Płyta żelbetowa

Na belkach głównych nasadzona była płyta żelbetowa, współpracująca z belkami.
Z chwilą wprowadzenia bardziej dogodnych metod zakotwienia, taki system sprężania został szybko zarzucony, ustępując miejsca układom bardziej racjonalnym. Obecnie w mostach stosuje się niemal wyłącznie sprężanie za pomocą kabli (za wyjątkiem mostów o niedużej rozpiętości - do 10 m).

Natomiast sam typ konstrukcji nośnej w postaci belek prefabrykowanych z nasadzoną płytą nadal się stosuje, ulegają one jedynie przemianom rozwojowym (program uprawnienia budowlane na komputer).
Często spotykamy tu belki o racjonalnym profilu dwuteowym, ułożone jedna przy drugiej, stykające się z sobą górnymi pasami, które w ten sposób tworzą pomost; stosowane tu sprężenie poprzeczne pasów zapewnia współpracę belek. Niekiedy łączymy też ze sobą za pomocą sprężenia pasy dolne przy użyciu dodatkowo wstawionych płyt; otrzymane w ten sposób przekroje skrzynkowe odznaczają się duża sztywnością poprzeczną.
Płyty dodatkowe są zbędne, jeśli szerokość pasów górnego i dolnego belki jest jednakowa (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przez zestawienie dowolnej liczby belek można osiągnąć każdą wymaganą szerokość mostu (największa dotychczas szerokość wynosi 50 m przy 30 belkach - most Chateau-Rouge). Wysokość belki waha się najczęściej w granicach sza dotychczas, swobodnie podparta belka o pasach równoległych ma stosunek - (most w Nieppe zbudowany w 1952,r.). W Niemczech osiągnięto ostatnio dla belki o przekroju skrzynkowym smukłość 1 (Hamburg, 1954 r.), a w moście dla pieszych - (Osnabrtick, 1954 r.). Ustrój z belek prefabrykowanych stosowany jest szczególnie często we Francji, gdzie osiągnięto rozpiętość tego typu mostu 66 m (uprawnienia budowlane).

Dotychczas największa rozpiętość dla belki w dwu punktach swobodnie podpartej wynosi 70 m, lecz jest to most dla pieszych zbudowany we Włoszech (Ponzano-Bologna) w 1953 r. Oprócz rozwiązań opartych na prefabrykowanym typie belki stosuje się również ustroje monolityczne o malej liczbie belek głównych, połączonych ze sobą silną płytą, używane przeważnie dla dużych rozpiętości. Widzimy tu pewne podobieństwo formy zewnętrznej przekroju mostu do ustroju żelbetowego (program egzamin ustny).

Mosty o konstrukcji monolitycznej

Często spotykamy tylko dwie belki główne, o dużym stępie. Znany z klasycznego żelbetu z pośrednimi żebrami podłużnymi. Mosty o konstrukcji monolitycznej osiągnęły szczególnie wysoki stopień rozwoju w Niemczech. Uzbrojenie sprężające kablowe jest tu skoncentrowane wąskiej przestrzeni przekroju (system „Baur-Lconhardt”) lub też w posian prętów grubych (najczęściej 0 26 mm) rozłożone na jego większej (opinie o programie). Szeroko rozpowszechniony jest też typ belki o przekroju skrzynkowym. Wpływają na to duże zalety tego ustroju; daleko wysunięte granice rdzenia sprawiają, że zadowala się on mniejszą wysokością konstrukcyjną, a duża sztywność na skręcanie znacznie łagodzi wpływ niesymetrycznego obciążenia (segregator aktów prawnych).

Możliwe są tu układy jednobelkowe, dwu- i wielobelkowe, c - przechodzące w ciągły ustrój skrzynkowy. Ustrój ten stosowany jest często w mostach nad torami kolejowymi, gdzie bardzo pożądane jest uzyskanie gładkiej dolnej powierzchni, w celu lepszego odprowadzania gazów dymnych. Układ dwubelkowy został zastosowany w mostach przez Ren pod Wormacją i przez Mozelę pod Koblencją, znanych ze swych do niedawna największych w sprężonych mostach belkowych osiągniętych rozpiętości przęsła 114,20 i 122,85 m.

Ostatnio w układzie jednobelkowym mostu nad Menem pod Bettingen została osiągnięta rozpiętość 140,00 m, a w układzie trójbelkowym uzyskano rozpiętość 152,40 m w moście nad rzeką Medway w Anglii (1963 r.) (promocja 3 w 1). Największą dotychczas na świecie rozpiętość 208 m osiągnięto w układzie jednobelkowym w moście nad Renem pod Bendorf (1964 r.).