Przekrój poprzeczny doku

Przekrój poprzeczny doku suchego bywa często trapezowy, przy czym poszerzenie komory u góry ma na celu zapewnienie dostępu powietrza i światła do miejsc pracy przy statku. Średnie pochylenie ścian bocznych przyjmuje się wtedy równe 4:1.
Szerokość komory doku u góry nie powinna być jednak nadmierna, gdyż powoduje ona podwyższenie zarówno kosztów budowy przez powiększenie objętości robót ziemnych, jak i kosztów eksploatacji przez powiększenie ilości wody, która musi być usunięta z doku w czasie osuszania komory (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wprowadzenie światła elektrycznego, ewentualnie wentylacji, i zastosowanie farb szybko schnących pozwala obecnie na stosowanie mniejszych niż dawniej rozwartości komór i przeważnie projektuje się teraz komory o ścianach pionowych.
Rozwartość komory mierzy się za pomocą tzw. współczynnika pojemności doku, który jest stosunkiem wyporności największego, obsługiwanego przez dok statku do objętości wody, którą trzeba z komory usunąć, aby dok całkowicie osuszyć. Waha się on w granicach od 0,4 do 0,6.

Rozwartość doku zależy dalej od wykształcenia jego ścian bocznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zwykle ściany te formowane są w postaci stopni o wysokości ok. 3-4 m (tak, aby było ich 3-4 na całej wysokości doku), a szerokości 1-1,50 m. W dawniejszych dokach angielskich liczba stopni była większa (wysokość stopnia 0,40 do 0,60 m), a szerokość mniejsza (ok. 0,35 m), co jednak jest mniej wygodne w eksploatacji. Stopnie stanowią łożyska dla podpór burtowych, które dodatkowo podpierają statek stojący w doku (uprawnienia budowlane).

W miarę rosnącego zapotrzebowania na statki największe, rosną również wymiary doków suchych budowanych przez stocznie, a przeznaczonych do montażu wspomnianych statków.

Montaż statków

Doki takie mają komorę o głębokości średnio 6-7 m i są wyposażone zwykle w zaplecze, na którym montuje się sekcje i dźwignice o nośności do 800 t do transportu tych sekcji lub bloków (program egzamin ustny). Jeszcze 5-7 lat temu największe doki suche dostosowywano do statków o nośności 250 000 t, obecnie zaś buduje się już doki dla statków 300-500 tys. t, a nawet do 1 min t.
Montaż statków największych w dokach odbywa się najczęściej dziś tzw. częściową metodą wieloblokową lub wspomnianą już metodą połówkową. Montaż kadłuba podzielony tu jest na 2 fazy. W pierwszym wypadku na prefabrykację krótkiego bloku rufowego z siłownią i nadbudówką na osobnym stanowisku w obrębie komory dokowej i osobno znacznie dłuższej reszty kadłuba, w drugim kadłub podzielony jest na 2 części o mniej więcej jednakowej długości (opinie o programie).

W różnych stoczniach wykształciły się różne układy sytuowania stanowisk budowy bloków względem stanowiska montażu kadłubów, jak: dok tandem dwustronny (z komorą podzieloną przegrodami wewnętrznymi na 2 części dłuższą i krótszą; przegrody są zamienne, tak że bloki rufowe montuje się raz z jednej, raz z drugiej strony miejsca montażu całego kadłuba i komorę dzieli się na długość raz w stosunku np. 2/;iL + +V3L, a w dalszej fazie budowy 1/3L + 2/3L; dok taki zwykle jest z dwu stron dostępny i ma 2 bramy) lub semitandem, ze stanowiskiem budowy bloku rufowego zawsze z tej samej strony, co wymaga przesuwania bloku przed montażem całości) (segregator aktów prawnych).

Najczęściej komora doku ma jednakową szerokość na całej swej długości, niekiedy stanowisko budowy bloku rufowego jest węższe od reszty komory.
Bloki rufowe nieraz buduje się poza dokiem montażowym (np. w innym mniejszym doku lub na pochylni), a łączenie całości następuje w doku. W metodzie połówkowej obie części montuje się nieraz w doku, a łączy poza nim na wodzie (promocja 3 w 1).