Przemieszczenia punktów stabilizowanych

Po trzech latach eksploatacji budynków z wielkopłytowych prefabrykatów keramzytobetonowych powstawały uszkodzenia, które polegały na występowaniu rys w partiach nadprożowych i podokiennych prefabrykatów. Przyczyną występowania tych rys były czynniki związane z procesem produkcji prefabrykatów oraz wpływ zmienności temperatur i wilgotności powietrza w czasie użytkowania budynków, jak również oddziaływanie obciążeń w warunkach rzeczywistej pracy ściany (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla określenia wielkości i przyczyn powstawania tych rys w jednym z nowo wznoszonych budynków podjęte były badania przy zastosowaniu fotogrametrii naziemnej i niwelacji precyzyjnej. Metodą fotogrametryczną określono przemieszczenia punktów pomiarowych (punkty pomiarowe średnicy ok. 15 mm umieszczono w narożach płyt ściennych w czasie ich produkcji) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przemieszczenia punktów stabilizowanych na płytach ścian zewnętrznych określono w układzie współrzędnych: przesunięcia pionowe wzdłuż osi z, przesunięcia poziome wzdłuż osi x. Badania fotogrametryczne prowadzone były w różnych porach roku i przy zmiennych warunkach atmosferycznych. Łącznie w okresie od czerwca 1969 r. do października 1970 r. wykonano dwanaście obserwacji fotogrametrycznych. Wyniki posłużyły do zilustrowania ruchu punktów pomiarowych w płaszczyźnie ściany (uprawnienia budowlane).

Niezależnie od badań fotogrametrycznych dokonano obserwacji wychyleń ściany północnej przy zastosowaniu precyzyjnej metody geodezyjnej. Rozmieszczenia punktów pomiarowych dla metody geodezyjnej. Przemieszczenia punktów ściany północnej w poszczególnych okresach (program egzamin ustny).

Elementy składowe

Opisane zjawiska przemieszczeń punktów pomiarowych wskazują na bardzo złożony charakter pracy budynku pod działaniem obciążeń i zmian cieplnych i wilgotnościowych. Zarejestrowane zmiany mają niewątpliwie larki okiennej z ościeżem prefabrykatu. Szczególnie uciążliwe dla lokatorów były przecieki przez złącza i stolarkę w budynkach zrealizowanych z prefabrykatów wielkopłytowych systemu UW-2-J (opinie o programie).

Typową elewację jednego z budynków systemu UW-2-J z naniesionym zakresem występowania przecieków. Przyczyny tych przecieków zostały wyjaśnione na podstawie Wnikliwych badań w eksploatowanych budynkach oraz na podstawie analizy zaprojektowanych i wykonanych szczegółów konstrukcyjnych połączeń prefabrykatów.

Za element składowy budynku przyjmuje się wydzieloną funkcjonalnie jego część, np. dach, ścianę zewnętrzną itp. Każdy z takich elementów składa się z różnych części składowych, np. dach z konstrukcji, pokrycia itp., ściana zewnętrzna z prefabrykatów, elewacji, złączy itd. Elementy składowe budynku w chwili oddania do użytkowania mają właściwości odpowiadające warunkom technicznym wykonania i odbioru robót (segregator aktów prawnych).

Każdy z elementów budynku, w zależności od swoich funkcji, spełnia określone warunki użytkowe, których utrata w procesie zużycia następuje stopniowo i w różnym tempie. Utrata właściwości użytkowych elementu składowego może sprowadzić się, w zależności od rodzaju elementu, do utraty właściwości dekoracyjno-estetycznych, funkcjonalnych przewodność cieplna), strukturalnych (spoistość, wytrzymałość) itp. Postęp zużycia następuje więc na skutek:

1. starzenia się materiałów w zależności od upływu czasu, niezależnie od spełniania funkcji pracy,
2. zmian strukturalnych materiałów na skutek ciągłego spełniania funkcji pracy,
3. zniszczenia na skutek działania zewnętrznych czynników: wody, tarcia o przedmioty itp.

Elementy składowe, jak wyżej wspomniano, mogą być wykonane z materiałów jednorodnych lub z kilku materiałów (promocja 3 w 1). W tym układzie nie ma możliwości ocenienia stanu zużycia elementu inaczej niż poprzez analizę zużycia jego części składowych. W elemencie budynku wszystkie jego części składowe współpracują ze sobą spełniając wspólną funkcję elementu, stąd zużycie jednej części składowej związane jest z ograniczeniem funkcjonalności elementu jako całości.