Podstawowe pojęcia i ogólna klasyfikacja

Ceramika budowlana obejmuje wyroby formowane ze specjalnie przygotowanej masy zawierającej jako podstawowy składnik glinę (lub jej odmiany, jak łupek gliniasty, less itp.) (uprawnienia budowlane), które przekształcają się po odpowiednim wypale w twarde i wytrzymałe tworzywo zachowujące kształt nadany w czasie formowania.

Ze względu na właściwości i przeznaczenie wyroby ceramiczne budowlane można podzielić na dwie zasadnicze grupy (program na telefon).
a. Wyroby ceglarskie: cegły pełne, cegły lekkie porowate, cegły dziurawki, cegły stropowe, pustaki, dachówki, sączki (dreny) itp.
b. Wyroby drobnoporowate: kafle, płytki ścienne szkliwione itp., wypalane z mas zawierających przeważnie domieszkę węglanu wapnia (program na komputer).
c. Wyroby ogniotrwałe: szamotowe, krzemionkowe itd.

Budynek ceglany

W najbardziej zamierzchłych czasach wytwarzano z gliny cegłę surową, którą stosowano do budowy ścian po przesuszeniu bądź nawet bez przesuszenia(program egzamin ustny). Później dopiero zaczęto cegłę wypalać. Najstarsze dane historyczne o cegle świadczą, że była ona stosowana już przed 6000 lat.

Najstarszym istniejącym budynkiem ceglanym w Polsce, co do którego istnieją wyraźne dane historyczne, jest kościół św. Jakuba w Sandomierzu z XIII wieku (budowę rozpoczęto w 1226 r.). W kościele tym zastosowano nie tylko cegłę zwykłą, lecz i profilowaną (opinie o programie).

Dachówki były już na pewno stosowane w Polsce w wieku XIII (segregator aktów prawnych).

Mimo pojawienia się nowych materiałów budowlanych cegła również i w czasach dzisiejszych odgrywa poważną rolę w budownictwie, a zwłaszcza mieszkaniowym, dzięki swym właściwościom: stosunkowo duża wytrzymałość, trwałość i zdolności izolacyjne (promocja 3 w 1).