Ostateczne zniszczenie

Istnieje więc możliwość powiązania ze sobą stosunku nominalnych wytrzymałości i współczynnika Poissona i można przypuszczać, że ten sam mechanizm powoduje zarysowanie przy osiowym ściskaniu, co i przy rozciąganiu przy zginaniu. Charakter tego mechanizmu nie został jeszcze ustalony, lecz przyczyną zarysowania jest prawdopodobnie lokalne zerwanie przyczepności między zaczynem z kruszywem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ostateczne zniszczenie przy działaniu osiowego ściskania polega albo na rozerwaniu przez rozciąganie kryształów cementu, albo na rozerwaniu przyczepności w kierunku prostopadłym do kierunku działania przyłożonego obciążenia lub też jest to zniszczenie spowodowane przez rozwój ukośnych powierzchni ścinania [5.20]. Jest prawdopodobne, że graniczne odkształcenia stanowią kryterium zniszczenia, lecz wielkość tych odkształceń zależy od wytrzymałości betonu; im wyższa wytrzymałość, tym niższe odkształcenia graniczne. Pewne typowe wartości, lecz w żadnym przypadku nie ogólne, podaje następujące zestawienie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przy ściskaniu trój osiowym zniszczenie musi nastąpić przez zgniatanie; mechanizm tego zniszczenia jest więc zupełnie różny od opisanego uprzednio. Wzrost ściskania w kierunku poprzecznym zwiększa obciążenie osiowe, jakie może przenieść próbka. Dla bardzo wysokich naptężeń poprzecznych wody w porach betonu przez umożliwienie odsączenia się tej wody przez zaciski urządzenia obciążającego, to uzyskuje się wyższe wytrzymałości [5.75]. Wpływ poprzecznych naprężeń rozciągających jest podobny, lecz oczywiście, w odwrotnym kierunku. Takie zachowanie jest zgodne z rozważaniami teoretycznymi (uprawnienia budowlane).

Naprężenie

W praktyce zniszczenie betonu następuje raczej jako proces dla pewnego zakresu naprężeń, a nie jako zjawisko natychmiastowe, a więc graniczne zniszczenie jest funkcją typu obciążenia. Ma to specjalne znaczenie przy obciążeniu powtarzalnym, często spotykanym w praktyce. Wytrzymałość zmęczeniowa betonu rozważana osiągano niezwykle wysokie wytrzymałości (program egzamin ustny).

Badania przeprowadzone w ostatnich latach wskazują, że w rzeczywistości, nawet przed przyłożeniem obciążenia do betonu, istnieją już bardzo drobne rysy na powierzchni kontaktowej między kruszywem grubym zaczynem cementowym. Rysy te pozostają stabilne, jeśli obciążenie nie przekracza 30% lub nieco więcej wartości obciążenia granicznego, a następnie rozpoczynają powiększać się zarówno pod względem długości, szerokości, jak i liczby (opinie o programie).

Naprężenie, przy którym następuje rozwój rys, zależy od stosunku wodno-cementowego zaczynu. Stan ten nazywa się wolną (stabilną) propagacją rys. Przy obciążeniu równym 70-90% obciążenia granicznego powstają rysy w zaprawie (zaczyn plus kruszywo drobne); łączą się one z rysami powstałymi wskutek zerwania przyczepności i w ten sposób powstaje pewien układ ciągłych rys. Stan ten nazywa się stanem szybkiej propagacji rys lub niestabilną propagacją rys i jeśli nawet obciążenie nie wzrasta, a utrzymywane jest na stałym poziomie, z czasem może nastąpić zniszczenie (segregator aktów prawnych).

Stan ten można uznać za początek zniszczenia betonu, chociaż pogląd ten nie jest jeszcze ogólnie przyjęty. Jedynie wpływ niejednorodności betonu na jego zachowanie przy zniszczeniu nie budzi zastrzeżeń. Podczas gdy w materiale jednorodnym przy prostym stanie naprężenia trajektorie naprężeń są prostymi lub krzywymi regularnymi, w betonie sytuacja jest zupełnie inna z uwagi na obecność kruszywa: właściwości materiału różnią się od punktu do punktu i powierzchnie kontaktowe kruszywa z zaprawą mogą tworzyć wszystkie możliwe kąty w stosunku do kierunku siły zewnętrznej (promocja 3 w 1). Rezultatem tego są znaczne wahania naprężeń lokalnych powyżej i poniżej wartości nominalnej przyłożonego naprężenia.