Przekrój rury

Buduje się tamy ogniowe wypukłe (wypukłością do zagrożonego pola oraz tamy podwójne.
Do wykonania tam używa się materiałów najwyższej jakość, jeśli pochylnią lub chodnikiem, w których stawia się tamę, płynie woda, należy wmurować przynajmniej dwie rury, aby zapewnić jej odpływ (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przekrój rury powinien być stale zapełniony wodą, aby nie dopuścić do przepływu powietrza do pola pożarowego. W tym celu albo cała rura znajduje się poniżej poziomu ścieku, albo też umieszcza się ją pochyło, aby zakończenie jej od strony ognia było położone niżej od przeciwległego.
Najlepiej rurę odpływową wygiąć w kształcie syfonu. Aby nie doszło do zatkania rur ściekowych - wloty i wyloty zabezpiecza się siatką.
Jeżeli istnieje możliwość zaniku wody, w rury wbudowuje się zawory. W celu kontroli pola pożarowego i umożliwienia pobierania prób gazów spoza tamy, w tamie umieszcza się rurki zakończone zaworami lub zakrętkami (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Tamy wodne, służące do zabezpieczania kopalni przed zatopieniem lub nagłym dopływem znacznej ilości wody, ustawia się:
a) w głównych wyrobiskach chodnikowych w miejscach jednotorowych • i możliwie w najkorzystniejszych warunkach geologicznych,
b) w miejscach umożliwiających odcięcie poszczególnych pól lub oddziałów w razie wystąpienia dużego dopływu wody,
c) w pobliżu podszybia i komory pomp, od strony pola, w celu zabezpieczenia komory pomp i umożliwienia pompowania wody po zamknięciu tamy.

W zależności od ciśnienia wody tamy wodne projektuje się jako walcowe, kuliste, ostrołukowe lub blokowe. Dla większych ciśnień (5-15 atm) należy projektować wyłącznie tamy blokowe, które są stosunkowo łatwe do wykonania i lepiej wytrzymują ciśnienie aniżeli tzw. tamy wielokrotne, czyli złożone z niezależnych tam pojedynczych.

Kombinaty hutnicze

Produkcja hutnicza jest jednym z głównych wskaźników uprzemysłowienia kraju (uprawnienia budowlane). W roku 1865 światowa produkcja stali wynosiła ok. 0,3 min ton; w 1965 roku osiągnęła ona aż 500 min ton. Produkcja stali w Polsce wyniosła w 1965 r. 8 min ton, a w 1980 r. przewiduje się jej wzrost do 18 min ton.
Zadaniem zakładu hutniczego jest przetwarzanie rud żelaza na surówkę oraz produkcja stali w postaci wlewków i profili walcowanych (program egzamin ustny). W zakres produkcji huty może wchodzić również wytwarzanie koksu, materiałów ogniotrwałych oraz innych materiałów pomocniczych, jak np. wapna, a także przetwarzanie żużli. Schemat technologiczny huty uwzględniono w nim główne wydziały i podano kolejność procesów.

Kombinaty hutnicze (huty pełnoprofilowe) mają oprócz wielkich pieców, stalowni i walcowni również własne koksownie, oddziały wapiennicze i dolomitowe oraz oddział produkcji materiałów ogniotrwałych (opinie o programie).
W spiekalni (aglomerowni) odbywa się proces przygotowania spieku pylastej rudy z ułatwiającymi jej topienie dodatkami (topniki). Proces ten odbywa się w sposób ciągły, na ruchomej taśmie. Gotowy koks i spiek transportowane są do wielkiego pieca, w którym zachodzi wytapianie żelaza surowego, czyli surówki. Podczas tego procesu wytwarza się żużel wielkopiecowy, którego ilość jest prawie równa ilości wytopionej surówki. Surówka w stanie płynnym przewożona jest w kadziach do stalowni (segregator aktów prawnych).

Stalownia martenowska produkuje stal z równych ilości złomu i surówki; proces odbywa się w piecach martenowskich opalanych gazem koksowniczym. Stalownia konwertorowo-tlenowa zużywa zaledwie 10% złomu a 90% płynnej surówki; produkcja odbywa się w konwertorach. Stalownia elektryczna pracuje wyłącznie na złomie; wytwarzanie stali odbywa się w piecach elektrycznych. Płynna stal odlewana bywa bądź w sposób ciągły w urządzeniach do ciągłego odlewania stali, bądź też na wlewki we wlewnicach (promocja 3 w 1).

Wlewki wędrują do walcowni, gdzie następuje, po uprzednim ich podgrzaniu w piecach grzewczych, proces walcowania (nadawania wlewkom odpowiednich profili i wymiarów) blach, stali profilowej, rur, itp.