, to staje się ona bardziej podatna na odkształcenia przy ścinaniu (program egzamin ustny).

Zmodyfikowane krzywe stanu naprężenia

Chociaż w gruntach ziarnistych występuje tarcie, to jednak zachowują się inaczej niż materiały wykazujące czyste tarcie ze względu na wpływ, jaki wywiera naprężenie uniemożliwiające rozszerzanie boczne na wzajemne zazębianie ziaren. Grunt użyty do badań, składał się ze słabych ziaren węglanów wykazujących skłonności do kruszenia i pękania, stąd uwypukliły się odchylenia od zwykłego zachowania się materiału odznaczającego się tarciem (opinie o programie). W piasku złożonym z ziaren kwarcu zmodyfikowane krzywe stanu naprężenia i odkształcenia oraz krzywe zmiany objętości byłyby prawie identyczne dla dwóch różnych wartości naprężeń uniemożliwiających rozszerzalność poprzeczną. Różnice w porównaniu z materiałami charakteryzującymi się czystym tarciem będą mniejsze przy niewielkich różnicach między naprężeniami uniemożliwiającymi rozszerzanie boczne oraz duże przy wprowadzeniu takich naprężeń o wartościach dużej i małej (segregator aktów prawnych).

Wytrzymałość gruntu zazwyczaj stanowi wartość naprężeń rozciągających się w otoczeniu krzywej stanu naprężenia i odkształcenia. Wyniki uzyskano z sześciu badań trójosiowych próbek pospółki, podczas których każda próbka była poddana innej wartości naprężeń uniemożliwiających rozszerzalność boczną.

Po pierwsze koła Mohra wykreśla się tak, że przedstawiają one stany naprężenia w punktach maksimów krzywych stanu naprężenia i odkształcenia. Litery f we wskaźnikach przy naprężeniach oznaczają warunki stanu zniszczenia. Następnie wykreśla się linię styczną do kół Mohra. Krzywą taką nazywamy obwiednią Mohra dla stanu zniszczenia według Otto Mohra, który pierwszy opisał ogólne zasady wytrzymałości w 1882 r. Fizyczne znaczenie obwiedni Mohra można wyjaśnić na podstawie następujących spostrzeżeń:

• Jeśli koło Mohra dla danego stanu naprężenia leży całkowicie poniżej obwiedni Mohra dla gruntu, to grunt ten jest stateczny dla tego stanu naprężenia.
• Jeśli koło Mohra jest styczne do obwiedni Mohra, wtedy całkowita wartość wytrzymałości gruntu została osiągnięta na pewnej płaszczyźnie w gruncie. Taki przypadek przedstawiono na rys. 11-2. Naprężenie graniczne wystąpi na płaszczyźnie nachylonej pod <ątem 0_kr do płaszczyzny, na której działa większe naprężenie główne(promocja 3 w 1). Taką płaszczyznę nazywamy płaszczyzną zniszczenia, a naprężenia występujące na tej płaszczyźnie oznaczamy wskaźnikami a_ff i r_ff i nazywamy naprężeniem normalnym i naprężeniem ścinającym w płaszczyźnie zniszczenia w stanie zniszczenia.