Poślizg drutów

R. Kowalczyk i J. Zieliński podają wyniki badań poślizgów drutów przeprowadzonych w warunkach budowy na 9 obiektach, obejmujących 1640 kabli, z których 1194 posiadało zakotwienie stalowe, zaś zakotwienie stalowo-żel- betowe; oto przedziały ufności poślizgów p (przy prawdopodobieństwie 0,99) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Maksymalna różnica między poślizgiem średnim a granicznym wynosi 0,3 mm i z taką wielkością musimy się liczyć, jeśli w obliczeniu uwzględniamy jego wartość średnią.
W zakotwieniach Freyssineta typu „klasycznego” (żelbetowy blok i stożek) poślizg wynosi wg M. Montagnona 5-7 mm. Wgłębienie się stożka wskutek poślizgu warunkuje dojście do skutku odkształceń plastycznych betonu, dzięki którym następuje równomierny docisk boczny drutów do zakotwienia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W zakotwieniach klinowych Magnela typu „klasycznego” poślizgi drutów wg G. Magnela wynoszą średnio 2 mm. W badaniach krajowych przeprowadzonych przez C. Eimera stwierdzono, że w czasie sprężania, zagłębienie klinów zależało wyraźnie od siły zabicia klina młotkiem i przy słabym zabiciu dochodziło do 7 mm, przy silnym zaś do 4 mm.
Gdyby odkształcenie wywołane poślizgiem przenosiło się bez przeszkód na całą długość kabla l, to straty procentowe siły sprężającej (uprawnienia budowlane).

Straty wywołane poślizgiem mogą grać poważniejszą rolę tylko w elementach krótkich. Składają się na to dwie przyczyny: po pierwsze, w myśl powyższego wzoru mogłyby one osiągnąć w takich elementach znaczniejszą wartość - po drugie, przy uwzględnieniu tarcia, ruch drutów mógłby w nich przenieść się aż do strefy przekrojów niebezpiecznych.
Wartości, które podano powyżej, są wartościami średnimi dla całego kabla, natomiast poślizgi poszczególnych drutów mogą różnić się między sobą, przy czym niezależnie od poślizgów w zakotwieniu mogą wystąpić poślizgi na pierścieniu klinującym naciągarki. Czynniki te wpływają jedynie na naprężenia w poszczególnych drutach. Jeśli chodzi o poślizgi indywidualnych drutów o charakterze awaryjnym, to według R. Kowalczyka i J. Zielińskiego stwierdzono je w 1.6% drutów (na ogólną ilość 1170 kabli typu Freyssineta o 12840 drutach); powodowały one średnią stratę siły sprężającej 0,6%. Zerwanie pojedynczych drutów nastąpiło w 11 przypadkach na 330G badanych kabli (program egzamin ustny).

Tarcie kabli sprężających

Kable sprężające, naciągane po stwardnieniu betonu, muszą mieć zapewnioną swobodę ruchu w kierunku podłużnym. Wszelkie przeszkody ruchu, a w szczególności tarcie, wywołują straty siły sprężającej i dlatego muszą być zmniejszone do minimum. Źródła tarcia mogą być różnorodne w zależności od konstrukcji kabla (opinie o programie).

Głównym zadaniem teorii tarcia kabli jest prawidłowa ocena strat siły sprężającej wywołanych tarciem, co ma istotne znaczenie przy projektowaniu, a następnie określenie związków między naprężeniami i wydłużeniami kabla, będących podstawą kontroli naciągu na budowie. Teoria daje również podstawy do prawidłowej kontroli strat na budowie oraz właściwego zaprogramowania i interpretacji badań doświadczalnych. W oparciu o wyniki teoretyczne i doświadczalne możliwe jest opracowanie skutecznych środków zmniejszających tarcie (segregator aktów prawnych).

Główne sposoby konstrukcyjnego zabezpieczenia swobody ruchu kabli są wg F. Leonhard ta następujące:
- powleczenie drutów lub prętów bezpośrednio zabetonowanych odpowiednią substancją, uniemożliwiającą związanie stali z betonem; substancja taka powinna chronić stal przed korozją i w miarę możności z czasem twardnieć, przywracając przyczepność między uzbrojeniem a betonem,
- owinięcie kabla taśmą z papieru bitumicznego, taśmą stalową itp., stanowiącą mechaniczną osłonę przed związaniem z betonem,
- umieszczenie kabla w różnego typu rurkach lub skrzynkach najczęściej blaszanych,
- przewleczenie kabla przez kanał prefabrykowany, tzn. wytworzony uprzednio w betonie przez wyciąganie założonych prowizorycznie w czasie betonowania rurek, prętów, węży gumowych itp. (promocja 3 w 1).