Tworzywa sztuczne

W obrębie styków poszczególnych segmentów prefabrykatów wskazane jest wzmocnić izolację stosując dodatkowy pasek papy jutowej, folii z tworzywa sztucznego lub folii wytłaczanej metalowej (program uprawnienia budowlane na komputer).
W podobny sposób jak wyżej opisano, zostały zaizolowane tunele towarowe na nowym Dworcu Głównym w Warszawie.
Jeśli prefabrykaty w stykach nie są do siebie należycie dopasowane, to nie można na nich bezpośrednio nakleić izolacji.

W takim przypadku przed montażem prefabrykatów wykonuje się podłoże i ścianki pomocnicze pod izolację, układa się na nich izolację, na zaprawie cementowej rozścielonej na izolacji ustawia się prefabrykaty, a szczelinę między izolacją pionową i prefabrykatami wypełnia się drobnoziarnistym betonem lub zaprawą.
W wyjątkowych przypadkach, gdy izolowane konstrukcje wykonuje się w suchym doku, a następnie spławia się na miejsce przeznaczenia izolację wykonuje się w sposób zastosowany do budowy tuneli w Holandii (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W ścianach zewnętrznych nowoczesnego budownictwa występują dwa zagadnienia: jedno to zabezpieczenie ściany przed przenikaniem wód opadowych, zwłaszcza przy długotrwałych i zacinających deszczach, drugie to niedopuszczenie do skraplania się pary wodnej wewnątrz ściany.

Woda deszczowa dostaje się do wnętrza ściany bądź bezpośrednio na całej powierzchni, jeśli warstwa zewnętrzna ściany jest nie dość szczelna, bądź też przez styki płyt ściennych i niekiedy styki tych płyt z ościeżnicami okien (uprawnienia budowlane).
Pierwsze typy ścian w polskim budownictwie wielkopłytowym sprawiły wiele kłopotów z powodu powstających przecieków. Jedną przyczyną była zbyt cienka zewnętrzna warstwa tynku cementowego z porowatej zaprawy zawierającej dużą ilość ziarn o jednej frakcji, zastosowanych ze względów dekoracyjnych.

Woda gruntowa

Drugą były spoiny między płytami, które wprawdzie miały uszczelnienie ze sznura konopnego, ale w rzeczywistości bruzdy, w których sznur był założony, spełniały rolę sączków, w których gromadziła się woda i przeciekała do wnętrza pomieszczeń i stropów (program egzamin ustny).
Warstwa zewnętrzna ściany jest już grubsza, a uszczelnienie spoiny stanowi wkładka z polichlorku winylu. Dodatkowym ubezpieczeniem jest kanalik, którym zbierająca się woda może odpływać na zewnątrz (opinie o programie).

Zasadniczo stosuje się dwa sposoby zapobiegania skraplaniu się pary na płycie zewnętrznej. Jeden polega na tym, że warstwa ciepłochronna od strony pomieszczenia jest pokryta izolacją paroszczelną (np. folią aluminiową), która ma za zadanie nie przepuścić pary do izolacji ciepłochronnej, a tym samym wykluczyć możliwość skraplania. Sposób ten jest kosztowny i kłopotliwy w wykonaniu, a szczególnie uzyskanie dostatecznego zaizolowania całej powierzchni izolacją paroszczelną, która jest bardzo wrażliwa na uszkodzenia mechaniczne (segregator aktów prawnych).

Dlatego sposób ten wychodzi z użycia i obecnie stosuje się pod okładziną zewnętrzną (np. z blachy stalowej emaliowanej, aluminiowej lub płyty azbestowo-cementowej powleczonej żywicą sztuczną) warstwę powietrzną wentylacyjną, przez którą następuje wymiana powietrza wilgotnego, przenikającego z pomieszczenia na suche powietrze zewnętrzne. Izolację ciepłochronną można wykonać z maty z włókien szklanych ujętej dwiema płytami azbestowo-cementowymi. Na podobnej zasadzie skonstruowano ściany osłonowe budynków przy Ścianie Wschodniej placu Defilad w Warszawie.
Ciekawym obiektem pod względem izolacji przed wodą naporową jest tunel kolei podziemnej w Berlinie (promocja 3 w 1).

Grunty na terenie Berlina przeważnie składają się z piasków i żwirów. Woda gruntowa zalega na wysokim poziomie. Roboty wykonywano w obrębie ścian szczelnych lub bali drewnianych opartych na pionowo wbitych słupach (dwuteownikach). Odwodnienie wykopu wykonywano za pomocą studni rurowych.