Pokrycia dachów karczem

Gontów używano na pokrycia dachów domów mieszkalnych w okolicach górskich i podgórskich oraz na pokrycia dachów karczem, dworków i obiektów sakralnych w różnych okolicach (program uprawnienia budowlane na komputer). Gonty, najczęściej jodłowe, sosnowe lub świerkowe, niekiedy modrzewiowe lub dębowe, wykonywano jako deseczki długości 30-80 cm i szerokości 8-16 cm, o przekroju trójkątnym z wpustem.

Deseczki te mogły być u dołu zakończone prosto, półkoliście lub trójkątnie. Krycie gontem wykonywano jako pojedyncze lub podwójne, na gęstym lub rzadkim łaceniu. Dawało ono piękną fakturę połaci dachowej, na której światłocień układał się w misterne ornamenty. Elementami, które wzbogacają formę architektoniczą obiektów, a jednocześnie pełnią funkcje użytkowe, są podcienie. Są one wyrazem wysokiego poziomu sztuki ciesielskiej, troski o wygląd zewnętrzny budynku, a także celowej organizacji przestrzeni (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podcień jest zadaszoną przestrzenią w dolnej części budynku, utworzoną przez cofnięcie zewnętrznej ściany budynku. Podcienie mogą być bezsłupowe lub wsparte na słupach. Można je spotkać zarówno przy chałupach chłopskich. jak i przy domach w małych miasteczkach. Są charakterystycznym elementem karczem i zajazdów, dworków i spichrzy dworskich, bożnic i kościołów’ drewnianych (uprawnienia budowlane).
Podcienie występują w budownictwie ludowym na całym obszarze Polski. W poszczególnych regionach wytworzyły się charakterystyczne typy rozwiązań budynków’ z podcieniem. Różnią się one ukształtowaniem bryły, konstrukcją i formami zdobniczymi (program egzamin ustny).

Bezsłupowe podcienie szczytowebyło charakterystyczne dla budynków kuźni, osłaniało przestrzeń, na której okuwano konie i wykonywano inne prace kowalskie. Występowało też przy domach mieszkalnych. Bezsłupowe podcienie utworzone przez szerokie okapy bogato uformowanych dachów’ zachowały się do dnia dzisiejszego w zabudowie rynków Lanckorony i Starego Sącza (województwo małopolskie).

Podcienia szczytowe

Na Kaszubach najbardziej popularne były jedno- i dwuprzęsłowa podcienia narożne. których przykłady reprezentują chałupy we wsiach Granowo Ostrowite i Skorzewo (województwo pomorskie) (opinie o programie). Budowano też w tych regionach podcienia szczytowa , które jednak najliczniej występowały w Koszalińskiem, na Kujawach oraz w Wielkopolsce. Najstarszy drewniany dom z ok. 1600 r. z wieloprzęsłowym podcieniem szczytowym zachował się do niedawna w dość dobrym stanie w Lipcach (koło Gdańska). Nieliczne obiekty z podcieniami szczytowymi zachowały się na terenie północnych województw. Szczególny typ szczątkowego podcienia szczytowego reprezentują rozwiązania mazurskie, np. chałupy w’ Monetach (województwo warmińsko-mazurskie) (segregator aktów prawnych).

Podcienia szczytowe stanowiły charakterystyczny element zabudowy małomiasteczkowej w różnych regionach Polski. Przykładami są domy w Ciężkowicach, w Zakliczynie i w Lipnicy Murowanej (województwo małopolskie), w Czeladzi (województwo śląskie), w Rakoniewicach (województwo wielkopolskie) czy w Pruchniku (województwo podkarpackie). Większość zabudowy małomiasteczkowej zniszczył upływ czasu, pożary i brak dostatecznej troski o ich zachowanie. W Pyzdrach (województwo wielkopolskie) z zabudowy rynku ocalał tylko jeden dom z trójprzęsłowym podcieniem szczytowym. Domy z podcieniami w Wiśniczu Nowym (województwo małopolskie) znamy jedynie z rysunków Jana Matejki.

Na południu Polski w dolinie Popradu i Dunajca najczęściej były spotykane podcienia podłużne. przebiegające wzdłuż szerszych, frontowych ścian budynków mieszkalnych, a także będące typowym elementem spichrzów, karczem i zajazdów w różnych regionach kraju. Do najpiękniejszych przykładów należą m.in. spichlerz w Ossolinie (województwo świętokrzyskie) i karczma w Suchej Beskidzkiej (województwo małopolskie). Oryginalne rozwiązanie stanowią podcienia utworzone przez nadwieszenie piętrowego spichrza zespolonego z chałupą, charakterystyczne dla chałup warmińskich (promocja 3 w 1).

Ten typ ukształtowany w XVIII w. ozpowszechnił się w województwie warmińsko-mazurskim (wsie: Folwark. Jelonki, Kalnik. Słonecznik). Niekiedy spotkać można podcienia zwane obiegowymi, występujące przy spichlerzach i w szczególnej formie przy drewnianych kościółkach wiejskich.