Optymalne efekty typizacyjne

Przykład powiązania z liniami podporządkowanymi siatce MO X MO otworu okiennego, posiadającego stosunkowo bogatą oprawę, oraz pasa kordonowego. Ciąg typowych rozwiązań otworów lub detali; utrzymanie jednej wielkości a w każdym przypadku daje optymalne efekty typizacyjne (program uprawnienia budowlane na komputer). Stosowanie dwóch lub więcej wielkości a efekty te zmniejsza, może być jednak niekiedy konieczne ze względów plastycznych. System koordynacji wymiarów w oparciu o siatkę MO X MO zapewnia regularność układu elementów kompozycyjnych i upraszcza często zagadnienia związane z kompozycją. System taki odbić się musi na wyrazie plastycznym budynku w sensie zdyscyplinowania kompozycji oraz na sposobie pracy architekta, wymagając od niego głębszego poznania właściwości technicznych tworzywa i metod postępowego budownictwa (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Z kolei przystąpimy do omówienia szeregu praktycznych przypadków projektowania modularnego, jakie zdarzają się obecnie lub mogą się zdarzyć w najbliższej przyszłości w naszych warunkach. Fragment konstrukcji ścian, wznoszonych z bloczków mających wymiary skoordynowane z modułem podstawowym M 10 cm. Przykładowy asortyment tych bloczków wraz z genezą powstania ich wymiarów pokazano po prawej stronie rysunku (uprawnienia budowlane).

Jednakże podobnie ścisłe przestrzeganie zasad koordynacji modularnej staje się niemożliwe, gdyż materiałem użytym do budowy ścian jest polska cegła normalna i pochodne od niej pod względem wymiarowym bloki wielocegiowe, mające wymiary formalnie niemodularne (gdyż nie związane z obowiązującym modułem M = 10 cm), a podporządkowane własnemu modułowi cegły wynikłemu z jej ustalonych normą państwową wymiarów, mającemu wielkość w kierunkach poziomych 13 cm. (Kierunku pionowego nie będziemy rozpatrywać; moduł pionowy, wynikający z grubości cegły 6,5 cm oraz spoiny poziomej 1,2 cm, wynosi 7,7 cm) (program egzamin ustny).

Podkład linii modularnych

W widoku cegłę i dwa bloki pochodne pod względem wymiarowym od cegły oraz rozbieżności szeregu wymiarów, opartych na module własnym cegły w stosunku do szeregu wymiarów, opartych na obowiązującym module M 10 cm (opinie o programie).

Konsekwencją tych rozbieżności wymiarowych są trudności w modularnym wymiarowaniu ścian ceglanych. Pierwsze zorientowanie się w problemie operowania cegłą normalną na siatce modularnej 10 X 10 cm. W górnym pasie rysunku przedstawiono modularne wymiary odcinków ściany, liczone w kierunku jej długości. Dłuższe wymiary osiąga się bez większej trudności dzięki elastyczności, na jaką pozwala operowanie cegłą; wymiary krótsze jednakże (szerokości filarków) wymagają przycinania każdej cegły, ponieważ długością cegły 25 cm nie można osiągnąć w żaden inny sposób modularnych wymiarów, np. 19 i 29 cm (Zrezygnowanie natomiast z modularnych wymiarów uniemożliwia stosowanie znormalizowanej stolarki) (segregator aktów prawnych).

Powoduje to znaczne straty na materiale i robociźnie i stanowi poważny mankament w ustawieniu wymiarowym polskich norm. W dwóch dolnych pasach rysunku przedstawiono problem grubości ściany ceglanej. Ponieważ niepodobieństwem byłoby przyjąć, że modularne grubości muru należy uzyskać przez przycinanie cegieł na całej długości ściany, trzeba się zgodzić z faktem, że grubość muru jest całkowicie funkcją wymiarów cegły i jako taka powinna być rozpatrzona w nawiązaniu do obowiązującego modułu podstawowego (promocja 3 w 1).

Podkład linii modularnych w odstępach dziesięciocentymetrowych i na nim, w środkowym pasie rysunku, odcinki ścian mających grubości modularne, wynoszące n*10 cm 1 cm (9, 19, 29…. 59…. cm); dla osiągnięcia tych grubości konieczne jest stosowanie bloków budowlanych o modularnych wymiarach, a takich wymiarów przecież elementy pochodne pod względem wymiarowym od cegły nie mają. W dolnym pasie rysunku, na tym samym podkładzie modularnym, przedstawiono odcinki ścian ceglanych, o grubościach odpowiednio najbardziej zbliżonych do odpowiednich grubości modularnych pasa środkowego.