Rodzaj protektorów

Rodzaj protektorów oraz ich rozmieszczenie powinny być dobierane indywidualnie dla każdej instalacji i określonych właściwości korozyjnych wody. W Polsce dla instalacji c. w. u. stosowane są obecnie protektory ze stopów magnezu, cynku i aluminium wytwarzane przez Zakłady Cynkowe „Trzebinia” w Trzebini (program uprawnienia budowlane na komputer). Początkowo stosowano protektory do ochrony zasobników c. w. u. oraz pojemnościowych wymienników ciepła.

W tych przypadkach stosowano przede wszystkim protektory magnezowe ze stopu Mg, Al, Zn i Mn wykonywane w postaci cylindrów o średnicy 60 mm i długości 500 mm z wtopionymi stalowymi uchwytami umożliwiającymi przymocowanie ich do chronionej konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W zbiornikach protektory powinny być umieszczane wzdłuż tworzących części cylindrycznych. Odległość osi protektora od ścianki zbiornika nie powinna być większa od 8 do 12 cm. Trwałość anod magnezowych chroniących zbiorniki o ocynkowanej powierzchni wewnętrznej w zależności od twardości węglanowej wody wynosi od 2 do 4 lat. Ze wzrostem twardości węglanowej wody rośnie trwałość protektorów. Pewien wpływ na szybkość zużycia protektorów mają uszkodzenia powierzchni powłok cynkowych (uprawnienia budowlane). Jednak wpływ ten .zaznacza się wyraźnie dopiero wtedy, gdy pole powierzchni odsłoniętego metalu jest większe od 3 do 4% pola całej chronionej powierzchni.

W wymiennikach przepływowych stosowanie protektorów magnezowych bez zewnętrznego źródła zasilania związane jest z pewnymi trudnościami spowodowanymi przede wszystkim dużą objętością wymienników oraz powstawaniem osadów na rurkach utrudniających proces wymiany ciepła (program egzamin ustny).

W przypadku gdy anoda magnezowa, pomimo bezpośredniego metalicznego styku z chronioną konstrukcją, na skutek małej przewodności wody wywołanej niską zawartością rozpuszczonych soli, nie wytwarza prądu ochronnego o wystarczającym natężeniu, należy ją zasilać z obcego źródła prądu. Uproszczony schemat takiej ochrony. W rozwiązaniu tym anoda musi
być odizolowana elektrycznie od chronionej konstrukcji. Sposób zamocowania i zasilania anody magnezowej chroniącej wymiennik przepływowy. Wartości różnicy potencjałów oraz natężenia prądu zależą od szeregu czynników, a przede wszystkim od jakości wody wodociągowej, stanu chronionej powierzchni, rodzaju powłoki ochronnej, stopnia jej uszkodzeń itp. oraz rozmieszczenia protektorów. Szczegółowe zasady ustalania i pomiarów tych wielkości podano w pracy (opinie o programie).

Pomyślne wyniki ochrony

Pomyślne wyniki ochrony przeciwkorozyjnej zasobników c. w. u. oraz pojemnościowych wymienników ciepła można uzyskać stosując anody aluminiowe zasilane z zewnątrz. Ten sposób ochrony, zwany metodą Guldagera, polega na zasilaniu stałym prądem odizolowanych od zasobnika anod wykonanych z aluminium o czystości powyżej 99,7%. Dodatni biegun źródła prądu stałego zasila anody aluminiowe, natomiast biegun ujemny połączony jest z chronioną konstrukcją (segregator aktów prawnych).

Natężenie prądu ochronnego powinno zawierać się w przedziale 150-250 mA/m2 (w odniesieniu do pola powierzchni zbiornika), zaś jego napięcie 7-15 V. Przepływ prądu przez elektrolit (wodę wodociągową) odbywa się od anody do katody, którą stanowi konstrukcja zbiornika. Prąd ten powoduje kompensację galwanicznych ogniw lokalnych wywołujących procesy korozyjne. Masa zużywanego aluminium uzależniona jest od gęstości prądu ochronnego. Metoda Guldagera może być z powodzeniem stosowana w dużych centralnych -stacjach c. w. u., np. w węzłach grupowych, w których obsługa zapewnia okresowe odmulanie chronionych zasobników.

Ubocznym skutkiem stosowania tego sposobu ochrony zasobników jest przedostawanie się do rurociągów rozprowadzających pewnych ilości wodorotlenku aluminium, tworzącego w nich dodatkową warstwę ochronną. Zjawisko to może mieć korzystny wpływ na trwałość osiedlowych sieci c. w. u. towarzyszących zawsze węzłom grupowym (promocja 3 w 1)..