Płaskie przykrycie zbiornika cylindrycznego

Z wystarczającą dokładnością można przyjąć, że moment podporowy jest dwukrotnie większy (wartość bezwzględna) niż maksymalny moment przęsłowy. Ponadto należy sprawdzić naprężenia styczne od momentów skręcających oraz sił poprzecznych i w miarę potrzeb zastosować odpowiednie zbrojenie. Wszystkie stropy „płaskie” wykonuje się z niewielkim spadkiem na zewnątrz zbiornika (2—5%) dla odprowadzenia wody opadowej; nie wpływa to na sposób obliczania lub zbrojenie płyty (program uprawnienia budowlane na komputer).

W razie osłonięcia stropu nasypem, należy izolację przeciwwilgociową zabezpieczyć przed uszkodzeniem mechanicznym za pomocą polepy betonowej. Aby zapobiec rysom skurczowym, polepę zbroi się siatką z prętów 0 4,5-6 mm. Bezpośrednio na konstrukcji należy ułożyć warstwę gruboziarnistego żwiru (ok. 20 cm), aby umożliwić szybki odpływ wody opadowej przesiąkającej przez nasyp. Rozwiązania izolacji termicznej stropu zbiornika w Monachium. W celu zabezpieczenia izolacji przed zawilgoceniem na konstrukcji stropu ułożono przeponę paroszczelną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Płaskie przykrycie zbiornika cylindrycznego można wykonać z elementów prefabrykowanych zbieżnych płyt panwiowych, które powinny być statecznie podparte na koncentrycznych ścianach. Średnica wewnętrzna cylindra musi być tak duża, aby na obwodzie zmieściły się szerokości wszystkich żeber (uprawnienia budowlane).

Pomieszczenie ograniczone wewnętrzną ścianą może być wykorzystane na komorę zasuw, wyprowadzenia przewodów wentylacyjnych lub dojścia do wnętrza zbiornika.
Przekrycia w kształcie kopuł stożkowych lub kulistych chętnie stosowane nad zbiornikami o dużych pojemnościach ze względu na małe zużycie materiału. Grubość powłoki waha się zwykle od 6 cm przy średnicy 10-15 m do 10 cm dla średnic ponad 30 m.

Kopuła stożkowa

Kopuła stożkowa jest mniej estetyczna od kulistej i mniej korzystna wytrzymałościowo, ma jednak poważne zalety (znacznie łatwiejsze deskowanie i krycie). Kopuła kulista ma centralną powierzchnię bez dostatecznych dla krycia papowego spadków i w związku z tym należy ułożyć stożkowe nadbetonowanie o minimalnym pochyleniu 2% (program egzamin ustny).
Kopuły są opłacalne, gdy izolację termiczną wykonuje się z lekkiego betonu lub np. spienionego materiału plastycznego. Jeżeli kopułę izoluje się nasypem ziemnym, to pokrycie
papowe zabezpiecza się w opisany sposób, podrażając koszt konstrukcji. Jednocześnie kopuła obciąża nadmiernie ścianę zbiornika powodując jej osiadanie.

Kopuły mogą być więc stosowane raczej przy posadowieniu zbiornika na gruncie wytrzymałym. Ponadto kopuły nie są wskazane, gdy zbiornik jest zanurzony w wodzie gruntowej ze względu na niekorzystne obciążenie płyty dennej (opinie o programie).
Kopuła stożkowa przedstawiona schematycznie składa się z powłoki z otworem w środku dla umożliwienia dostępu do wnętrza latarni, stanowiącej obudowę otworu, oraz pierścienia przenoszącego rozciąganie od oddziaływania kopuły.
Kopułę liczy się w stanie błonowym, a następnie uwzględnia zakłócenia brzegowe w miejscu połączenia powłoki z pierścieniem.

Pierścień podporowy pracuje na mimośrodowe rozciąganie. Ponieważ nie wymaga się od niego szczelności, obliczenie przeprowadza się zakładając spękany przekrój betonu. Mimośrodową siłę rozciągającą przenosi więc tylko zbrojenie (segregator aktów prawnych).
Współpracy betonu w przenoszeniu rozciągania nie uwzględnia się, należy jednak dobrać dostatecznie duże wymiary przekroju pierścienia, aby można było prawidłowo obetonować pręty.

Należy stosować najwyżej dwa rzędy prętów z każdej strony, oddalając je od siebie o 3-5 cm (promocja 3 w 1). Zbyt słaby wieniec powoduje znaczne jego wydłużenie, a w konsekwencji znaczny pas kopuły będzie również rozciągany.
Jeżeli w kopule wykonano otwór osłonięty nadbudową w kształcie latarni, to powłokę należy ująć pierścieniem, który będzie wtedy ściskany.