Prace chronometrażowe

Prace chronometrażowe polegają w kolejności ich wykonania na:
a) rozłożeniu badanej operacji na elementy składowe,
b) obserwacji i pomiarze poszczególnych elementów operacji,
c) opracowaniu wyników obserwacji dla ustalenia czasu trwania każdego elementu operacji,
d) ustaleniu normy na podstawie syntezy poszczególnych elementów operacji oddzielnie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Istotnymi problemami metody badań chronometrażowych są: wyznaczanie minimalnej a nieodzownej liczby pomiarów oraz opracowanie wyników tych pomiarów.
Minimalna liczba pomiarów uzależniona jest od różnych kryteriów, których ustalenie nie jest w sposób jednoznaczny określone.
W budownictwie, gdzie czynności procesów budowlanych na placach budowy są stosunkowo długie (z reguły niemal dłuższe od czynności w produkcji przemysłowej i często niecykliczne), problem minimalnej liczby pomiarów chronometrażowych może być bez szkody dla wyników przyjmowany tabelarycznie (w przemyśle często uciekać się trzeba do metod opartych na rachunku prawdopodobieństwa i statystyce matematycznej) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Liczbę pomiarów chronometrażowych uzależnia się od różnych kryteriów.

Przykład wyznaczania liczby pomiarów w uzależnieniu od współczynnika zawartości szeregu chronometrażowego ks będącego stosunkiem największej wartości czasu tmaz do najmniejszej wartości czasu t TO<„ w określonym szeregu.
Opracowanie wyników pomiarów chronometrażowych następuje drogą określenia ulepszonego średniego rezultatu poprzez pominięcie z zapisów chronometrażowych wyników znacznie odbiegających od otrzymanych wskutek określonej przyczyny oraz tych odchyleń, które wynikły pod wpływem określonego wypadku. Przy wykreślaniu można się również posiłkować rozważaniami z teorii błędów (określanie maksymalnych odchyleń zapisów od średniej arytmetycznej) (uprawnienia budowlane).

Czas pracy

Fotografią (analizą) dnia roboczego nazywa się ustalony w kolejności przebiegu pracy pomiar wszystkich elementów czasu pracy ręcznej lub mechanicznej. W zasadzie fotografia (analiza) dokonywana jest w stosunku do całego dnia roboczego (zmiany roboczej), w niektórych szczególnych przypadkach dokonywana być może dla części dnia roboczego. Fotografia dnia roboczego stanowi podstawę do przeprowadzenia analizy elementów czasu pracy ręcznej lub mechanicznej.
W wyniku analizy fotografii dnia roboczego można dokonać podziału dziennego (zmianowego) czasu pracy. Analizę taką można przeprowadzać w oparciu o pokazany na rys. 8-1 schemat analizy czasu roboczego (program egzamin ustny).

Czas pracy (zmiany roboczej) podzielić można na dwie podstawowe grupy:
- grupę pierwszą stanowi niezbędny czas pracy dla wykonania określonego zadania (czas normowany),
- grupę drugą stanowią straty czasu roboczego powstałe w toku wykonywania pracy (czas nienormowany) (opinie o programie).
Spośród wymienionych dwóch grup czasów pracy tylko pierwsza grupa może być przyjęta i zaliczona do projektowanej normy, natomiast druga grupa czasów nie może być zaliczona do normy, gdyż stanowiłoby to tolerowanie strat czasu roboczego.

Niezbędny czas pracy (czas normowany) stanowi sumę czasu pracy użytecznej, odpoczynków oraz przerw technologicznych (nieusuwalnych). Z kolei czas pracy użytecznej składa się z czasu pracy przygotowawczej, czasu pracy efektywnej i czasu pracy pomocniczej (segregator aktów prawnych).
Czas pracy przygotowawczo-zakończeniowej obejmuje czas niezbędny dla przygotowania rozpoczęcia pracy przez robotnika (lub maszynę), przygotowania miejsca roboczego, narzędzi itp. oraz czas na doprowadzenie do gotowości rozpoczęcia pracy po zakończeniu pracy. Czas pracy przygotowawczej ma charakter jednorazowy dla okresu dziennego, a zatem jest niezależny od wielkości produkcji dziennej.

Czas pracy efektywnej jest to czas, jaki zuźylkowuje się wyłącznic na bezpośrednią produkcję (promocja 3 w 1).
Czas pracy pomocniczej jest czasem zużywanym na czynności niezwiązane bezpośrednio z czystą technologią produkcyjną (ostrzenie narzędzi, smarowanie maszyn jest w zasadzie proporcjonalny do wielkości produkcji dziennej.