Punkty karmienia osesków donoszonych

Punkty karmienia osesków donoszonych z zewnątrz projektuje się w wypadku, gdy przy zakładzie przemysłowym nie ma żłobka, a ilość pracujących kobiet na jednej zmianie jest równa 100 lub większa. Punkt ten należy sytuować przy portierni lub w budynku znajdującym się w pobliżu wejścia w strefie przedzakładowej. Punkt powinien się składać z następujących pomieszczeń:

1) poczekalnia,

2) ustęp,

3) izba karmienia z umywalką z doprowadzeniem ciepłej wody (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ilość kobiet korzystających jednocześnie z punktu przyjmuje się wg wskaźnika 2,5% ilości kobiet zatrudnionych na najliczniejszej zmianie.
Powierzchnia pomieszczeń - 1,5 m2 na jedną karmiącą matkę plus 0,7 m2 na osobę przynoszącą dziecko.
Całkowita powierzchnia poczekalni i izby karmienia nie może być mniejsza od 15 m2 (nie uwzględniając ustępu).
Wyposażenie w poczekalni - szafka na fartuchy dla matek karmiących, krzesła lub ławki, w izbie karmienia - krzesła do karmienia osesków, stoliki z tacą zabiegową, umywalka. Wielokrotność wymiany powietrza - 2 razy w ciągu godziny.

Palarnie projektuje się przy pomieszczeniach produkcyjnych, w których ze względu na warunki procesu technologicznego lub z innych powodów palenie jest wzbronione. Odległość palarni od miejsca pracy - nie większa niż 125 m, a w oddziałach gdzie dłuższa nieobecność jest niedopuszczalna, lub w których poruszanie się jest utrudnione nie większe niż 75 m. Zaleca się umieszczać palarnie przy ustępach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Powierzchnię palarni określa się na podstawie ilości pracowników zatrudnionych na najliczniejszej zmianie przyjmując 0,02 m2 na jednego pracującego w wyżej wymienionych warunkach, jeśli z palarni nie korzystają wszyscy pracownicy równocześnie. Powierzchnia minimalna wynosi 8 m2 i nie więcej niż 40 m2. Wysokość w świetle minimum 2,8 m, podłoga łatwo zmywalna, ściany malowane klejowo.

Przy pracy na otwartym powietrzu lub w nieogrzewanych pomieszczeniach dla których do projektowania ogrzewania przyjmuje się wewnętrzną temperaturę obliczeniową - 20°C i mniej należy przewidzieć pomieszczenie dla ogrzewania się pracowników (uprawnienia budowlane). Pomieszczenia te projektuje się, gdy w pobliżu miejsca pracy nie są przewidziane pomieszczenia ogrzewane, które mogą być na ten cel wykorzystane.

Charakterystyka budynków składowych

Orientacyjna odległość od miejsca pracy wynosi do 125 m. Powierzchnie określa się na podstawie ilości pracowników zatrudnionych na najliczniejszej zmianie, przyjmując 0,1 m2 na jednego pracującego w określonych wyżej warunkach. Powierzchnia minimalna - 8 m2, maksymalna - 40 m2. Wysokość pomieszczenia - 2,8 m (program egzamin ustny).
Budynki składowe, zwane również magazynami, służą do gromadzenia i okresowego przechowywania rozmaitych materiałów i przedmiotów.

Bez względu na przeznaczenie i rozmiary wszystkie budynki składowe mają następujące, charakterystyczne cechy:
b) korzystny wskaźnik stosunku kubatury użytkowej do kubatury ogólnej, wynikający z założenia maksymalnego wyzyskania powierzchni składowej,
c) mała ilość ścian wewnętrznych, dzielących duże, w porównaniu z innymi budynkami, pomieszczenia,
d) ściany zewnętrzne o małej grubości i prostej konstrukcji z wyjątkiem przypadków podyktowanych szczególnymi warunkami składowania (opinie o programie).
Powyższe cechy, wskazujące na prostotę kompozycji przestrzennej budynków składowych, narzucają konieczność jak najdalej posuniętej typizacji tych obiektów (segregator aktów prawnych). Typizacja magazynów powinna iść w dwóch kierunkach:
a) typizacja całych budynków z tendencją do ograniczenia do minimum typów o różnych programach,
b) typizacja elementów budynku (zwłaszcza w odniesieniu do konstrukcji) wynikająca z ich normalizacji w oparciu o zasady projektowania w module przemysłowym.

W obydwóch przypadkach należy położyć szczególny nacisk na ograniczenie indywidualnych wymagań użytkowników, zwykle dla magazynów nie uzasadnionych, poprzez obowiązek stosowania istniejących rozwiązań typowy (promocja 3 w 1).

Typizacja elementów budowlanych pozwoli na uruchomienie masowej produkcji prefabrykatów, których powszechne użycie jest najskuteczniejszym środkiem obniżenia kosztów budowy składów. Budynki składowe parterowe o nieskomplikowanych konstrukcjach są przykładem obiektów nadających się do całkowitej prefabrykacji.