Plac Czerwony

Kazakow zaznaczył wyraźnie drugą, podporządkowaną, poprzeczną oś placu. Podkreślił ją i rozwinął Bowc wznosząc po pożarze 1812 r. nowy gmach hal targowych po przeciwległej stronie placu - centralny ryzalit i portyk swego gmachu umieścił on na poprzecznej osi zaznaczonej przez Kazakowa. Jednocześnie przebudował wieżę Nikolską Kremla doprowadzając wymiary jej zwieńczenia do gabarytu wieży Spasskiej i akcentując w ten sposób symetrię kremlowskiej elewacji placu Czerwonego, a tym samym uwypuklając rolę poprzecznej osi. W r. 1818 na osi tej przed portykiem hal Bowego stanął świetny pomnik Minina i Pożarskiego dłuta Martosa (program uprawnienia budowlane na komputer).

Plac Czerwony był w pierwszej połowic XIX stulecia konsekwentną kompozycją ukształtowaną poprzez ciągłość historyczną w twórczości mistrzów rosyjskich od XV do XIX wieku. Obraz artystyczny starego placu Czerwonego wcielał jednak sprzeczne wątki ideologiczne : z jednej strony brzmiały w nim nuty głębokiej ludowości i samoistnej kultur) narodowej, akordy siły narodu, jego triumfu nad najeźdźcami; z drugiej strony architektura placu sławiła ideologię cerkwi, panowania samodzierżcy i feudałów władających skarbami architektonicznymi zespołu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Okres kapitalizmu przemysłowego zaznaczył się w rozwoju placu Czerwonego powstaniem gmachów nowych hal targowych i Muzeum Historycznego .utrzymanych w eklektycznym duchu poszukiwań stylu pscudorosyjskiego i wnoszących w obraz założenia nowe przeciwieństwa, a zarazem elementy rozpadu (uprawnienia budowlane).

Rewolucja 1917 r., wprowadzenie do Moskwy, na Kreml siedziby rządu robotniczo- chłopskiego, podniesienie znaczenia placu Czerwonego do roli głównego placu społecznego stolicy socjalistycznej wszystko to przygotowało przesłanki przeobrażenia treści ideowej i oblicza architektonicznego placu. Przeobrażenie to dokonało się całkowicie z chwilą wybudowania Mauzoleum i przekształcenia otoczenia zespołu. Kompozycja architektoniczno-urbanistyczna Mauzoleum Lenina i jego usytuowania to wytwór porywu uczuć narodu radzieckiego, wstrząśniętego śmiercią wodza (program egzamin ustny).

Walory starych budowli

Późnym wieczorem 23 stycznia 1924 r. otrzymał Szczusjew zadanie zaprojektowania i budowy Mauzoleum. Już z rana 24 stycznia przedstawił swoją pierwszą koncepcję - niewiele potem zmienioną w toku dalszej pracy¹. Był to więc wynik wysiłku twórczego jednej nocy, wynik maksymalnego napięcia sił duchowych artysty. Ten potężny ładunek ideowo-emocjonalny w połączeniu z dojrzałym mistrzostwem architekta - świetnego znawcy i znakomitego kontynuatora rodzimego i światowego dziedzictwa - zadecydowały o wielkości dzieła (opinie o programie).

Szczusjew podchwycił tendencję rozwoju poprzecznej osi placu i na niej, na tle wieży Senatorskiej i kopuły Kazakowa usytuował bryłę Mauzoleum wyzyskując w ten sposób walory starych budowli i wyznaczonej przez nie osi. Wbrew propozycjom wbudowania Mauzoleum w mur kremlowski Szczusjew wysunął budowlę w przód, w przestrzeń założenia, odcinając elewacją frontową ¹/₄ szerokości placu. W sytuacji tej nie traci ono kontaktu z monumentalnym muremkremlowskim jako swym tłem. Jednocześnie Szczusjew osiągnął samodzielność oddziaływania plastycznego bryły Mauzoleum i co najważniejsze - taką jego lokalizacje, przy której budowla mimo swych stosunkowo małych wymiarów (12 m wysokości) może odegrać rolę architektonicznego ośrodka placu (segregator aktów prawnych).

Z ogromnej większości punktów widokowych wewnątrz przestrzeni placu Mauzoleum wyrasta bowiem na pierwszym planie na tle malejących w perspektywie wież i budowli zabytkowych. Przestrzeń placu wypełniona jest jedną silną i zwartą bryłą, przeważającym obiektem percepcji wzrokowej gdy budowle drugiego planu przekształcają się w wątek formujący zewnętrzne granice i szatę architektoniczną tej wewnętrznej przestrzeni, na której Mauzoleum dominuje niepodzielnie (promocja 3 w 1).