Orientacyjne proporcje wymiarowe

Orientacyjne proporcje wymiarowe określone relacjami zachowują swą ważność dla przekrojów belek strunobetonowych, z dwiema niewielkimi korektami:

1) wysokość przekroju h należy przyjmować raczej bliżej górnej granicy przedziału (program egzamin ustny),

2) ścianka może być cieńsza, zwłaszcza gdy sploty nie są odginane. Wówczas minimalna grubość ścianki wynika z warunku nośności w strefach podporowych i z warunków technologicznych.

Dla elementów płytowych proporcje wymiarowe ustala się na podstawie przesłanek konstrukcyjnych i technologicznych. Wobec dobrej współpracy splotów sprężających z betonem nie jest potrzebne uzupełniające zbrojenie podłużne ze stali zwykłej. Jeśli jednak projektuje się takie zbrojenie, to jego ilość powinna orientacyjnie odpowiadać z zachowaniem zasad konstrukcyjnych jak w belkach żelbetowych (zwłaszcza w elementach poddanych przeważającym obciążeniom dynamicznym) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tak jak w belkach kablobetonowych minimalny stopień zbrojenia sprężającego. Norma zaleca, aby liczba splotów sprężających w przekroju strunobetonowym była nie mniejsza niż siedem. Ma to zapobiec zbyt drastycznemu ubytkowi nośności w razie zerwania splotu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W płytach i beleczkach małej wysokości zbrojenie strzemionami nie jest konieczne. W pozostałych przypadkach konstruuje się strzemiona. Nie ulegają również zmianie przepisy co do maksymalnych rozstawów i minimalnych stopni zbrojenia strzemionami. Cechy geometryczne przekroju współpracującego oblicza się dla przekroju betonowego oraz n-krotnego przekroju stali sprężającej, gdzie wartość jest stosunkiem współczynników sprężystości stali i betonu (uprawnienia budowlane). W stanach granicznych złamania cięgna strefy rozciąganej zastępuje się cięgnem wypadkowym dolnym o polu A_v i mimośrodzie e_v, a grupę cięgien w strefie ściskanej cięgnem wypadkowym górnym o polu A’_v i mimośrodzie e’_v.

Zakres zmienności

Do cięgien dolnych zalicza się wszystkie cięgna w półce dolnej oraz najniżej ulokowane cięgna w ściance. Przy wymiarowaniu pomija się cięgna w ściance w sąsiedztwie środka ciężkości przekroju. Błąd popełniony wskutek tego jest niewielki, gdyż są one nieliczne, naprężenia w nich nie osiągają wytrzymałości stali sprężającej, a siły działają na niewielkim ramieniu (opinie o programie). Przy sprawdzaniu stanów granicznych użytkowania operuje się ogólnym cięgnem wypadkowym o polu przekroju i mimośrodzie. Do ogólnego cięgna wypadkowego wlicza się także cięgna w ściance.Pomija się zbrojenie ze stali zwykłej. Zbrojenie to, o ile w ogóle występuje w przekroju strunobetonowym, ma nieznaczny udział w przenoszeniu obciążeń (segregator aktów prawnych).

Zakres zmienności wskaźnika tęgości fi jest ważny także dla belek strunobetonowych, przy czym w strunobetonie łatwiej jest konstruować smukłe elementy cienkościenne, dzięki mniejszym średnicom splotów sprężających i mniejszej grubości otuliny. Podstawy metody analitycznej nie ulegają zmianie. Ze względu na sploty sprężające w górnej części przekroju wymiarowanie będzie najbardziej zbliżone do procedury.

W elemencie strunobetonowym cięgna sprężające przebiegają prostoliniowo na całej długości elementu lub przynajmniej w jego części środkowej. Istnieje zawsze odcinek Z cc,) o stałym przekroju poprzecznym i stałych parametrach sprężenia. Zależnie od koncepcji konstrukcyjnej ten środkowy odcinek sięga:

• do miejsc odgięcia splotów, gdy sploty były trasowane w torach naciągowych;
• do przekrojów, w których następuje wyłączenie części splotów przez zniesienie przyczepności;
• do przekrojów czołowych elementu, a ściślej do stref zaburzeń (oą = l_z), gdy wszystkie sploty przebiegają prostoliniowo i kotwione są w strefach końcowych belki (promocja 3 w 1).