Pale strunobetonowe

Pale strunobetonowe mogą być wykonywane w kilku odmianach, z których trzy szczególnie zasługują na uwagę (program uprawnienia budowlane na komputer). Są to:
a) pale ciągłe o przekroju pełnym: kwadratowym lub prostokątnym, o zbrojeniu złożonym z wielu strun małej średnicy, rozłożonych równomiernie w całym przekroju,
b) pale ciągłe, o przekroju jak wyżej i zbrojeniu ze strun o większej średnicy i zwiększonej przyczepności, zgrupowanych w pęki w pobliżu naroży pala,
c) pale pustakowe, ciągłe lub odcinkowe, o przekroju kołowym i zbrojeniu ze strun średniej grubości, rozmieszczonym na obwodzie koła w połowie grubości przekroju betonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pale strunobetonowe mogą stanowić ponadto elementy składowe pali kablobetonowych, zalicza się je jednak w takim wypadku do tej drugiej odmiany pali sprężonych.
Pale takie odznaczają się znaczną liczbą strun (150-300), co stwarza bardzo duże zagęszczenie ich i utrudnia lub wręcz uniemożliwia stosowanie do betonu frakcji kruszywa o ziarnach większych.

Okoliczność ta nie jest obojętna, ponieważ pale takie wymagają betonu o znacznej wytrzymałości (marki 500 i wyższej) (uprawnienia budowlane).
Celowe jest więc stosowanie strun o możliwie największych średnicach, nie wymagających sztucznego zwiększania przyczepności, a więc o 0 2,5, 3, 3,5 do 4 mm.
Zbrojenie poprzeczne takich pali stanowi zwykle uzwojenie z drutu 0 3 mm.
Dla zmniejszenia ciężaru pali można przyjmować mniejsze przekroje betonu niż przy palach żelbetowych tej samej długości, przy czym cechy wytrzymałościowe pala pozostają takie same. Wskutek zmniejszenia przekroju pala obniża się jednak jego udźwig i z tych względów wskazane jest projektowanie pali strunobetonowych tego typu jako „wzmocnionych” ze zgrubieniami lokalnymi, według zasad podanych poprzednio (program egzamin ustny).

Zbrojenie może być rozłożone w sposób pokazany na rysunku (wg Berdiczewskiego i Godunowa), Stanowić je mogą struny grubsze 0 5-P9 mm, przy czym konieczne jest poddanie ich wstępnym zabiegom przygotowawczym w celu zwiększenia przyczepności do betonu.

Produkcja pali pustakowych

W Polsce możliwe byłoby zastosowanie strun splecionych (z 2 drutów), produkowanych już przez jedną z fabryk. Prób z tak zbrojonymi palami dotychczas jednak w kraju nie prowadzono.
Berdiczewski i Godunow zalecają stosowanie 4 dodatkowych prętów zwykłych niesprężonych, podłużnych 0 14-M8 mm, a także w razie potrzeby - w części środkowej pali. Zbrojenie poprzeczne stanowi bądź spirala z drutu 0 6 mm, bądź też - na odcinkach przy głowie i ostrzu - strzemiona jak w zwykłych palach żelbetowych (opinie o programie).

Pale tej odmiany mogą być zaprojektowane również jako pustakowe (ewentualnie z przeponami), przez co uzyskuje się znaczne obniżenie ciężaru. Produkcja pali pustakowych tego rodzaju jest jednak bardziej skomplikowana, tak że przeważnie się nic opłaca. Raczej i tu łatwiejsze rozwiązanie polega na przyjęciu mniejszych wymiarów przekroju poprzecznego i zastosowaniu „wzmocnienia”, tj. lokalnego zgrubienia pala, zbrojonego zwykłą stalą prętową.
W obu omówionych odmianach pali zbrojenie od strony głowy można obciąć po stwardnieniu betonu albo równo z górną powierzchnią głowy, albo też, w celu uzyskania możności zakotwienia pala w fundamencie - w pewnej odległości od niej, tak aby wystające struny mogły przenieść siłę rozciągającą lub moment zginający (segregator aktów prawnych).

W tym drugim wypadku konieczne jest wbijanie pali poprzez odpowiednio ukształtowaną czapkę, nakładaną na głowę pala na czas wbijania go w grunt.
Dla ochrony głowy pala od zniszczenia wskutek uderzeń stosuje się również siatki ochronne jak w zwykłych palach żelbetowych.
Ostrze dobetonowuje się zwykle dodatkowo po stwardnieniu pala i obcięciu strun.

W celu zespolenia ostrza z palem należy z pala wypuścić 4-8 dodatkowych niesprężonych wkładek 0 1G-4-24 mm, tkwiących w nim na l,0-i-l,2 m. Wkładki te odpowiednio się odgina, zbierając je w ostrzu w pęk, który okręca się drutem i przyspawa do trzewika (promocja 3 w 1).