Papy podkładowe

Mając na uwadze podział pap asfaltowych na wkładkach tekturowych na papy podkładowe o symbolu 315/1100 i 400/1200 oraz papy wierzchniego krycia:

1. symbolu 400/1200, 400/1400, 400/1600, 500/1300, 500/1500, 500/1700, przy doborze pap na pokrycie należy przestrzegać zasady, aby przy minimalnych spadkach (dla danego typu pokrycia) stosować papy o wyższych gramaturach i większej zawartości asfaltu, np.:
2. dla spadku 5% - 2 x papa podkładowa 400/1200 + papa wierzchniego krycia 500/1700,
3. dla spadku 10% - 2 x papa podkładowa 400/1200 + papa wierzchniego krycia 500/1300,
4. dla spadku 20% - papa podkładowa 400/1200 4- papa wierzchniego krycia 500/1700 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Roboty pokrywcze powinny być wykonywane podczas suchej pogody, przy temperaturze powyżej - 5°C, na podłożu czystym, suchym, równym i dostatecznie sztywnym. Prowadzenie robót przy temperaturach +5°C do -5°C jest dopuszczalne jedynie w przypadku spełnienia określonych warunków:

• materiały pokrywcze, uszczelniające oraz lepiące, stosowane na zimno, należy przed użyciem doprowadzić do temperatury nie niższej niż 10°C,
• materiały uszczelniające i lepiące, stosowane na gorąco, muszą być podgrzane do temperatury co najmniej 90°C (program uprawnienia budowlane na ANDROID),
• gruntowanie lepikiem nie może być wykonywane w czasie trwania opadów
• na podłożu zamarzniętym lub mokrym.

Prowadzenie robót przy wilgotnej i deszczowej pogodzie stwarza możliwość dostawania się wody między warstwę gruntującą (lepik) i pokrycie, co w konsekwencji powoduje powstawanie pęcherzy i odstawanie folii, natomiast przy niskich temperaturach jest znacznie większe zużycie lepiku (uprawnienia budowlane).

Wykonywanie pokryć

Wykonywanie pokryć powinno się rozpoczynać po zakończeniu na dachu wszelkich robót murarskich, ciesielskich i blacharskich. Pokrycia tego rodzaju stosuje się na dachach płaskich, o spadku na ogół nie mniejszym niż 0,05. Przy spadkach mniejszych niż 0,10 wymagana jest większa sztywność podłoża, uzyskiwana przez zastosowanie odpowiednio grubych desek lub przez ich łączenie na pióro i wpust. Zbyt duże spadki połaci dachowej nic są wskazane ze względu na: podwyższone zużycie materiałów, spływanie lepiku przy wyższych temperaturach (upały), niszczenie papy na skutek ssącego działania wiatru, mało efektywny (np. w porównaniu z kryciem dachówką) wygląd pokrycia (program egzamin ustny).

Szczelny podkład deskowy pod pokrycie papowe wykonuje się z desek grubości 19-25 mm układanych na styk, na przylgę lub na pióro i wpust. Ułożenie na styk - aczkolwiek najłatwiejsze - nie jest zalecane do stosowania ze względu na uzyskiwaną nierówną powierzchnię na skutek wysychania desek oraz możliwość uszkodzenia papy przy uginaniu się pojedynczych desek podczas chodzenia po dachu (opinie o programie).

Przy łączeniu desek na przylgę, a korzystniej na pióro i wpust, i przy niezbyt dużych (^ 15 cm) szerokościach desek, obciążenia skupione (człowiek z narzędziami - 1,0 kN) rozkładają się na szersze pasmo (dwie lub więcej deski). Efektem tego są mniejsze odkształcenia i równiejsza powierzchnia podkładu (segregator aktów prawnych). Podobny skutek można uzyskać stosując jako podkład prefabrykowane tarcze szerokości ok. 0,6 m, wykonane z desek ułożonych na styk i wzmocnionych poprzeczką (usytuowaną w środku odległości między krokwiami), połączoną z deskami za pomocą gwoździ. Poprzeczki stosuje się w rozstawie 0,7-1,2 m, zależnie od wartości obciążeń. Każda z desek podkładu powinna być przybita do krokwi co najmniej dwoma gwoździami. Należy przy tym przestrzegać starannego dopasowania desek, aby podkład tworzył gładką, równą powierzchnię (promocja 3 w 1).

Szczegół zakończenia podkładu przy okapie dachu bez rynny oraz fragment deskowania w szczycie dachu. Z uwagi na szczelność pokrycia papowego przy wykonywaniu podkładu należy przewidzieć wentylację poddasza. Uzyskuje się ją przez wystające z powierzchni dachu okienka, tzw. dymniki, kominki wentylacyjne, sytuowane przy kalenicy, bądź też otwory w ścianie szczytowej.