Przenikanie wody

Wahania te tłumaczą się tym, że tworzenie się błonek wodo-mikro- krystalicznych utrudnia przenikanie wody do dalszych warstw spoiwa. Zhydratyzowane molekuły łączą się w większe skupiska mikrokryształów, co powoduje przy współdziałaniu wstecznej dyfuzji wody pęcznienie błonki i umożliwia dostęp wody do dalszych warstw ziarna klinkierowego. Operacja ta powtarza się parokrotnie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Specjalnie wyraziście występują te objawy przy produkcji betonu komórkowego, który w okresie wstępnego wiązania w pewnych okresach
czasu wykazuje wyjątkową wrażliwość na wstrząsy i ulega mikrozarysowaniu; np. dla masy betonu komórkowego jej wlskozowość w pierwszych 10 minutach po wylaniu do formy wynosiła porównawczo 1,6 g/cm\ a po następnych 30 minutach aż 2,0 g/cm:5. Dlatego też przy projektowaniu receptury należy brać pod uwagę zarówno parametry chemiczne jak i fizyczne tego złożonego zjawiska, jakim jest wiązanie i twardnienie autoklawizowanego betonu komórkowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

J. Midgley badając zachowanie się uwodnionych krzemianów wapnia w warunkach obróbki termicznej parą nasyconą w autoklawie, doszła do następujących wniosków:
Przy obróbce termicznej w granicach 150-^180 °C z alitu (3CaO • Si02) otrzymuje się: 3CaO • Si02 • V2H2O + Ca(OH)2 + u 2CaO *
• Si02 * n H20 z przewagą 3CaO • Si02 • lVaH20, nawet jeśli autoklawi- zacja przekracza 24 godz i dotychczasowe badania nie wykazują żadnych innych związków.

Przy obróbce termicznej belitu (fi 2CaO • Si02) w granicach 150-f-180 °C otrzymuje się y 2CaO • Si02 • nH20. Natomiast jeżeli do belitu dodamy wapna, to rezultatem końcowym będzie a 2CaO • Si02 • nH20 (uprawnienia budowlane).
Przy obróbce termicznej w granicach jak wyżej przy użyciu mniej złożonych hydratów krzemianu wapnia (hydrat I krzemianu wapnia) i przy udziale dodatkowego wapna uzyskuje się różnego rodzaju wyniki w zależności od stosunku molowego CaO : Si02 i tak:
a) przy CaO : Si02 = 1 otrzymujemy wynik zbliżony, a przy CaO : Si02 = 0,6 możemy nawet otrzymać girolit;
b) przy CaO:Si02>od 1,5 otrzymujemy w pierwszej fazie zawsze oCaO • Si02 * nH20, a następnie ct2CaO * Si02 • nH20 (program egzamin ustny). Przy obróbce termicznej wapna z krzemionką (CaO + Si02) otrzymujemy u2CaO • Si02 • nH20, który w miarę wydłużania się obróbki termicznej może przejść w |32CaO • Si02.

Wytrzymałość uwodnionego silikatu

W zeszytach naukowych instytutu Rossniims przytoczono dane, dotyczące hydrosilikatów wapnia przy różnych stosunkach CaO do Si02, powstałych w wyniku działania autoklawizacji na mieszanki wapienno-piaskowe. Podano tam, że uwodniony silikat (opinie o programie).

Wytrzymałość tego uwodnionego silikatu na ściskanie jest bardzo niska w porównaniu z innymi silikatami i wynosi zaledwie ok. 10 kG/cm2 (5-P20) przy ciężarze objętościowym y = 1,0 G/cm:{. Pod wpływem działania karbonizacyjnego wytrzymałość wzrasta 10-krotnie. Wytrzymałość na zamrażanie przekracza 100 cykli przy temp. -18°C. Silikat tego
typu wykazuje więc dobrą mrozoodporność przy słabej wytrzymałości mechanicznej, ale wymaga dodatkowej obróbki karbonizującej (segregator aktów prawnych).
Silikat typu 0 CaO • SiOz • nH20 ma również zmienny skład chemiczny przy CoOl Si02 ~ 0,8-!-l,5 ! H20 = 0,54-2,0 i krystalizuje w formie bardzo cienkich blaszek, przy czym kryształy 0 CaO • Si02 • nH20 są niemal dwuwymiarowe. Badanie mikroskopem elektronowym wykazuje, że mają one postać zwiniętych tubek, które często brano za włókna. Jednocześnie powstają również kryształy tobermorytu CaO: Si02 < 1,2, które mają charakter wyraźnie trójwymiarowy i wykazują znacznie większą wytrzymałość.

Wielkość kryształów silikatu tego typu jest znacznie mniejsza niż poprzedniej grupy i waha się w granicach 1 u. W związku z tym wykazują one dużą czułość na zamrażanie i nagrzewanie. Natomiast silikat ten wykazuje wysokie własności wytrzymałościowe dochodzące do 300 kG/cm2. Karbonizacja zwiększa wytrzymałość również i tego typu silikatu, aczkolwiek tobermoryt karbonizuje znacznie wolniej (promocja 3 w 1).