Polimery krzemoorganiczne

Podstawowymi składnikami betonów polimerocementowych są: emulsja polioctanu winylu, lateksy, jak również polimery krzemoorganiczne i typu krzemianów sodowych, alkohol furylowy z chlorowodorkiem aniliny i in. Polimery te, wprowadzane do mieszanki betonowej lub zapraw, działają jak substancje powierzchniowo aktywne. Niektóre z nich zwiększają plastyczność, zmniejszają zawartość wody w mieszance betonowej i zaprawie i obniżają ich wodożądność (program uprawnienia budowlane na komputer).

Polimery krzemoorganiczne przy współdziałaniu z produktami hydrolizy zdolne są do wytwarzania gazu w mieszance betonowej z utworzeniem zamkniętych porów, a polimery typu krzemianów sodowych sprzyjają wciąganiu powietrza do mieszanki betonowej. W połączeniu z hydrofobizacją powierzchni wewnętrznej porów i kapilar sprzyja to znacznemu powiększeniu mrozoodporności i długotrwałości betonów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Żywice termoutwardzalne (furyloanilinowe) przy twardnieniu w zaprawach i betonach polimeryzują się, zwiększając ich szczelność, ciągliwość, odkształcenia plastyczne, i zmniejszają wodoprzepuszczalność. Betony z dodatkami żywic rozpuszczalnych w wodzie odznaczają się zaletami, z których najbardziej cenną jest zwiększenie ciągliwości bez obniżenia wytrzymałości i znacznego zwiększenia odkształcalności przy ściskaniu. Ważnymi właściwościami polimerów są adhezja i autohezja (zdolność poszczególnych globul stałej fazy lateksu do samorzutnego zlepiania się przy jego zniszczeniu, tj. do wytwarzania błonki) (uprawnienia budowlane).

Betony na spoiwach polimerowych

W utrwalaniu struktury betonu główna rola przypada polimerowi który dzięki wysokim właściwościom adhezyjnym spaja frakcje mineralne i nowo utworzone produkty cementowe w jeden konglomerat, a znaczna część cementu służy jako mikrowypełniacz. Dlatego zrozumiała jest intratność powietrznosuchego twardnienia betonów polimerocementowych, przy którym wytrzymałość ich już w okresach wczesnych przewyższa wytrzymałość betonu zwykłego i w dalszym ciągu narasta przez dłuższy czas. Betony polimerocementowe zaleca się stosować do konstrukcji betonowych i żelbetowych, od których wymaga się, aby miały zaniżoną przepuszczalność i zwiększoną odporność na uderzenia i oddziaływania dynamiczne, odpowiednią wytrzymałość na rozciąganie osiowe, mrozoodporność i odporność na korozję (program egzamin ustny).

Betony na spoiwach polimerowych, w odróżnieniu od zwykłych, dla których znamienne jest kruche zniszczenie, są materiałami o właściwościach lepkoelastycznych. Ich zwiększone pełzanie odbija się ujemnie na wytrzymałości konstrukcji pracujących na ściskanie. Pełzanie betonu po- limerocementowego silnie wzrasta, a wytrzymałość przy jego nawilżaniu obniża się wskutek pęcznienia i uplastycznienia składnika polimerowego. Wprowadzenie lateksu i żywic rozpuszczalnych w wodzie do zapraw i betonów obniża ich wodoprzepuszczalność (opinie o programie). Rozmieszczające się w porach kamienia cementowego, zaprawy i betonu błonki elastomeru zmieniają procesy migracji wody, wywierając również wpływ na szybkość tworzenia się rys w kamieniu cementowym. Zalety żywic rozpuszczalnych w wodzie powinny być sprawdzone na stosowanych cementach. Doskonałą właściwością betonów na lepiszczach polimeromineralnych jest ich odporność na zużycie. Wzrasta ona ze zwiększeniem ilości polioctanu winylu, co tłumaczy się jego działaniem wiążącym, które przeszkadza odrywaniu się cząsteczek składników mineralnych z powierzchni betonu (segregator aktów prawnych).

Wytrzymałość betonu w warunkach powietrznych zależy od odporności polimeru na wpływy atmosferyczne i możliwej korozji kamienia cementowego pod wpływem produktów rozkładu polimeru, a odporność na korozję od stopnia odporności polimeru na agresywne oddziaływanie i wzrasta ze zwiększeniem stosunku polimerocementowego (promocja 3 w 1).