Przekazywanie obciążenia

Przekazywanie obciążenia ze ścian górnych na dolne powinno odbywać się za pośrednictwem elementów betonowych o podobnej odkształcalności i w sposób łatwy do określenia w obliczeniach statycznych (uprawnienia budowlane). Naprężenia ścinające w spoinach poziomych przenosi zaprawa, zaś naprężenia rozciągające, powodujące rozwieranie się spoiny poziomej, z powodu zbyt małej wytrzymałości zaprawy na rozciąganie są w zasadzie niedopuszczalne.

Konstrukcję złącz pionowych prefabrykatów płytowych projektuje się biorąc pod uwagę cztery podstawowe zagadnienia:
a) przeniesienia sił między prefabrykatami,
b) usztywnienia krawędziowego zbiegających się elementów płytowych,
c) typizacji elementów ściennych,
d) izolacyjne (termiczne, wilgotnościowe i infiltracji powietrza) (program na telefon).

W rubrykach przedstawiono schematyczne rozwiązania jednego typu przy połączeniu czterech ścian wewnętrznych, trzech ścian wewnętrznych, dwóch ścian zewnętrznych i ściany wewnętrznej oraz rozwiązanie narożnego złącza ścian zewnętrznych.
Złącze pierwszego typu polega na ustawieniu płyt w styku krawędziami w jednakowym oddaleniu od przecięcia się osi modularnych ścian.

Złącze drugiego typu (zwane złączem H) polega na tym, że dwie przeciwległe płyty są wsunięte do wnętrza złącza, a dwie pozostałe — są rozsunięte.
Złącze trzeciego typu (zwane złączem X) posiada wszystkie cztery płyty zsunięte do środka, dzięki ścięciu naroży krawędzi pionowych.
Złącze czwartego typu (stosowane w NRD) posiada również płyty zsunięte do środka węzła poprzez jednakowe wycięcia w krawędzi płyty (program na komputer).

Z punktu widzenia typizacji elementów złącza typu pierwszego, trzeciego i czwartego, które mają te same zakończenia płyt, jak również krawędzie płyt jednakowo oddalone od punktu przecięcia osi modularnych, ujednolicają zakończenie elementów i nadają płytom te same wymiary długości. Złącze drugiego typu powoduje zróżnicowanie wymiarów płyt obu prostopadłych kierunków i pozbawia je cech wymienności. Złącza typu pierwszego i drugiego, dzięki rozsunięciu ścian, wytwarzają wewnątrz przekrój o powierzchni nie mniejszej niż 200 cm2, co pozwala na zapełnienie go betonem od góry po zamontowaniu płyt. Złącza typu trzeciego i czwartego nie dają możliwości wykonania zalewki betonowej.

Usztywnienia krawędzi ścian

Z punktu widzenia usztywnienia krawędzi ścian spotykających się w węźle najlepsze usztywnienie daje typ trzeci i czwarty. Złącza typu pierwszego nie dają tego usztywnienia, złącza typu drugiego zapewniają usztywnienie krawędzi tylko jednej parze ścian usztywnionych przez drugą parę ścian prostopadłych (program egzamin ustny).
Przechodząc do szeregu  pokazującego złącza trzech ścian widzimy, że typy drugi, trzeci i czwarty tracą swe cechy dodatnie wzajemnego usztywnienia krawędziowego i zrównują się pod tym względem z typem pierwszym złącza, jeśli wytworzy się w nich wykrój na trzpień betonowy (opinie o programie).
Reasumując te wywody można ogólnie stwierdzić, że złącza typu X i typu NRD-owskiego, mimo pozornie najbardziej regularnego układu, dają rozwiązanie mniej korzystne, niż dwa pozostałe typy. Głównym ich mankamentem jest niemożność wykonania wewnętrznego trzpienia betonowego, który by łączył krawędzie płyt na całej wysokości (segregator aktów prawnych).

Z tego też względu złącza tych typów stosowane początkowo w budynkach płytowych (Osiedle Kasprzaka w Warszawie) zostały obecnie zaniechane, a w powszechnym zastosowaniu spotyka się złącza typu II i I. Złącze typu I pozwala na wy konanie trzpienia betonowego o największym przekroju, który przy uzbrojeniu wkładkami pionowymi i wypuszczeniu wkładek poziomych z płyt ściennych, daje bardzo mocne połączenie żelbetowe, tworząc niejako monolityczny szkielet budynku.

Przykładem zastosowania tego złącza może być konstrukcja stosowana w Rumunii na terenach sejsmicznych, gdzie dobre umonolitycznienie (zespolenie) konstrukcji jest zasadniczym warunkiem. Złącza żelbetowe stosowane są często we Francji (promocja 3 w 1).