Przecieki wody deszczowej

Skutkiem przemarzania jest pojawienie się wilgoci na wewnętrznej powierzchni ścian z powodu wykraplania się pary wodnej w okresie zimowym. W licznych przypadkach na wilgotnych powierzchniach po pewnym czasie pojawiają się ciemne pleśnie. Przemarzanie występuje najczęściej w betonowych elementach ściennych trój warstwowych (np. Wk-70) oraz w ścianach dwuwarstwowych, ocieplonych bloczkami z betonu komórkowego (np. cegła żerańska) (program uprawnienia budowlane na komputer).

W ścianach trójwarstwowych główną przyczyną przemarzań są wady warstwy ocieplającej, np. zbyt mała jej grubość i brak ciągłości. W ścianach dwuwarstwowych przemarzanie ma miejsce najczęściej z powodu zastosowania w warstwie ocieplającej betonu komórkowego o zbyt dużej gęstości objętościowej oraz z powodu układania bloczków z grubymi spoinami (powyżej 1,5 cm) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przemarzanie występuje zazwyczaj w następujących charakterystycznych miejscach: w narożnikach pionowych, w połączeniach ścian zewnętrznych ze stropami (pod sufitem i przy podłodze), na nadprożach i wieńcach, czasami na całych powierzchniach ścian zewnętrznych, ha obrzeżach otworów okiennych i drzwi balkonowych. Przecieki wody deszczowej przez ściany występują: przez złącza prefabrykatów ściennych, przez stolarkę budowlaną, przez styki stolarki z ościeżami ścian i przez obróbki blacharskie podokienników, przez połączenia płyt balkonowych z elementami ściennymi (uprawnienia budowlane).

Przecieki przez złącza prefabrykatów zarówno pionowe, jak i poziome mają miejsce prawie we wszystkich rodzajach ścian prefabrykowanych. Uwidaczniają się one na wewnętrznej powierzchni ścian w postaci wilgotnych plam przeważnie wzdłuż złączy pionowych oraz na fragmentach ścian przy sufitach i podłogach. Przecieki przez stolarkę okienną uwidaczniają się w postaci zawilgocenia filarków międzyokiennych, a przecieki przez obróbki blacharskie podokienników w postaci wilgotnych smug na fragmentach ścian pod otworami okiennymi (program egzamin ustny).

Przemarzanie i przecieki wód

Przemarzanie i przecieki wód opadowych kumulując się powodują zwiększenie zawilgocenia przegród i obniżenie izolacyjności termicznej ścian, co w konsekwencji prowadzi do przyspieszenia pojawienia się pleśni i zwiększenia obszarów ich występowania. Doraźne naprawy wymienionych wad, np. przez docieplanie od wewnątrz niektórych pomieszczeń, wypełnianie spoin kitem, dodatkowe uszczelnianie stolarki w połączeniu z ościeżami itp. zabiegi, często nie dają zadowalających rezultatów (opinie o programie).

Przy wystąpieniu w budynku przemarzań i przecieków w wielu lokalach i na znacznych powierzchniach, konieczne jest wykonanie na wszystkich powierzchniach zewnętrznych docieplenia i zabezpieczenia przed przeciekami wód deszczowych. Docieplenie kompleksowe ma tę zaletę, że likwiduje objawy negatywne już stwierdzone oraz zabezpiecza również przed usterkami, które ujawniają się z biegiem czasu. Ponadto przez zwiększenie izolacyjności ścian uzyskuje się znaczne oszczędności energii cieplnej zużywanej na ogrzewanie budynku (segregator aktów prawnych).

Metoda „lekka” stanowi kompleksowe zabezpieczenie ścian zewnętrznych zarówno przed przemarzaniem, jak i przed przeciekami wód opadowych. Można ją stosować do wszystkich rodzajów ścian wykonanych z elementów wielkowymiarowych, tj. trójwarstwowych, dwuwarstwowych (np. ocieplonych warstwą betonu komórkowego), monolitycznych (np. z keramzytobetonu, glinoporytobetonu) oraz ścian murowanych.

Istota metody polega na pokryciu powierzchni zewnętrznych ścian budynku ciągłą bezpoinową wyprawą zabezpieczającą, wytworzoną przez warstwę styropianu i warstwę zewnętrznej wyprawy powłokowej, wzmocnionej siatką z włókna szklanego (promocja 3 w 1).

Płyty styropianowe o grubości zapewniającej uzyskanie izolacyjności całkowitej ściany (k < 0,55 W/(m²-K)) przykleja się do istniejącej powierzchni klejem Lateks extra. Następnie na styropian nanosi się warstwę kleju Lateks extra grubości 2-3 mm i natychmiast wtapia się tkaninę z włókna szklanego o symbolu St-17, dociskając ją za pomocą packi stalowej lub drewnianej w taki sposób, aby tkanina została całkowicie wciśnięta w masę klejącą.