Poprzeczny kierunek montażu

Poprzeczny kierunek montażu można stosować w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych względami konstrukcyjnymi (np. w halach bez belek podsuwnicowych, z kratowymi podciągami opartymi na słupach w miejsce wiązarów, przy znacznej rozpiętości naw itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ze względu na kolejność montażu poszczególnych elementów stosować można dwie metody - mianowicie:

• montaż rozdzielczy (tj. elementami jednego typu),
• montaż kompleksowy (czyli częściami budowli) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wyjaśnienie zastosowania obydwu metod montażu pokazano na przykładowych schematach jednej i tej samej hali. Przykładowy schemat montażu rozdzielczego stalowej konstrukcji trzynawowej hali przemysłowej o znacznej wysokości i różnych ciężarach poszczególnych elementów (uprawnienia budowlane).

W pierwszym etapie montowane są kolejno ciężkie słupy, podciągi i belki podsuwnicowe (o ciężarze 94-15 T) za pomocą żurawia gąsienicowego, natomiast w etapie drugim - lekkie wiązary i elementy połaci dachowej (o ciężarach od 0,5-42,5 T) - za pomocą żurawia wieżowego (program egzamin ustny).

Do zalet tej najczęściej stosowanej metody zaliczyć trzeba łatwą kontrolę prawidłowości ustawienia poszczególnych rzędów słupów i innych elementów oraz łatwą regulację całej konstrukcji. Dalszą zaletą tej metody jest również to, że żuraw przy każdym kolejnym przejściu wykonuje stale tę samą czynność (np. tylko montaż słupów), przez co operator żurawia i montażyści osiągają większą wprawę i lepszą wydajność; niekorzystnie natomiast na wydajność wpływa częsta zmiana stanowiska roboczego i konieczność kilkakrotnego przejścia wzdłuż montowanego obiektu (opinie o programie). Przy opisanej metodzie istnieje możliwość bardziej ścisłego doboru urządzeń montażowych, odpowiednio do ciężaru poszczególnych elementów.

Metoda montażu kompleksowego

Natomiast poważną wadą tej metody są względy organizacyjne, gdyż jej stosowanie nie pozwala na szybkie przekazywanie do użytku nawet fragmentów montowanego obiektu przed całkowitym nieomal ukończeniem robót montażowych. W związku z tym metoda rozdzielcza powinna być raczej stosowana do wykonywania takich obiektów, w których dla montażu konstrukcji niezbędne są przerwy technologiczne (dla stałego zamocowania poszczególnych elementów po ich ustawieniu), względnie do montażu konstrukcji o znacznej różnicy w ciężarach poszczególnych rodzajów elementów (np. żelbetowych prefabrykowanych słupów o znacznym ciężarze i lekkich wiązarów stalowych) (segregator aktów prawnych). W metodzie tej ważną rzeczą jest zachowanie jednego kierunku montażu, obowiązującego dla wszystkich rzędów słupów i dla wszystkich naw hali.

W tym przypadku montaż konstrukcji odbywa się tu jednocześnie na przestrzeni całego poprzecznego przekroju hali, zarówno przy zastosowaniu jednego żurawia wieżowego) jak i przy zastosowaniu kilku współpracujących ze sobą żurawi gąsienicowych, zależnie od określonych warunków montażowych (ciężary poszczególnych elementów, rozpiętość naw, udźwig będących do dyspozycji żurawi itp.).

Metoda ta polega na tym, że żurawie stopniowo przesuwają się wzdłuż montowanego obiektu, montując wszystkie elementy konstrukcyjne całego przekroju poprzecznego danego obiektu, tak że nie zachodzi potrzeba powrotu żurawia (lub żurawi) na teren zmontowanych już uprzednio fragmentów konstrukcji (jak przy metodzie rozdzielczej) (promocja 3 w 1).

Metoda montażu kompleksowego charakteryzuje się wysokim poziomem organizacyjnym robót. Zalety organizacyjne tej metody polegają na tym, że już po zmontowaniu części obiektu można przystąpić do następnych robót budowlanych, nie czekając na całkowite zakończenie robót montażowych na dolnym obiekcie, przez co czas realizacji całości obiektu ulega skróceniu. Jest to szczególnie cenne w przypadku hal przemysłowych o znacznej długości.