Pochodzenie kaolinów

Według Ilinckly’ego wszystkie kaoliny mogą być podzielone na 6 klas według wzrastającego wskaźnika budowy krystalicznej: klasa pierwsza 0,3-0,58; klasa iruga-0,5-^0,7; klasa trzecia - 0,6-i-0,84; klasa czwarta 0,71d-l,0; klasa piąta ,83-1-1,1, klasa szósta 0,97-fl,34. Wewnętrzna i zewnętrzna struktura kaolinitu mogą nie pokrywać się. Wskaźniki budowy krystalicznej kaolinu zostały określone przez Zendrika; wynoszą one: dla kaolinu kysztymskiego 0,84, aleksiejewskiego 0,93, głuchowieckiego 1,34, prosianowskiego 1,5. Według Korolewa wskaźnik budowy krystalicznej nie jest jednakowy w różnych odcinkach tego samego złoża, np. dla kaolinu prosianowskiego wynosi on od 1,69 do 1,34 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pod względem genetycznym kaoliny zalicza się do dwóch typów-: hydrotermalno-metasomatycznego i hydrotermalno-sedymentacyjnego. Pierwszy typ charakteryzuje się istnieniem reliktowej tekstury skały macierzystej i poliminoralnością; obficie występuje tu kwarc w postaci ziaren o reliktowych konturach, a czasami — jako nie rozłożony skaleń w postaci ziaren. Dość często obserwuje się zabarwienie od szarego do brunatnego z powodu ciemnokolorowych minerałów, które wyodrębniły się w czasie kaolinizacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Układ płytek kaolinitu w skaolinizow-anym łyszczyku. Jednocześnie z kaolinitem mogą występować hydrołyszczyki, haloizyt, dykit, montmorylonit i minerały o mieszanych warstwach. Kaoliny takie tworzą większe lub mniejsze soczewki i duże strefy starej zwietrzeliny (uprawnienia budowlane).

Kaolinizacja długotrwały proces geologiczny, przebiega pod działaniem nagrzanych słabych roztworów soli i, głównie, kwasów humusowych, cyrkulujących w- grubych warstwach skały macierzystej (program egzamin ustny).

Wietrzenie

Sam proces osadzania się produktów wymycia mógł przebiegać różnie z powstawaniem wtórnych osadów. Małe nagromadzenie zwietrzeliny wywołało według Piętrowa powstawanie soczewek „wtórnych kaolinów”. Duże nagromadzenie łączyło się ze znoszeniem pozostałości roślinnych do tych samych zbiorników wodnych co i kaolinu. Tworzyło to środowisko kwaśne i wywoływało powstawanie kaolinowo-piaszczystych osadów, stanowiących gliny ogniotrwałe z przerostami węglowymi. Jako przykład służyć mogą tulskie i czelabińskie złoża ogniotrwałych glin kaolinitowych (opinie o programie).

Podobne złoża gliny i iłów ogniotrwałych występują na Dolnym Śląsku, m.in. w Jaroszowie k. Strzegomia, Łęknicy k. Mużakowa, Gozdnicy, Zebrzydowej w okolicach Turoszowa. Należą one przeważnie do utworów trzeciorzędowych, mioceńskich, facji lądowej.

Inny rodzaj osadów ogniotrwałych glin kaolinitowych jest związany z jednocześnie przebiegającym (niedostatecznie jeszcze wyjaśnionym) chemicznym procesem „boksytyzacji”, co spowodowało wzbogacenie tych glin wartościowym składnikiem równomiernie rozmieszczonym hydratem tlenku glinowego w stanie drobnodyspersyjnym. Należą do nich niskoplastyczne gliny złóż borowiczskich mrorowskich, Kurskiej anomalii magnetycznej, zawierające boksyt, które są wartościowe ze względu na ich jednorodność, ogniotrwałość i znaczne zasoby. Obserwuje się przemianę ogniotrwałych małożelazistych glin w allity (z dużą wartością wolnego tlenku glinowego), a allitów w boksyty (segregator aktów prawnych).

Dawne poglądy dotyczące mechanizmu wietrzenia, rozwinięte przez i jego szkołę, dopuszczały roztwarzanie i rozpad złożonych glinokrzemia- Knr, przechodzenie roztworu krzemu i gliny w koloid oraz tworzenie się nowych : iroglinokrzemianów w postaci minerałów ilastych. Obecne obserwacjo warunków powstawania i współistnienia minerałów ilastych ich synteza w autoklawie niezupełnie potwierdzają mechanizm wietrzenia i -dug poglądu Giedroycia. Interesujące są badania Kukoivskiego, który się autoklawem z dyfraktometrem rentgenowskim w celu badania przemia- v kaolinitu w łyszczyk (promocja 3 w 1).