Punkt wyjścia

W celu zapobieżenia, by kolumna - swoisty fenomen architektoniczny - nie odrywała się w swej skali i strukturze od pozostałej zabudowy placu, Montferrand wniósł w nią szereg współmierności z architekturą obu gmachów. Należy przypuszczać, że ogólną wysokość kolumny określił biorąc za punkt wyjścia perspektywę placu poprzez łuk Sztabu Generalnego od strony dzisiejszej ulicy Hercena. Perspektywa ta otwiera się na zakręcie ulicy już przed pierwszym (prostopadłym do ulicy Hcrcena) lukiem Rossiego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Montferrand dążył do nadania kolumnie maksymalnych wymiarów; jednocześnie ograniczył jej wysokość tak, by we wszystkich, chociażby oddalonych widokach osiowych, mieściła się całkowicie w konturze łuku i nie była przezeń przecinana widokowo (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Rzeczywiście - jeżeli odsuniemy się do najdalszego dostępnego punktu na osi placu Pałacowego i opierając się już plecami o budynek na wschodniej stronie ulicy Hercena - ogarniemy perspektywę placu poprzez łuk Rossiego, to kolumna Aleksandrowska akurat wpisze się w jego zarys pozostawiając nad sobą minimalny prześwit, konieczny dla swobodnej percepcji widoku (uprawnienia budowlane).

Geometryczna zależność

W miarę zbliżania się do luku kolumna jeszcze swobodniej rysuje się w jego prześwicie. Ta geometryczna zależność nie tylko podkreśla konieczność świadomego komponowania perspektyw w oparciu o ich specyficzne prawa, lecz zwraca zarazem uwagę na fakt, że efekt perspektywy poprzez na wpół otwartą formę (najczęściej łuk) uzasadniony jest jedynie wówczas, gdy z góry możemy ustalić wzajemne stosunki widokowe elementów, tj. gdy ilość punktów obserwacji jest tak czy inaczej ograniczona (w danym wypadku przez zakręt ulicy Hercena) ile ogólną wysokość kolumny Aleksandrowskiej określiły wymiary luku zestawione z nią perspektywicznie, o tyle wewnętrzne jej podziały związane są z podziałami poziomymi obu gmachów sprzyjając w ten sposób zjednoczeniu całego układu (program egzamin ustny). Tak więc wysokość piedestału równa jest wysokości części cokołowej Sztabu Generalnego. Dolna co ta trzonu kolumny odpowiada wysokości środkowego gzymsu dzielącego w Pałacu Zimowym.

Dzieła Rastrcllcgo, Rossiego i Montferranda złożyły się w czwartym dziesięcioleciu XIX wieku na świetny zespół petersburskiego placu Pałacowego. Perspektywa placu poprzez łuk Sztabu Generalnego stanowiąca jedno z najwybitniejszych osiągnięć architektury światowej, skupia w jednoczesnej percepcji skończoną kompozycję budowaną przez trzech mistrzów w ciągu 80 lat (opinie o programie). Pierwszy plan perspektywy tworzy łuk Rossiego, pełen monumentalnego lakonizmu i siły, godny swej roli ramy przestrzennej widoku. W potężnym zarysie łuku zawsze oddzielającym się od tła nieba zacienioną powierzchnią sklepienia występuje bogata, głęboko plastyczna elewacja Pałacu Zimowego kontrastująca swym wydelikaconym, wielotonowym bogactwem z powściągliwością i prostotą ciemnego konturu łuku. W półkolistą przestrzeń nieba, ujętą przez krzywą łuku oraz gzymsy i dachy Pałacu Zimowego, wzbija się pion kolumny - uroczysty akcent koronujący, który wnosi do kompozycji ostateczną równowagę i doskonałość (segregator aktów prawnych).

Kształtowanie sylwety Petersburga rozpoczęło się już z budową soboru Piotra i Pawła, którego strzelista dzwonnica nadała ton architektoniczny miastu i wpłynęła decydująco na rozwój jego oblicza w 2-3 następnych dziesięcioleciach. W tym czasie powstało w Petersburgu wiele budowli wieżowych zwieńczonych iglicami. Do najwybitniejszych należą: centralna wieża pierwszej Admiralicji Korobowa (1732-1738), wieża „Kunstkamery“ Matarnoviego (1718-1725), cerkiew Bogarodzicy na Newskim Prospekcie - Ziemcowa. U progu piątego dziesięciolecia XVIII wieku sylwetę Petersburga stanowił las wysokich wież zwieńczonych iglicami. Ich jednorodność przerastała w groźbę monotonii (promocja 3 w 1).