Oznaczenie właściwej ilości wody

Oznaczenie właściwej ilości wody w zaczynie (pomiar za pomocą trzonka). W tym celu miesza się dokładnie i ugniata 300 g spoiwa z pewną ilością wody (najczęściej używa się od 23 do 30% w stosunku do ciężaru spoiwa) w ciągu 3 minut (uprawnienia budowlane).

Zaczynem tym wypełnia się pierścień, usuwając pęcherzyki powietrza przez lekkie potrząsanie płytką, po czym zbiera się wilgotnym nożem nadmiar zaczynu i pierścień wraz z płytką ustawia na podstawie przyrządu Vicata. Trzonek należy zetknąć ostrożnie z powierzchnią zaczynu, następnie opuścić go swobodnie.

Właściwej ilości wody odpowiada swobodne zanurzenie się trzonka do poziomu 5 do 7 mm ponad płytkę szklaną stanowiącą dno przyrządu. W razie płytszego lub głębszego zanurzenia się trzonka należy próbę ponowić z inną ilością wody. Oznaczenie początku i końca wiązania (pomiar za pomocą igły) (program na telefon).

Po ustaleniu właściwej ilości wody robi się zaczyn (w sposób podany wyżej), wypełnia nim pierścień umieszczony na płytce szklanej i usuwa bańki powietrza z zaczynu przez potrząsanie. Powierzchnię zaczynu wyrównuje się z brzegami pierścienia nożem zwilżonym wodą, po czym pierścień wraz z płytką ustawia na podstawie przyrządu Vicata. Drążek ustawia się w takim położeniu, aby koniec igły dotykał powierzchni zaczynu (program na komputer).

Następnie w odstępach 5-minutowych opuszcza się igłę w zaczyn, aż do oznaczenia początku wiązania. Na początku badania, gdy zaczyn jest tak rzadki, że zachodzi obawa zbyt silnego uderzenia igły o płytkę, można drążek w czasie opuszczania lekko przytrzymywać ręką. Właściwym pomiarem początku wiązania jest pomiar wykonany przez swobodne opuszczenie drążka z igłą. Po każdym pomiarze igłę należy wytrzeć, a płytkę wraz z pierścieniem nieco przesunąć, aby igła trafiała w coraz to inne miejsce zaczynu.

Początek wiązania wyznacza się ilością godzin i minut liczonych od chwili dodania wody do zaczynu, aż do chwili swobodnego zanurzenia się igły na poziom co najmniej 1 mm ponad płytkę (program egzamin ustny).

Koniec wiązania

Po oznaczeniu początku wiązania zanurza się igłę w zaczynie co 15 minut aż do chwili, gdy zanurzy się ona w zaczynie nie głębiej niż na 1 mm; oznacza to koniec wiązania, liczony w godzinach i minutach od chwili dodania właściwej ilości wody do zaczynu. W czasie badania zaczyn należy chronić przed wstrząsami i przeciągiem powietrza (opinie o programie).

Zmiany objętości cementów. Badanie przeprowadza się w sposób następujący: 300 g spoiwa miesza się i ugniata z właściwą ilością wody, formując z otrzymanego zaczynu trzy kule o średnicy około 4 cm, a następnie układa je na grubszych płytkach szklanych, z lekka potrząsając, tak aby rozlały się w placki o średnicy około 10 cm.

Płytki wraz z plackami ustawia się na drewnianych podstawkach tuż ponad cienką warstwą wody na dnie płaskiej, zamykanej skrzynki o ściankach i pokrywie wyłożonych od wewnątrz niezbyt grubym wojłokiem zwilżonym wodą (segregator aktów prawnych).

Po upływie doby placki wraz z płytkami wyjmuje się ze skrzyni, ostrożnie zdejmuje z płytek; jeden z nich pozostawia się na 27 dni na powietrzu w pracowni, drugi zanurza się na 27 dni w kąpieli wodnej zmienianej co 3 dni, trzeci zaś niezwłocznie umieszcza się w naczyniu ponad powierzchnią zimnej wody; następnie należy tak podgrzewać naczynie, aby po 15 minutach nastąpiło wrzenie wody, które powinno trwać 3 godziny (promocja 3 w 1).

Przez cały ten czas należy uważać, aby woda nie wygotowała się. Stałość objętości jest zupełna, gdy placki z właściwego zaczynu cementowego po 27 dniach kąpieli powietrznej, wodnej lub 3-godzinnej parowej nie wykazują pęknięć promieniowych, spaczeń i pęcznień. Dopuszczalne są przy tym rysy wywołane skurczem.