Odmiana kontynentalna

Obszar bezodpływowy Europy obejmuje niziny od Uwałów Północnych do Niziny Nadkaspijskiej. Część tego obszaru stanowią depresje, czyli tereny położone poniżej poziomu morza. Wołga już od Saratowa, tj. ok. 700 km powyżej ujścia, płynie w obrębie depresji i osiąga Morze Kaspijskie k. Astrachania na wys. 28 m p.p.m.

Gł. rzeką obszaru bezodpływowego jest Wołga - najdłuższa rzeka w Europie US 51 km). Jest rzeką allochtoniczną; bierze początek we Wzgórzach Wałdajskich, w strefie klimatu umiarkowanego chłodnego (odmiana kontynentalna), a uchodzi w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego (odmiana kontynentalna, wybitnie sucha) (program uprawnienia budowlane na komputer). Płynie przez Nizinę Zachodniosyberyjską, wzdłuż wsch. części Wyżyny Nudwołżańskiej i uchodzi do Morza Kaspijskiego tworząc wielką deltę. Ma ponad 200 dopływów, m.in.: Kostroma, Wietługa, Kama, Samara, Wielki Irgiz, Oka. Średni przepływ w Wołgogradzie wynosi 17 240 m’/s. Posiada ogromne zasoby energetyczne - w latach 60. wybudowano na niej kaskadę 7 elektrowni wodnych o łącznej mocy ok. 10 000 MW (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Drugą co wielkości rzeką Europy jest Dunaj (2850 km), którego źródła leżą w górach Schwarzwaldu; w środk. biegu tworzy przełomy: Wachau, Brama Wiedeńska, Żelazna Brama. Uchodzi do Morza Czarnego ramionami: Kilia, Sulina i Św. jerzy. Gł. dopływami są: Drawa, Sawa, Morawa, Cisa, Aluta, Seret, Prut. Dunaj stanowi ważny szlak komunikacji śródlądowej, przepływa bowiem przez 9 krajów: Niemcy, Austrię, Słowację, Węgry, Chorwację,, Bułgarię, Rumunię i Ukrainę (uprawnienia budowlane).

Bardzo ważną rzeką zach. Europy jest Ren (I 520 km), wypływający w Alpach Lepon- tyńskich w Szwajcarii. Przepływa przez Jezioro Bodeńskie, tworzy przełom przez Reńskie Góry Łupkowe i uchodzi do Morza Północnego tworząc wraz z Mozą rozległą deltę. Gł. jego dopływami są: Nec kar, Men, Sieg, Ruhra, Aare, Nahe, Mozela. Połączony kanałami z Snoną, Rodanem, Dunajem, Marną, Sekwaną, Skaldą, Wezerą, Łabą i Ems stanowi najważniejszą drogę wodną Europy. Nad Renem rozwinęły się wielkie zagłębia i ośrodki przemysłowe, a zarazem duże ośrodki miejskie: Bazylea, Strasburg, Mannheim, Mogunc ja, Koblencja, Bonn, Kolonia, Dusseldorf, Rotterdam (program egzamin ustny).

Suche stepy

Rzeki Europy reprezentują różne typy reżimów rzecznych: wschodnioeuropejski, atlantycki, alpejski, przejściowy, północno- europejski i śródziemnomorski. Rzeki Niżu Wschodnioeuropejskiego, takie jak: Wołga, Don, Dniepr, Ural, Dwina, Peczora, Dźwina i Niemen są zasobne w wodę; charakteryzują się wysokimi stanami wody przypadającymi na wiosnę, co wiąże się z gwałtownymi roztopami i ulewami. Bardzo specyficzny typ reżimu zasilania rzek ma Step Taurydzki w dolnym biegu Dniepru, pn. część Krymu oraz suche stepy, leżące na pn. od Morza Kaspijskiego. Rzeki mają tu zasilanie niemal wyłącznie śnieżne, a odpływ następuje tylko przez krótki okres wiosną (opinie o programie).

Typ atlantycki reprezentują rzeki płynące w pn.-zach. części Europy, m.in. Saona, Sekwana, Tamiza. Morska odmiana klimatu umiarkowanego, ze stosunkowo dużymi opadami w ciągu roku sprawia, że zasilanie deszczowe jest równomierne. Wyższe stany wód występują w styczniu i lutym, a niskie - z uwagi na wzrost parowania - w sierpniu i wrześniu (segregator aktów prawnych).

W wysokich górach rzeki reprezentują reżim typu alpejskiego, który ma charakter złożony. W górnych biegach zasilanie jest śnieżno-lodowcowe, co sprawia, że wezbrania występują późną wiosną i latem. W dolnych odcinkach gł. rzeki zasilane są dopływami nizinnymi, których stany uzależnione są od pory opadów i intensywności parowania. Dopływy te mają najwyższe stany w zimie, co wpływa na wyrównanie stanów gł. rzek; jest to korzystne dla żeglugi. Do rzek o takim reżimie należą m.in.: Ren, Garonnn, Pad i Dunaj.

Na obszarach górskich świata wyróżnia się 4 podstawowe piętra fizycznogeograficzne, oddzielone od siebie i gł. granicami. Są to (kolejno od doki) piętra: stepowo-pustynne, leśne, peryglacjalne oraz niwalne. Oddzielaj.) je od siebie: dolna granica lasu, zwana też górn.) granic suchości, górna granica lasu i granica wiecznego śniegu. Granice te leżą w poszczególnych pasmach górskich na różnych wys.; ich położenie uzależnione jest przede wszystkim od szer. geogr., stopnia wilgotności klimatu i lokalnych warunków morfologicznych (promocja 3 w 1).