Próbki gruntów spoistych

Próbki gruntów spoistych o nienaruszonej strukturze są bezwzględnie potrzebne w tych wypadkach, gdy zależy na obliczeniu wielkości spodziewanych osiadań, gdy istnieje obawa plastycznych przesunięć wskutek sił ścinających, a więc gdy zależy na oznaczaniu kąta wewnętrznego tarcia gruntu oraz jego spójności, gdy trzeba zorientować się w szybkości postępu osiadań, do czego trzeba określić laboratoryjnie współczynnik filtracji, oraz wówczas gdy pobranie próbek w zwykły sposób może nastręczać wątpliwości co do stopnia ich zawilgocenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Próbki gruntów niespoistych (piaszczystych lub pylastych) w stanie naturalnej zwartości mogą mieć specjalne znaczenie, gdy grunty, z których zostały pobrane, znajdą się później w obrębie działania drgań lub będą służyć do posadowienia większych budowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przy wykonywaniu wierceń najlepiej pobierać próbki gruntów w regularnych odstępach z każdego otworu, np. co 0,5 metra lub w miejscach wyraźnej zmiany charakteru gruntów, i przeznaczać do zachowania po 2 próbki z każdej charakterystycznej warstwy o miąższości 2 m i więcej oraz po jednej próbce z warstw cieńszych. Pożądane jest zaraz po pobraniu charakteryzować te próbki według rodzaju gruntu.

Specjalne znaczenie ma należyty wybór próbek do dalszych badań. Jak wiadomo, próbki gruntów pobrane nawet w zupełnie bliskich odległościach (0,5-1 m) mogą wykazać przy badaniach laboratoryjnych poważne różnice zarówno pod względem składu uziarnienia, jak i stanu zawilgocenia (uprawnienia budowlane). A ponieważ, jak wiadomo, laboratoria badają nie grunty, lecz próbki gruntów takie, jakie zostaną im dostarczone, więc dużą wagę trzeba zwrócić na ich wybór, aby to były rzeczywiście próbki charakterystyczne.

Zabezpiecza próbki

Próbki gruntów spoistych o mniej lub bardziej zniszczonej strukturze, a więc pochodzące ze świdra lub łyżki, należy w ilości 0,5-1 kg umieszczać w słoikach z zamknięciem hermetycznym lub w słoikach z nakręcaną pokrywą z zalaniem parafiną obwodu zetknięcia się pokrywy ze słoikiem (program egzamin ustny). Zabezpieczenie w ten sposób próbek w słoikach chroni je od wysychania w ciągu kilku miesięcy. Walcowe próbki o nie naruszonej strukturze zaleca się otoczyć bandażem lekarskim lub cienkim papierem, obwiązać cienkim sznurkiem lub grubszą nitką i pogrążyć na chwilę w roztopionej parafinie, po czym powtórnie otoczyć papierem, obwiązać jeszcze raz i powtórnie pogrążyć w parafinie. Ochrona taka tylko na krótki czas (na kilka dni) zabezpiecza próbki od wysychania mającego wpływ na ich wartość; chcąc przechować je dłużej w stanie naturalnego zawilgocenia, należy je umieścić w zamkniętych naczyniach, np. puszkach blaszanych o szczelnym zamknięciu (opinie o programie). Na próbkach o nie naruszonej strukturze zaleca się oznaczyć ich wierzch i spód, stosownie do kierunku pobrania próbek z otworu wiertniczego. Na każdym słoiku powinna być nalepka ze wskazaniem numeru otworu i głębokości, z jakiej została próbka pobrana; pożądane jest również, żeby na nalepce było podane zakwalifikowanie rodzaju gruntu przy pobraniu (segregator aktów prawnych).

Przy dostarczaniu próbek gruntów do laboratorium należy zwrócić uwagę przede wszystkim na to, żeby nie zniszczyć po drodze ani próbek, ani opakowania. Szczególnie wrażliwe na wstrząsy mogą być próbki piasku w stanie nie naruszonym; ponieważ przy przewozie zazwyczaj wstrząsy są nieuniknione, więc objętość próbek piasku w nie naruszonym stanie naturalnym powinna być dokładnie ustalona i oznaczona dla każdej próbki jeszcze na miejscu pobrania. Do próbek przesyłanych do laboratorium można dołączyć szkicowy plan terenu ze wskazaniem na nim rozmieszczenia otworów wiertniczych i z podaniem chociażby w przybliżeniu odległości między nimi (promocja 3 w 1). Wszystkie otwory muszą być powiązane ze sobą wysokościowo, a więc należy podać na planie lub w osobnym wykazie ich rzędne; dla oznaczania tych rzędnych wystarcza dokładność pomiaru do 5-PlO cm.