Płyta betonowa

Obok miejsca fundamentowania przygotowuje się jeden lub lepiej dwa stałe znaki wysokościowe (repery) oraz utrwala się położenie osi podłużnej i poprzecznej w ten sposób, żeby można było te dwie osie na terenie odtworzyć (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wytyczenie przeprowadza się:

• przy rozpoczęciu robót ziemnych,
• przy zakładaniu fundamentu,
• po zakończeniu fundamentu, a przed rozpoczęciem budowy przyczółka lub filara (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Płytę betonową, stanowiącą podstawę fundamentu o grubości 1-2 m, wykonuje się przy fundamentowaniu płytkim nieraz w dole wykopanym z pionowymi ścianami ziemnymi i bez wprowadzenia deskowań. Zwraca się tu właściwie uwagę na to, żeby grunt me wyciągał drogami włoskowatymi zbytnio wody z niestwardniałego jeszcze betonu. W tym celu używa się betonu o znaczniejszej zawartości wody (uprawnienia budowlane). Nie ma potrzeby dążyć w tym przypadku do specjalnie dużej wytrzymałości betonu. Jeżeli o l-j-2 metry niżej wystarcza wytrzymałość gruntu 2-3 at do utrzymania mostu lub wiaduktu, to z łatwością wystarczy wytrzymałość betonu w granicach chociażby kilkudziesięciu at, a wytrzymałość taka jest bardzo łatwo osiągalna. Zazwyczaj do robót fundamentowych używa się mieszanki o zawartości 160 kg cementu na 1 m³ betonu oraz stosuje się bez zastrzeżeń włączanie do betonu kamieni o ciężarze KK30 kG (program egzamin ustny).

Rozparcie ścian

Przy fundamentowaniu głębokim wymaga się starannej osłony dołów fundamentowych i rozparcia ich ścian. W tych przypadkach gdy nie ma wody gruntowej w obrębie wykopu, z zasady umacnia się ściany wykopu balami poziomymi, z odpowiednim ich rozparciem; gdy zaś napotyka się wodę gruntową, to ogradza się dół ściankami szczelnymi. Ponieważ ścianki szczelne stanowią konstrukcję ochronną kosztowną, więc nieraz wykonuje się na wyrównanym terenie wykop otwarty do głębokości 0,5 i 1 m i od tego poziomu rozpoczyna się wbijanie ścianek szczelnych (opinie o programie). Wykop taki nie powinien dochodzić bliżej niż 0,5 m do poziomu wody gruntowej, aby nie wytwarzać zabłocenia terenu. Można spotkać się z zaleceniem (White-Prentis), aby przy występowaniu wody gruntowej wprowadzać bale poziome ze szczelinami między nimi, wykonywać tę robotę powoli i wypompowywać wodę z dołu.

Tego rodzaju postępowanie miałoby ułatwiać spływ wody okolicznej do dołu z jednoczesną depresją dookoła. Sposób ten może dać rzeczywiście pożądane wyniki, lecz łączyłby się z koniecznością szczególnie powolnego prowadzenia robót, a więc pochłaniałby zbyt dużo czasu (segregator aktów prawnych). Podkreślana jednocześnie zaleta takiego sposobu pracy, że spoza bali odpływa woda gruntowa i przestaje istnieć jej parcie, które jest dość duże przy ściankach szczelnych, nie ma istotnego znaczenia wskutek łatwości przeciwstawienia się temu parciu przez wprowadzenie dostatecznie silnego rozparcia dołu.

Dolną płytę betonową w dole fundamentowym wykonuje się na całej powierzchni objętej wzmocnieniem wykopu. W tych razach gdy pompowanie wody z dołu wyciągałoby również cement z zaprawy i pozbawiałoby beton należytej wartości, wykonuje się dolną płytę za pomocą betonowania podwodnego (promocja 3 w 1). Powyżej tej płyty często powierzchnia przekroju poziomego fundamentu zmniejsza się. Wprowadza się wówczas dodatkowe deskowanie, które w miarę podnoszenia się betonowania ku górze usuwa się wraz z poziomymi balami podtrzymującymi wykop. Ścianek szczelnych drewnianych nie usuwa się. Wykonanie palowań, studzien opuszczanych i robót kesonowych zostało omówione w odpowiednich rozdziałach. Przy prowadzeniu robót kesonowych trzeba zalecić opuszczanie kesonów, gdzie tylko można, ze sztucznych wysp, bez podwieszania na łańcuchach, co znacznie upraszcza organizację robót.