Połączenia nitowe

Połączenia nitowe i połączenia sworzniowe przenoszą obciążenia ścinające w sposób podobny jak połączenia śrubowe zwykłe i pasowane. Połączenia, w których kierunek głównej składowej obciążenia jest równoległy do osi łączników, nazywane są doczołowymi. Połączenia śrubowe doczołowe niesprężane przenoszą siły przez rozciąganie śrub (program uprawnienia budowlane na komputer). Sprężenie tych połączeń umożliwia przekazywanie się obciążeń rozciągających dzięki zmniejszaniu się naprężeń ściskających w styku blach czołowych.

Połączenia doczołowe charakteryzuje mała odkształcalność oraz, podobnie jak w przypadku połączeń ciernych, znaczna wytrzymałość przy obciążeniach dynamicznych. Rozkład sił wewnętrznych w połączeniach doczołowych może być jednakowy na wszystkie łączniki (połączenia proste) lub też niejednakowy (połączenia złożone) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Połączenia kombinowane śrubowo-dociskowe, śrubowo-spawane i śrubowo-klejowe charakteryzuje różnorodny sposób przekazywania w nich sił. O ich stosowaniu decydują potrzeby szybkiego montażu, przenoszenia dużych sił lub wzmacniania konstrukcji.

Wszystkie łączniki krajowe określone są w normach przedmiotowych: państwowych, branżowych lub zakładowych. W celu jednoznacznego wyróżnienia rodzaju każdego z łączników niezbędne jest określenie jego nazwy i numeru normy przedmiotowej, charakteryzującej cechy geometryczne, a w przypadku śrub również klasy wytrzymałości i jakości wykonania. Doboru średnicy i długości łączników oraz innych cech - pozostawionych w normie do wyboru - dokonuje się w ramach asortymentu wyznaczonego tą normą (uprawnienia budowlane).

Z braku miejsca ograniczono się tu do zestawienia rodzajów (nazw i numerów norm) łączników krajowych, mających lub mogących mieć (po uruchomieniu produkcji) zastosowanie do połączeń budowlanych konstrukcji stalowych. Pominięto przy tym łączniki do blach cienkich (g ^ 3 mm) oraz śruby fundamentowe. Przedstawiony w niniejszym rozdziale asortyment obejmuje przede wszystkim wyroby śrubowe (śruby, nakrętki i podkładki) oraz - znacznie rzadziej stosowane - nity i sworznie (program egzamin ustny).

Właściwości śrub

Właściwości śrub przy rozciąganiu różnią się dość znacznie od wyników badań próbek wykonanych z tej samej stali co śruby. Przyczyną tego są przede wszystkim wpływy karbu w gwincie oraz skręcania trzpienia przy dokręcaniu nakrętki. Zależności pomiędzy naprężeniem a odkształceniem dla śrub obciążonych bezpośrednio lub przez dokręcenie nakrętek. Pozwala ocenić jak bardzo maleje odkształcalność śrub w stosunku do wyników uzyskanych na próbkach pięciokrotnych (opinie o programie). Wpływ skręcania przy rozciąganiu śruby przez dokręcanie nakrętki aż do zniszczenia przejawia się istotnym obniżeniem wytrzymałości i wydłużenia.

W przypadku gdy nakrętka dokręcona jest tylko dla uzyskania wstępnego napięcia, a następ nic śruba jest rozciągana bezpośrednio, wpływ skręcania na wytrzymałość i wydłużenie śruby nie jest znaczny (ok. 15%). Postacie zniszczenia śrub różnych klas podczas rozciągania. Śruby po wstępnym napięciu nakrętką mają wyraźnie mniejsze przwężenie.
Wydłużenie śruby następuje głównie na odcinku gwintowanym i dlatego zależność a—e nie daje właściwej oceny właściwości mechanicznych śrub (segregator aktów prawnych).

Prawidłową ocenę stanowią zależności pomiędzy obciążeniem a wydłużeniem dla śrub o danych wymiarach. Takie zależności dla śrub klasy 10.9, długości / = 140 i 241 mm (mierzonej pomiędzy nakrętką i łbem), a w tym długości części gwintowanej 3,2 lub 14,3 mm. Jak widać wydłużenie całkowite śruby zależy w największym stopniu od długości części gwintowanej (promocja 3 w 1).

Po przekroczeniu granicy sprężystości w części gwintowanej trzpienia śruby następują odkształcenia plastyczne, podczas gdy niegwintowana część trzpienia pozostaje w stanie sprężystym. W śrubach krótkich (/ < 3d) niemal całe wydłużenie powstaje w części gwintowanej. Należy to brać pod uwagę, gdy potrzebne jest zapewnienie odpowiedniej zdolności śrub do wydłużenia.