Otulanie ziarn kruszywa

Otulanie ziarn kruszywa grubego otuliną zmiennej grubości z zaprawy pociągało za sobą każdorazową zmianę stosunku ilości piasku do kruszywa grubego (przy wzroście otuliny ilość piasku wzrasta kosztem kruszywa grubego). W związku z tym stos okruchowy każdej mieszanki danego rodzaju betonu miał inną ścisłość s i inny wskaźnik uziarnienia U (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ścisłości te uzyskano obliczając średnie z trzech pomiarów w objętościomierzu cylindrycznym, w którym po stłoczeniu mierzono objętość piasku zmieszanego z grubym kruszywem w takim stosunku, jaki wynikał z obliczeń dla danej mieszanki. Przy ustalaniu ścisłości stosu okruchowego mieszanki piasku z kulkami obliczono najpierw (wg wzoru na średnią ważoną) wypadkowy ciężar właściwy kruszywa.

Przy syntezie kruszyw składających się z piasku (y = 2,645) i kulek (y = 2,38), których ciężary - jak widać - znacznie się różnią, ciężar kulek sprowadzono najpierw do ciężaru objętościowego piasku, mnożąc go przez stosunek 2,645/2,38. W przeciwnym wypadku otrzymalibyśmy fałszywy - zaniżony wskaźnik U. Wynik tak obliczonych wskaźników uziarnienia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Porównując ze sobą wskaźniki Uk trzech rodzajów betonów można stwierdzić, że wartości liczbowe wskaźników kruszywa betonu kulkowego zawarte są, mniej więcej, w środku między wartościami wskaźników żwiru i tłucznia, ze skłonnością do wartości U tego ostatniego, podobnie jak się mają do siebie ścisłości s stosu okruchowego grubego kruszywa.
Wodożądności, jak i konsystencji nie zakładano z góry. Wynikała ona z przyjętych grubości otulin dla danych wskaźników c/w (uprawnienia budowlane).

Na podstawie składu świeżej masy betonowej obliczono rzeczywistą ilość wody, przypadającą na 1 kg suchego kruszywa (kruszywa grubego łącznie z piaskiem) dla wszystkich mieszanek trzech rodzajów betonów: kulkowego, żwirowego i tłuczniowego. Przy obliczaniu ilości wody na 1 kg suchego kruszywa kulkowego zmieszanego z piaskiem, ciężar kulek o y = 2,38 zwiększono w stosunku 2,645/2 Jest to zrozumiale ze względu na to, że kruszywo lżejsze, przy tym sam; ciężarze, będzie miało większą objętość.

Zagadnienie wodożądności kruszyw

Porównując wykresy dla zapraw (to*) z odpowiednimi wykresami dla 1 tonów można stwierdzić, że te ostatnie są liniami prawie prosty: Zagadnienie wodożądności kruszyw dla betonów wibrowanych wymaga si cjalnego omówienia (program egzamin ustny). Niemal wszystkie metody określania wodożądności kruszyw, a wśród nich najpopularniejsza metoda Bolomeya i Sterna powstawi w okresach, kiedy nie było absolutnie obiektywnych metod określania konsystencji, zwłaszcza w zakresie betonów poddawanych wibrowaniu. Dlate zachodzi rozbieżność nie tylko w metodach obliczania wodożądności. ale prze wszystkim w zakresie definicji poszczególnych konsystencji. O. Stern opracował wskaźniki konsystencji w okresie (1933 r.), kiedy meto zagęszczania betonu za pomocą wibrowania zaczynały się dopiero rozwijać (opinie o programie).

Sucha mieszanka betonowa przeznaczona do żelbetu składa się z trzech głównych grup uziarnień, a mianowicie:
a. z ziarn pylastych (spoiwo i pyły) o średniej wielkości rzędu kilkudziesięciu mikronów (0,03-^0,05 mm),
b. z ziarn piaszczystych (piaski otoczakowe i łamane) o średniej wielkości rzędu milimetra (1,0 mm),
c. z ziarn kamienistych (żwir i tłuczeń) o średniej wielkości rzędu centymetra (15 mm) (segregator aktów prawnych).

Zatem wielkości średnich ziarn mają się do siebie jak - :1 : 15, co z góry
umożliwia osiągnięcie ścisłości prawie rzędu sRO. Grube ziarna kamieniste spełniają w mieszance tę niezmiernie dodatnią rolę, że swą absolutną objętością zastępują taką samą pozorną objętość ziarn drobniejszych, czyli piaszczystych i pylastych, które wymagałyby dla zmonolitowania dużej ilości spoiwa.

W ten sposób można zmniejszyć zużycie spoiwa. Dodatek ziarn pylastych uściśla stos okruchowy, co można stwierdzić śledząc wzrost ciężaru nasypowego mieszanki. W razie nadmiaru pyły wypychają ziarna grube, co się przejawia spadkiem ciężaru nasypowego (promocja 3 w 1). Uściślenie stosu samego kruszywa jest ograniczone przez konieczność umieszczania w stosie zaczynu spoiwowego.