Proces globalizacji

Niewiele jest w Polsce obszarów wyraźnie zintegrowanyh z otoczeniem przyrodniczym. Na otoczenie może składać się wiele wymiarów struktur przyrodniczych zarówno cząstkowych, jak i wielkich skomplikowanych ekosystemów (np. Morze Bałtyckie). Struktury te pozostają w stałej interakcji z otoczeniem społecznym, są przedmiotem eksploracji, eksploatacji i działań produkcyjnych. Idzie tutaj o poczucie więzi społeczności lokalnej czy wręcz rodziny z lokalnym środowiskiem przyrodniczym. Więź ta w wyniku procesów globalizacji i niszczenia środowiska ulega destrukcji. Pojęcie „małej ojczyzny" nie jest popularne (program uprawnienia budowlane na komputer).

W kategoriach korzystnej zmiany rozwojowej oznacza to:

• wzrost jakości życia indywidualnego przy założeniu zrozumienia wartości środowiska (przeciwieństwem jest wzrost jakości życia poprzez niszczący środowisko model konsumpcyjny) (program uprawnienia budowlane na ANDROID);
• społeczne poczucie stabilności i bezpieczeństwa rozwojowego polegające na usunięciu zagrożeń utraty pracy, możliwości przemieszczania, utraty zdrowia, śmierci biologicznej zasobów przyrodniczych, stanowiących podstawę egzystencji;
• zmniejszenie destrukcji więzi społeczności lokalnej poprzez napływ obcych grup interesu, które nie są zainteresowane trwałym zintegrowaniem społeczno-przyrodniczym;
• rozwój zewnętrznej konstruktywności społecznej poprzez zrozumienie istoty rozwoju zintegrowanego w aktualnych uwarunkowaniach prawnoustrojowych i własnościowych;
• przyjęcie planowania zintegrowanego jako podstawy działań realizacyjnych ekorozwoju (uprawnienia budowlane).

Zasada trzecia: „długa fala".

Ekorozwój wymaga przyjęcia długiego cyklu rozwojowego, konsekwentnie realizowanego. Zasada „długiej fali" oznacza prospektywne kreowanie założeń przyszłości z jednoczesną akceptacją stanu aktualnego. Zasada „długiej fali" ponadto docenia wagę prognozowania w różnych formach, w tym prognozowania scenariuszowego jako najbardziej uwolnionego, mało sformalizowanego i łatwo przyswajalnego społecznie (program egzamin ustny).

Typ prognozowania długookresowego

Skuteczność stosowania tej zasady jest funkcją ekorozwojowych kroków restrukturyzacyjnych. Krok pierwszy: analiza długoletnich zewnętrznych uwarunkowań społeczno-gospodarczych i ekologicznych (np. globalnych zmian klimatycznych), jest to typ prognozowania długookresowego obejmującego zarówno zagrożenia, jak i szanse (opinie o programie).

Krok drugi: określenie struktury i hierarchii nowych potrzeb społecznych wynikłych zarówno ze zmian ustrojowych, jak i z przyjęcia ogólnych zasad ekorozwoju (typowa jest tu potrzeba nowej struktury miejsc pracy, wykorzystujących szanse ekorozwojowe wobec zaniku funkcji dotychczasowych) odniesionych szczególnie do celów ekologicznych.

Krok trzeci: analiza funkcjonalnych przesłanek zaspokojenia nowych potrzeb dających trwałą i godziwą egzystencję ludności. Przez nowe potrzeby należy rozumieć zarówno realizację starych, niezaspokojonych dotąd potrzeb np. w zakresie szkolnictwa, opieki zdrowotnej, standardów komunalnych), jak i kreowanie nowych. Może to być analiza możliwości transformacji dotychczasowych funkcji. Krok ten powinien zapewnić także weryfikację dotychczasowych funkcji społeczno-gospodarczych, aby stwierdzić, na ile uległy one dezaktualizacji, a na ile dają się transformować do nowych, ekorozwojowych warunków (segregator aktów prawnych).

Krok czwarty: projektowanie nowych struktur społeczno-gospodarczych i przestrzennych tworzących operacjonalizację strategii ekorozwoju obszaru. Krok piąty: projektowanie zbioru celów i działań szczegółowych transformacji ekorozwojowej. Powyższe sekwencje powinny być konstruowane z bezwzględnym zachowaniem zasad: jedności w różnorodności i rozwoju zintegrowanego z otoczeniem.

Inne podejście, respektujące powolność procesu adaptacyjnego, proponuje S. Kozłowski. Przyswajanie ekorozwoju w formie przejścia od technokratyzmu przyrodniczego do ekorozwoju miałoby, według niego, odbywać się poprzez fazę określoną jako minimum ekologiczne. W okresie tym należałoby podejmować systemowe przedsięwzięcia ochronne zmniejszające antropogenne obciążenie środowiska i uruchamiające mechanizmy samoregulacji (promocja 3 w 1). Mogą wówczas powstać warunki dla pełnego wykorzystania sił przyrody zarówno w procesach rozwoju społecznego i gospodarczego, jak i w procesach dalszego kształtowania środowiska.