Perspektywiczne znaczenie

Wyroby produkowane ze spoiw glinowo-fosforanowych opisano w pracy. Ich produkcja nie wymaga wypalania w wysokiej temperaturze (program uprawnienia budowlane na komputer). Poza tym, ich efektywność ekonomiczna związana jest z dobrymi właściwościami eksploatacyjnymi, jakie wykazują.

Perspektywiczne znaczenie ma szczególnie wykorzystanie cementów glinowo-fosforanowych do celów specjalnych. Stosuje się je w wytwórniach przyrządów precyzyjnych, np. do mocowania metalowych płyt z dielektrykami, w wytwórniach aparatów próżniowych, w tensometrii (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Glinowo-fosforanowe materiały termoizolacyjne stosuje się do ochrony cieplnej przyrządów w aparatach kosmicznych. Materiały z cementów glinowo-fosforanowych odznaczają się również bardzo dobrymi właściwościami elektro- izolacyjnymi i z powodzeniem są stosowane w przemyśle energetycznym do otrzymywania izolacji elektrycznej, odpornej na nagłe zmiany temperatury (uprawnienia budowlane).

Cementy ekspansywne są to spoiwa mieszane, składające się z materiału podstawowego i składnika rozszerzającego się. Jako spoiwo stosuje się cement portlandzki zwykły lub portlandzki odporny na agresję siarczanową, cement hutniczy, cement portlandzki o dużej zawartości popiołu, cement krzemionkowy łub cement glinowy. Twardniejące spoiwo rozszerza się i zachodzi samosprężenie elementu betonowego pod działaniem dodatku rozszerzającego się, którego ilość zależy od jego rodzaju.
Ze względu na reakcję ekspansywną cementy tego rodzaju można podzielić na dwie grupy:
- cementy uzyskiwane z siarczanoglinianu wapniowego, rozszerzające się w wyniku powstawania etryngitu,
- cementy uzyskiwane z CaO lub MgO, rozrzerzające się w wyniku powstawania Ca(OH)2 lub Mg(OH)2 (program egzamin ustny).
Technologia otrzymywania cementów ekspansywnych, zaliczonych do pierwszej grupy, jest skomplikowana, a koszt uzyskiwanego materiału, uwzględniając również wysokie ceny materiałów wyjściowych, dość duży.

Okres przechowywania

Dodatki rozszerzające się, stosowane przy wytwarzaniu cementów drugiej grupy [3], obniżają koszty produkcji, jednak mają one ograniczony okres przechowywania, związany z procesem ich hydratacji w obecności wilgoci w powietrzu (opinie o programie). Dlatego stale dąży się do opracowania tanich, dobrych dodatków rozszerzających się i uzyskiwanych z nich cementów (cementy bezskurczowe, cementy ekspansywne, cementy samosprężające się).
Jako dodatek rozszerzający się autorzy zbadali spiek gipsowo-wapienny, który w porównaniu z wapnem uwadnia się znacznie wolniej, jest odporniejszy na działanie wilgoci atmosferycznej, co umożliwia przechowywanie gotowego materiału przez dłuższy okres.

Do otrzymania dodatku wykorzystano kamień gipsowy i wapno palone. Autorzy przygotowali trzy mieszaniny, zawierające wapno w ilości od 28 do 67%, gips — od 72 do 23%. Granulki uzyskanych mieszanin wypalano w temperaturze 1200°C (segregator aktów prawnych).
Jak widać z danych tej tablicy, część CaS04 dysocjuje, jednak w każdej z wypalonych mieszanin związek ten jeszcze występuje; w przeliczeniu na S03 zawartość jego wynosi 20,35, 9,70, 3,60% odpowiednio dla pierwszej, drugiej i trzeciej mieszaniny. Zawartość CaO w tych samych mieszaninach wynosi odpowiednio 65,52, 84,70 i 91,84%. Oczywiście, wprowadzenie takiego dodatku do cementu spowoduje jego ekspansję równocześnie w wyniku hydratacji CaO i powstawania hydrosiarczanoglinianu wapniowego.

Otrzymane spieki mielono do powierzchni właściwej ok. 3000 cm2/g, a następnie określano ich szybkość hydratacji. Hydratacja mieszanin 2 i 3 trwa od 8 do 45 min, a mieszaniny 1 - 72 min. Na podstawie przebiegu hydratacji wybrano mieszaninę 1 do dalszych badań szczegółowych (promocja 3 w 1).

Na rentgenogramie mieszaniny 1 nie ma maksimów charakterystycznych dla produktów wyjściowych CaO i CaS04 (rentgenogramy odpowiednio 1 i 2). Można na tej podstawie przypuszczać, że tworzy się roztwór stały w procesie spiekania mieszaniny CaO i CaS04, w temperaturze 1100^-1350°C.