Przemieszczanie się pręta

W okresie tarcia, reakcja betonu na wkładkę stalową pozostaje stała. Zarówno w okresie sprężysto-plastycznym, jak i w okresie tarcia, gdy została już zerwana łączność pomiędzy betonem i stalą, i gdy istnieje już rzeczywiste przemieszczanie się pręta w stosunku do betonu, mamy do czynienia z przyczepnością niesprężystą (program uprawnienia budowlane na komputer). Znaczenie jej jest nieporównanie większe, gdyż w tych właśnie warunkach pracują pręty w pobliżu rys. które są nieuniknione w zwykłych konstrukcjach żelbetowych, z uwagi na wysokie naprężenia panujące w betonie w pobliżu zbrojenia rozciąganego.

Liczbowo punkty rozgraniczające wyżej opisane okresy przedstawiają się w przybliżeniu następująco. Gdy beton poddany jest naprężeniom rozciągającym, jako granicę stanu sprężystego możemy przyjąć odkształcenie. Odpowiada to naprężeniom w stali 200-400 kG/cm2. Jako granicę stanu sprężysto-plastycznego dla betonu przyjmujemy odkształcenie betonu(program uprawnienia budowlane na ANDROID). Odpowiada to naprężeniom w stali. Gdy beton poddany jest naprężeniom ściskającym, granica stanu sprężystego.

Wówczas naprężenia w stali wynoszą około 2000 kG/cm2. Granica stanu sprężysto-plastycznego  co odpowiada naprężeniom w stali ok. 7000 kG/cm2. Rzeczywisty rozkład naprężeń, z uwagi na złożony charakter zjawiska przyczepności, nie jest dotąd całkowicie wyjaśniony. Największą trudność w ustaleniu rzeczywistego rozkładu naprężeń stanowi zmienność wydłużeń i skróceń (odkształceń) poprzecznych. Rozpatrzmy dowolny odcinek wkładki stalowej w konstrukcji żelbetowej, poddany działaniu siły P.

W zależności od siły zewnętrznej przyłożonej do konstrukcji żelbetowej, rozpatrywany element będzie ściskany lub rozciągane (uprawnienia budowlane). Na obwodzie wkładki stalowej działają siły przyczepności. Weźmy teraz, z rozpatrywanego odcinka pręta, elementarny wycinek wkładki stalowej o długości d.r i rozpatrzmy jego warunki równowagi Z powyższych rozważań widzimy, że dla znalezienia wartości naprężenia przyczepności w dowolnym punkcie, musimy znać występujące w tym punkcie naprężenie stali.

Analogicznie, chcąc poznać rozkład naprężeń przyczepności, musimy zbadać zmianę naprężeń rozciągających występujących w stali wzdłuż zabetonowanego pręta. Dotychczas nie udało się teoretycznie określić ani jednych, ani drugich naprężeń. Można tylko je ustalić na drodze doświadczalnej (program egzamin ustny).

Zniszczenie konstrukcji żelbetowej

Zniszczenie konstrukcji żelbetowej, na skutek pokonania sił przyczepności, może zajść w następujących trzech przypadkach obciążeń:
a. beton i pręty podłużne są rozciągane (belki),
b. beton i pręty podłużne są ściskane (belki i słupy),
c. beton i stal ulegają ścinaniu (złożony układ ściskano-rozciągany) (opinie o programie).

Zależnie więc od rodzaju obciążenia występującego oddzielnie lub łącznie z innymi obciążeniami, należałoby przeprowadzić odpowiednie doświadczenia, pozwalające na jak najlepsze odtworzenie rzeczywistych warunków pracy elementów żelbetowych, w których zachodzi zniszczenie przyczepności. Łatwo zauważymy, żę żadne proste badanie nie obejmie wyżej wymienionych rodzajów zniszczenia. Z drugiej strony należy pamiętać, że w praktyce rzadko występują pojedyncze pręty, stosowane w badanych próbkach.

Zazwyczaj element żelbetowy jest uzbrojony kilkoma lub kilkunastu prętami, natomiast danie kilku wkładek w badanej próbce zakłóca przebieg odkształceń oraz utrudnia właściwą interpretację otrzymanych wyników (segregator aktów prawnych). Na tym głównie polegają trudności w poznaniu mechanizmu przyczepności, jak i rozkładu naprężeń przyczepności wzdłuż wkładek. W celu bliższego naświetlenia problemu omówimy pokrótce wyniki otrzymane z dotychczas stosowanych badań.

Najstarsza i najpospolitsza metoda badania przyczepności polega na wyciąganiu z próbki betonowej, zabetonowanego w niej pręta stalowego. Badanie to jest stosunkowo proste i obrazuje układ, w którym beton poddany jest ściskaniu, stal zaś rozciąganiu (promocja 3 w 1). Odpowiada ono kotwieniu prostego zbrojenia w strefie ściskanej betonu.