Powłoki smołowe

Powłoki smołowe z dodatkiem żywicy epoksydowej są również stosowane jako warstwy chemoodporne z bardzo dobrym skutkiem. Są to powłoki tańsze niż poprzednie i mogą być nakładane bez żadnego wzmacniania materiałami włóknistymi (program uprawnienia budowlane na komputer). Odporność chemiczna powłok jest podobna jak odpowiednich kitów poliestrowych lub epoksydowych. Powłoki natryskiwane na gorąco wykonuje się z pasty PCW, z polietylenu, poliamidu, żywic fenolowych, tiokoli itp.

Jakość powłoki z pasty PCW zależy od jakości oraz ilości dodawanego zmiękczacza. Lepkość pasty według wiskozymetru Forda nr 8 wynosi w temperaturze 20°C około 3 min. Podkład pod powłokę jest gruntowany klejem poliwinylowym, a następnie nanoszona jest w kilku warstwach powłoka ochronna (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Do nałożenia powłoki jest stosowany specjalny pistolet połączony z butlą acetylenu i sprężonego powietrza oraz z zasobnikiem pasty PCW (ok. 20 1). Pasta wyrzucana z dyszy pistoletu pod ciśnieniem ok. 1,5 at n ulega zmiękczeniu w płomieniu acetylenowym i po zetknięciu z powierzchnią podkładu tworzy powłokę ciągłą o barwie beżowej, podobną do miękkiej folii PCW. Grubość powłoki przy jednokrotnym natrysku wynosi 0,3-PO,5 mm. W razie konieczności uzyskania powłok grubszych konieczne jest nanoszenie ich w kilku warstwach.

Izolacja natryskiwana z pasty PCW ma zastosowanie przede wszystkim przy ochronie niewielkich elementów o złożonym kształcie i wielokrzywiznowych powierzchniach, do łączenia odcinków izolacji z folii w miejscach trudno dostępnych oraz do naprawiania uszkodzeń izolacji z folii PCW (uprawnienia budowlane). Powłokę stosuje się również w celu zmniejszenia tarcia powierzchni narażonych na ścieranie. Powłoka z pasty PCW wykazuje odporność na kwasy: siarkowy (o stężeniu 50°/o), solny (o stężeniu 20%), azotowy (o stężeniu 5%) oraz na ług sodowy (o stężeniu 30%).

Szczelność powłoki

Szczelność powłoki sprawdza się induktorem iskrowym o napięciu ok. 40 kV. Im grubsza powłoka, tym napięcie powinno być wyższe. Bardzo dobre powłoki uzyskuje się również z polietylenu (program egzamin ustny). Powłoka z polietylenu jest dobrze związana z podkładem i posiada znaczną trwałość (ponad 10 lat). Trwałość tę można zwiększyć dodając do masy natryskowej ok. 10% poliizobutylenu. Powłoki te mogą być wykorzystywane do wykładania zbiorników, urządzeń wentylacyjnych, przewodów itp., w celu ochrony ich przed korozją. Powłoki mogą być barwione. Prócz wymienionych stosuje się powłoki z poliamidu, które są bardzo mało ścieralne, odporne na rozcieńczone kwasy zarówno nieorganiczne jak i organiczne w zakresie temperatur do +130°C (opinie o programie). Powłoki poliamidowe nadają się do ochrony zbiorników i urządzeń w przemyśle spożywczym i chemicznym.

Powłoki tiokolowe, jakkolwiek odznaczają się bardzo dobrymi właściwościami chemicznymi, są stosowane bardzo ostrożnie ze względu na ich przykry zapach. Do natrysku stosuje się tiokol A, a do nakładania go pędzlami lateks kołowy. Powłoki tiokolowe mają znaczną przyczepność do różnych podkładów, są odporne na działanie paliw płynnych i mogą być stosowane w granicach temperatur od - 20°C do + 65°C (segregator aktów prawnych). Powłoka może być nakładana na beton i na metal. Na wpływy atmosferyczne powłoka nie jest dostatecznie odporna. Wykazuje po pewnym czasie drobne pęknięcia. Nakładanie tiokolu A jest możliwe na zimno przy użyciu pędzli, ale czynność ta jest bardzo uciążliwa, gdyż wymaga 7-^8-krotnego nakładania tworzywa.

Innym sposobem wykonywania ochronnych powłok z tworzyw sztucznych jest tzw. fluidyzacja, tj. metoda polegająca na pokrywaniu powłoką rozgrzewanych przedmiotów wprowadzanych do komory z unoszącym się pyłem tworzywa sztucznego. Pył ten osiada na rozgrzanym przedmiocie, ulega stopieniu i silnie przywiera do ciepłej powierzchni, tworząc cienką jednorodną powłokę odporną na wiele czynników chemicznych (promocja 3 w 1).