Przygotowania żużla

Wyrażona wyżej zasada jednoznacznie narzuca przemysłowi hutnictwa żelaza technologię przygotowania żużla przeznaczonego dla przemysłu cementowego (program uprawnienia budowlane na komputer). Żużel musi być studzony szybko, co nie tylko prowadzi do zestalenia go w postaci szkła, ale wywołuje także w zestalonym już szklistym żużlu naprężenia, które powodują rozpad studzonego materiału na szkliste ziarna o wymiarach kilku do kilkunastu milimetrów. W ostatecznym wyniku otrzymuje się więc materiał sypki, czyli tak zwany granulowany żużel wielkopiecowy.

Istnieje wiele sposobów granulowania żużla. Najszybciej i najpełniej osiąga się jego zeszklenie przez wylewanie stopionej masy do napełnionych wodą stawów granulacyjnych, skąd granulat usuwa się urządzeniami chwytakowymi; ubywającą wskutek gwałtownego parowania wodę należy uzupełniać w sposób ciągły (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ten sposób zestalenia żużla, noszący nazwę „mokrej granulacji”, ma jednak z punktu widzenia odbiorcy istotną wadę, ponieważ granulowany żużel obciążony jest znaczną, dochodzącą czasem do 30% ilością wody. Woda ta stanowi zbędne obciążenie taboru kolejowego, w przypadku zamarzania utrudnia rozładunek wagonów, a przed wprowadzeniem żużla do młyna cementowego musi być usunięta drogą energochłonnego suszenia.
Stosowane często inne, określone jako „półsuche”, metody granulacji żużla nie obciążają produktu tak wielką ilością wody, ale jego zeszklenie dalekie jest od doskonałości i żużel taki zawsze jest w pewnym stopniu wykrystalizowany (uprawnienia budowlane).

Dawniejsze „półsuche” metody granulacji żużla polegają w zasadzie na jednoczesnym wlewaniu do pojemników granulacyjnych lub na zwałowisko strumienia ciekłego żużla i skierowanego nań strumienia wody. Znane były też konstrukcje umożliwiające’ natrysk wody na żużel za pomocą dysz usytuowanych promieniście wokół pionowo spływającego w dół strumienia ciekłego żużla. W Związku Radzieckim szeroko stosuje się bębnowy sposób półsuchej granulacji (program egzamin ustny). Wylewany z przechylnej kadzi ciekły żużel trafia na pochyłe koryto, gdzie styka się z wodą wtłaczaną pod ciśnieniem kilkunastu kilopaskali przez otwory denne koryta.

Ostudzony wstępnie żużel

Ostudzony wstępnie żużel spada wraz z wodą na obrotowy bęben z łopatkami, które żużel rozbijają i odrzucają na odległość kilkunastu metrów, co przyczynia się do jego ostatecznego dość intensywnego ostudzenia (opinie o programie).
Trzeba podkreślić, że cechy chemiczne, które wpływają korzystnie na zasadowość, a więc na przydatność żużla do produkcji cementu hutniczego pogarszają jednocześnie skłonność żużla do szklistego zastygania, a więc obniżają jego przydatność jako składnika cementu hutniczego. Takie przeciwstawne działanie wywiera przede wszystkim tlenek wapniowy.

Zwiększona zawartość CaO podnosi zasadowość żużla, a więc polepsza jego utajone właściwości hydrauliczne, ale jednocześnie ułatwia krystalizację stopu, co z kolei obniża jakość żużla (segregator aktów prawnych).
Warto dodać, że problem ten łączy się także z temperaturą topnienia żużla, która w przypadku żużli wysokowapniowych jest szczególnie wysoka. Okoliczność ta stanowi istotne utrudnienie w ruchu wielkiego pieca i jest przyczyną szerszego wprowadzenia dolomitu do wsadu piecowego; dodatek MgO obniża bowiem zarówno temperaturę topnienia żużla, jak i w pewnym zakresie jego lepkość.
Jest rzeczą stwierdzoną, że stopień zeszklenia żużla, a także charakter stanu szklistego granulowanego żużla w znacznej mierze zależą od temperatury i od lepkości stopu w chwili rozpoczęcia procesu jego studzenia, czyli granulacji (promocja 3 w 1).

Im bardziej płynny jest żużel, a więc im niższa jest jego lepkość tym pełniejsze jest jego zeszklenie i tym mniejszy stopień jego krystalizacji. Dlatego też, niezależnie od stosowania dodatków obniżających temperaturę topnienia i lepkość dąży się do granulowania żużla mającego możliwie wysoką temperaturę, a więc co najmniej taką, jaką ma on w chwili spustu z wielkiego pieca. To uzasadnione technicznie dążenie pociąga za sobą słuszną tendencję do skracania drogi, a więc i czasu przewozu żużla od wielkiego pieca do miejsca granulacji.