Podział pali nabijanych

W palach betonowych płuczkę zakłada się niekiedy na stałe w osi pala, zwykle jednak znajduje się ona obok pala (czasem stosuje się dwie) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wpłukiwanie jest niekiedy (np. w zwartych piaskach) jedynym sposobem doprowadzenia dłuższych pali do przewidywanych głębokości.

Nie naraża ono pali na zniszczenie, pozwala bowiem przez odpowiednie manewrowanie płuczką na odsuwanie od ich ostrzy drobniejszych przeszkód (kamieni itp.). Wpłukiwanie nie powoduje zwiększenia naprężeń w materiale pali w czasie zagłębiania ani też wstrząsów, bardzo nieraz niebezpiecznych dla otoczenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do wad zagłębiania pali prądem wody należy rozluźnienie gruntu w otoczeniu pali, co pociąga za sobą zmniejszenie ich nośności w porównaniu z palami o tych samych wymiarach, lecz wbijanych. Ponadto może być niebezpieczne dla sąsiednich, płytko posadowionych budowli, gdyż może się stać przyczyną ich dodatkowych osiadań na osłabionym gruncie.

W celu zwiększenia nośności pali zagłębianych prądem wody dobija się je na końcowym odcinku zagłębiania (1-1,5 m), nie używając płuczki (uprawnienia budowlane).
Wkręcanie pali odbywa się zwykle podobnie jak wiercanie rur przy użyciu trójnogu, przez obrót pala dokoła jego osi pionowej. Obrót ten może być dokonany ręcznie przez nasadzanie na pal poziomego jarzma, dwustronnie ześrubowanego i opatrzonego w poziome długie uchwyty, które dwaj robotnicy popychają przed sobą obchodząc pal dokoła.
Obecnie częściej stosowane są wciągarki ręczne lub mechaniczne, nawijające na swój bęben linę nawiniętą drugim końcem na pal.

W czasie rozwijania liny z pala obraca się on wokół swej osi.
Ponadto używa się również specjalnych urządzeń mechanicznych, obrotowych, poruszanych elektrycznie, które nasadza się na wierzch pala (program egzamin ustny).
Wciskanie pali omówiono w ustępach poprzednich (pale Mega). Do wciśnięcia pala konieczne jest odpowiednie oparcie dla dźwignika hydraulicznego. Z tych względów, jak już zaznaczono poprzednio, pale takie mają znaczenie głównie przy podchwytywaniu istniejących fundamentów lub przy zagłębianiu pali w piwnicach, mających mocne stropy.

Wibrowanie pali

Wibrowanie pali jest techniką nową, będącą u nas jeszcze w okresie prób.
Do tego celu używa się wibratorów odpowiednio skonstruowanych i nasadzanych na wierzch pali. Wskutek drgań, w jakie wibrator wprawia pal i otaczający go grunt, opór gruntu zmniejsza się tak znacznie, że do pogrążenia pala wystarczy jego ciężar własny oraz ciężar nasadzonego nań wibratora.

Najlepsze wyniki uzyskano w gruntach sypkich, jednakże i w gruntach nie pozbawionych spójności wibrator może oddać duże usługi.
Pale tego rodzaju, wykonuje się od razu na miejscu ich przeznaczenia, w gruncie, zwykle pod osłoną zapuszczonej uprzednio rury obsadowej (okładzinowej) lub też bez tej osłony w wybitym w gruncie otworze (opinie o programie).
Istnieje dużo odmian pali nabijanych, różniących się między sobą nieraz drugorzędnymi szczegółami. Poniżej omówione będą tylko odmiany najczęściej stosowane.

Pale nabijane dzieli się na:
- pale z rurą obsadową,
- pale bez rury obsadowej.
Istnieją trzy kryteria podziału pali pierwszej grupy (segregator aktów prawnych). Pierwsze kryterium uzależnia podział od sposobu zagłębiania rury w grunt, wprowadzając podział na pale z rurą obsadową:

1) wbijaną,

2) wwiercaną (czyli tzw. pale wiercone),

3) wciskaną,

4) wibrowywaną.
Pale z rurą obsadową wbijaną można z kolei podzielić na pale z rurą wbijaną:

1) od góry,

2) z użyciem trzpienia wkładanego do rury,

3) od wewnątrz babą poruszającą się wewnątrz rury obsadowej i uderzającą w korek zamykający rurę (u dołu).

Drugie kryterium stanowi „los” rury obsadowej. Pod tym względem pale omawianej grupy podzielić można na:
1) pale z rurą „odzyskaną”, tj. wyciąganą w miarę wykonywania pali;
2) pale z rurą „straconą”, czyli pozostawioną w gruncie na stałe; nadają się one do robót na wodzie oraz w szkodliwej dla betonu wodzie gruntowej (promocja 3 w 1).