Pale Franki z trzonem prefabrykowanym

Po zagłębieniu w grunt rury obsadowej w sposób właściwy dla zwykłych pali Franki wykonuje się poszerzoną podstawę pala.

Po ukończeniu jej wstawia się w rurę prefabrykowany żelbetowy trzon, np. w postaci zwykłego pala żelbetowego, tępo u dołu ściętego (program uprawnienia budowlane na komputer). Kilkoma uderzeniami baby wbija się go w kulistą betonową podstawę, dbając o to, aby jej nie przebić i pozostawić wystarczającą przestrzeń pomiędzy jej dolną powierzchnią a dolnym końcem trzona. Ostatnią fazą jest wyjęcie rury obsadowej.
Zaletą tego rodzaju pali odznaczających się poza tym dużym udźwigiem, niewiele ustępującym udźwigowi zwykłych pali Franki, jest możność wykonywania ich w wodzie i zastosowania do fundamentów podwyższonych (tzw. rusztów palowych wysokich). Nie ma przy tym potrzeby stosowania blaszanego futerału (gilzy) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ponadto gładka powierzchnia trzona chroni pal przed wpływem tarcia ujemnego, często występującego w gruntach nieskonsolidowanych i powodującego nieefektywne przeciążenie pala.
Pale drewniano-betonowe. Stosowanie pali betonowych z elementem drewnianym u dołu może być właściwe w następujących przypadkach:
a) Gdy całkowita długość pala, przewidziana projektem wstępnym, przekracza 30 m. W takich wypadkach stosowanie pali wyłącznie żelbetowych, zarówno nabijanych, jak i prefabrykowanych, jest albo niemożliwe, albo bardzo kosztowne (pale pustakowe, sprężane, ewentualnie o dużej średnicy) (uprawnienia budowlane). Warunkiem stosowania omawianego rodzaju pali jest to, aby drewniana ich część była całkowicie i trwale zanurzona w wodzie gruntowej. W przeciwnym razie pali tych stosować nie można.
b) Gdy zastosowanie pali całkowicie drewnianych wskutek niskiego położenia zwierciadła wody gruntowej wymagałoby zbyt głębokich wykopów fundamentowych: głębszych niż 3 m w gruntach suchych, zaś w gruntach bardzo mokrych głębszych niż 1,20 m (program egzamin ustny).

Jako minimalną długość części żelbetowej pali należy uważać 2 m. Głębokość zwierciadła wody poniżej powierzchni terenu nie powinna być zatem mniejsza niż 2 m, gdyż w przeciwnym wypadku tańsze będzie wykonanie wykopów.

Rura obsadowa

Istnieje kilka odmian tego rodzaju pali, różniących się szczegółami. Pale jednej z odmian wykonuje się następując.
Rurę obsadową zagłębia się przez wbicie lub sposobem wiertniczym tak, aby jej dolny koniec znalazł się znacznie poniżej najniższego spodziewanego poziomu wody gruntowej. Po wyjęciu świdrów lub łyżek wstawia się do rury pal drewniany, który następnie wbija się kafarem do żądanej głębokości. Gdy wierzch pala drewnianego minie górną krawędź rury, wbija się go dalej za pomocą drewnianego lub stalowego trzpienia wkładanego do rury (opinie o programie).

Po wbiciu pala drewnianego do przewidywanej głębokości (lub gdy pal uzyska oczekiwany udźwig, a równocześnie głowa jego znajdzie się poniżej najniższego poziomu wody gruntowej), wyjmuje się trzpień i do rury wsypuje porcję świeżego betonu, na wierzch pala drewnianego. Porcję tę obciąża się ponownie trzpieniem i babą, a rurę obsadową nieco podciąga. Pod wpływem obciążenia beton rozchodzi się nieco na boki i wnika w grunt wokół i poniżej głowy pala drewnianego, tworząc poszerzoną kulistą bryłę, łączącą obie części pala ze sobą. Następnie wsypuje się do rury dalsze porcje betonu, stopniowo ją podciągając i zagęszczając beton przez obciążanie każdej porcji trzpieniem i babą.

Pale opisanego typu w zasadzie przenosić mogą tylko pionowe obciążenie osiowe, skierowane ku ziemi. Udźwig ich dochodzi do 35 T (segregator aktów prawnych).
Odmianę pali pozwalającą na przenoszenie sił poziomych lub wyciągających i momentów zginających.

Wykonanie różni się uformowaniem głowy pala drewnianego w postaci czopa jak na rysunku oraz zastosowaniem zbrojenia otaczającego czop. Zastosowanie w górnej części gilzy z blachy marszczonej konieczne jest tylko w wypadkach uzasadnionych agresywnością wody gruntowej lub występowaniem wody powierzchniowej (promocja 3 w 1).