Rola statyczna ścian niekonstrukcyjnych

Zasadą ogólną projektowania ścian jest wymiarowanie ich jako konstrukcji betonowych. Ściany żelbetowe z pionowym zbrojeniem głównym w całym polu płyty projektuje się tylko w warunkach szczególnych, kiedy założenie wyższej klasy betonu lub zwiększenie grubości ścian nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego (program uprawnienia budowlane na komputer).

W obliczeniach statycznych rozróżniamy ściany konstrukcyjne, uwzględniane w przyjętym modelu pracy budynku, i ściany nic konstrukcyjne, spełniające przede wszystkim funkcje przegród wewnętrznych bądź zewnętrznych w budynku. Rola statyczna ścian niekonstrukcyjnych ogranicza się tylko do przenoszenia na elementy konstrukcji budynku swojego ciężaru i obciążeń oddziaływających bezpośrednio na te ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ściany konstrukcyjne zwykło się dzielić jeszcze na ściany nośne, przejmujące obciążenie od stropów, i ściany samonośne, nie przejmujące w myśl schematu statycznego tych obciążeń. Oba rodzaje ścian uwzględnia się w obliczeniach budynku pod działaniem sił poziomych. W istocie rzeczy jednak ściany nośne i samonośne współpracują ze sobą również w przenoszeniu obciążeń pionowych (uprawnienia budowlane).

Zasadą ogólną zapewnienia sztywności przestrzennej budynków wielokondygnacjowych, zarówno ze ścianami nośnymi jak i o przegubowej konstrukcji szkieletowej, jest stosowanie ścian usztywniających. Ściany te, o dużej sztywności na zginanie w swojej płaszczyźnie, mają za zadanie przejmować na siebie całość sił poziomych, oddziaływających na budynek. Pozostałe elementy konstrukcji budynku mogą być w takim przypadku wymiarowane z uwzględnieniem tylko oddziaływań od obciążenia pionowego (program egzamin ustny).

Odkształcenia poziome

Wobec tego, że siły poziome oddziaływać mogą z różnych kierunków, konieczne jest sytuowanie ścian usztywniających tak w kierunku podłużnym, jak i poprzecznym budynku. Podłużne i poprzeczne ściany usztywniające można też łączyć ze sobą, tworząc zespoły przestrzenne należycie sztywne w obu kierunkach. Stropy współpracując ze ścianami usztywniającymi spełniają funkcję przepon poziomych zap. wyniających równomierny udział ścian usztywniających, odpowiednio do ich sztywności na zginanie, w przejmowaniu sił poziomych (opinie o programie).

Odmienną zasadą zapewniania sztywności przestrzennej budynków jest łączenie słupów szkieletu z poziomymi elementami konstrukcji (ryglami, stropami) za pomocą sztywnych węzłów. Tworzy się w ten sposób geometrycznie niezmienny ustrój ramowy zdolny do przenoszenia zarówno obciążeń poziomych, jak i pionowych. Budynki o takiej konstrukcji mają większe odkształcenia poziome niż budyniu ścienne i najczęściej charakteryzują się bardziej skomplikowaną technologią. Zaletą konstrukcji ramowych jest jednak większa swoboda w kształtowaniu funkcji pomieszczeń i całego budynku.

Ze względu na różną odkształcalność ścian i ram nie należy jednocześnie usztywniać budynków ścianami i ramami. W ustrojach takich ramy przejmują niewielką część obciążeń poziomych i stają się nieekonomiczne. Sprawdzenie sztywności przestrzennej budynku stanowi bardzo ważną część obliczeń statycznych. Trzeba jednak podkreślić, że prawidłowość tych obliczeń zależy w dużej mierze od spełnienia odpowiednich wymagań konstrukcyjnych, zapewniających pracę ścian usztywniających i przepon stropowych w ramach przyjętych założeń (segregator aktów prawnych).

Powszechnie stosowaną zasadą jest łączenie przyległych ścian konstrukcyjnych lub ścian i stropów w monolityczny ustrój. Zwiększa to sztywność przestrzenną budynku, a także eliminuje rysy w narożach.

Z koniecznością zapewnienia sztywności przestrzennej budynku łączy się też potrzeba należytego powiązania elementów^ konstrukcji w kierunku poziomym za pomocą wieńców żelbetowych. Spełniają cne szczególnie dużą rolę w budynkach z prefabrykatów, w których stanowią zasadniczy element łączący poszczególne płyty stropowe w sztywne przepony poziome. Istotna jest jednak ich obecność również i w budynkach ze ścianami monolitycznymi (promocja 3 w 1).