Próbne obciążenie pali

Nośność pali przyjęta na podstawie obliczeń wg wzorów powinna być każdorazowo sprawdzona w terenie za pomocą próbnego obciążenia. Przyjmuje się, że liczba próbnych pali powinna wynosić około 1/ ogólnej liczby pali, lecz nie mniej niż 3 pale dla każdej wydzielonej jednorodnej strefy (pod względem geologicznej budowy i zużytej energii na wbijanie pali). Autorzy zalecają wykonanie próbnych pali w początkowej fazie palowania, co niejednokrotnie pozwoli uzyskać znaczne oszczędności (program uprawnienia budowlane na komputer).

Próbne obciążenie pali należy doprowadzić do 1,5-2,0 U, stosując stopnie obciążenia po 0,1-0,2 U. Po każdym zwiększeniu obciążenia należy przeprowadzić pomiary osiadań pala po 1′, 2′, 5′, 10′, 15′ i dalsze co 5′ do chwili, gdy dwukrotnie stwierdza się przyrosty osiadań mniejsze niż 0,1 mm/5 min, po czym daje się następny stopień obciążenia. Po dojściu do 0,8 U oraz 1,2 U należy przeprowadzić odciążenie pala dwukrotnie większymi stopniami po 0,2-0,4 U do zera i ponownie obciążyć do nacisku przed obciążeniem, po czym dalej kontynuować zwiększanie obciążeń. Po dojściu do maksymalnego obciążenia 1,5-2 U należy zachować to obciążenie do momentu stwierdzenia zmniejszenia się przyrostu osiadań do wartości 0,01 mm/5 min, a następnie odciążyć stopniami po 0,2-0,4 U do zera (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Za dopuszczalne obciążenie próbnego pala można przyjąć U„ odpowiadające obciążeniu, przy którym wyznaczone wykreślnie trwałe osiadanie wynosi ok. 0,004 d; powinny być jednak równocześnie uwzględnione zalecenia normy PN-69/B-02482 odnośnie uzyskania dostatecznego współczynnika pewności F w stosunku do obciążenia granicznego wg wzoru wartość asymptotyczną obciążenia, wyznaczoną wykreślnie w przypadku krzywej stopniowo obniżającej się. Wartość współczynnika pewności F można obliczyć jako iloczyn współczynników cząstkowych przyjmuje się w zależności od wyników próbnego obciążenia i warunków wykonania pali (uprawnienia budowlane).

W przypadku uzyskania podczas próbnego obciążenia krzywej wykazującej liniową zależność obciążenia od osiadania za udźwig pala przyjmuje się wartość 0,67 P. Jeżeli wyznaczony na podstawie próbnych obciążeń udźwig pali jest inny, niż przyjęto w projekcie, należy pale zaprojektować powtórnie (program egzamin ustny).

Osiadanie ustroju palowego

Osiadanie ustroju palowego należy sprawdzić:

• w przypadku jeśli pale pogrążone są na całej swej długości w gruntach spoistych o konsystencji plastycznej, a także i w innych gruntach, jeżeli poniżej dolnych końców pali zalegają warstwy gruntów o wytrzymałości mniejszej niż wytrzymałość warstw otaczających pal,
• w przypadku płyt lub stóp fundamentowych o wymiarach poziomych przekraczających długość nośną pali, jeżeli dolne końce pali nie opierają się o skały, grunty kamieniste lub zagęszczone żwiry i pospółki,
• jeżeli budowla posadowiona na tych palach jest wrażliwa na nierównomierne osiadanie (opinie o programie).

Obliczone osiadania (przemieszczenia) nie powinny być większe niż dopuszczalne dla danej budowli, zgodnie z wymaganiami normy PN-81/B-03020. Jest to ciężka murowana, betonowa lub żelbetowa skrzynia zagłębiona przez wybieranie gruntu w sposób ręczny lub mechaniczny, a poniżej zwierciadła wody gruntowej np. koparkami chwytakowymi (segregator aktów prawnych).

Opór tarcia gruntu o ściany studni pokonuje jej ciężar własny, niekiedy zwiększony balastem. Zmniejszenie tarcia wzdłuż pobocznicy uzyskuje się przez:

a) nachylenie ścian studni ponad odsadzką w granicach 1:20-1:40,

b) wygładzenie betonu na zewnętrznej powierzchni ścian,

c) opłukiwanie płaszcza wodą doprowadzoną pod ciśnieniem rurkami zabetonowanymi w ścianach,

d) stosowanie zawiesin tiksotropowych obok płaszcza studni.

Studnie wykonuje się jako:

a) fundamenty głębokie, jeśli grunt nośny zalega głęboko lub gdy działają znaczne obciążenia poziome oraz jeżeli istnieje niebezpieczeństwo rozmycia dna rzeki (promocja 3 w 1),

b) pomieszczenia podziemne, jak zbiorniki, komory itp.